22.7 C
Athens

Συνέντευξη Skyclad Τεύχος 0030 – Απρίλιος 1999

Published:

Last Updated on 09:02 by Giorgos Tsekas

Καυστικός και φιλικότατος ο Martin Walkyier ανοίγει διάπλατα την καρδιά του στο Metal Invader και φανερώνει όλα τα ‘σκοτεινά’ σημεία της υπόθεσης των ουρανοντυμένων φίλων μας. Σε μια περίοδο-ορόσημο για την πορεία τους, το ‘Vintage Whine’ δίνει το έναυσμα για μια νέα εφόρμηση του folk metal κινήματος.

-Γεια σου, Martin. Πως είσαι;
Martin: Είμαι πολύ κουρασμένος. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες δίνω συνέχεια συνεντεύξεις, όμως, είμαι χαρούμενος γιατί απ’ ότι φαίνεται το ‘Vintage Whine’ αρέσει σε όλους. Σύντομα ξεκινούμε πρόβες για την περιοδεία του Απριλίου, οπότε καταλαβαίνεις πως είμαι ‘πνιγμένος’.

-Να θεωρήσω δεδομένη την επίσκεψη σας στην Ελλάδα;
Martin: Ναι και μάλιστα για τέσσερα live. Εκτός των δυο γνωστών σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη, προσπαθούμε να κανονίσουμε δυο ακόμα συναυλίες, σε μικρούς χώρους ή ακόμα και ταβέρνες, όπου θα παίξουμε unplugged. Ίσως η μια συναυλία από αυτές να πραγματοποιηθεί στο club Xωρίς Ανάσα’.

-Μακάρι, για να απολαύσουμε και εμείς ότι κάνατε επί γερμανικού εδάφους, Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, πόσο σκληρά δουλεύατε κατά τη διάρκεια της μίξης, στο Jacobs studio. Είσαι ευχαριστημένος ακούγοντας το τελικό αποτέλεσμα ;
Martin: Απόλυτα!! Όπως έχω ξαναπεί, οι Skyclad δεν επαναπαύονται στο παρελθόν τους. Επιθυμούν να προσφέρουν συνεχώς καινούρια πράγματα από δίσκο σε δίσκο. Άκουσα από πολλούς αρνητικά σχόλια για το ‘The Answer Machine?’, ειδικά για το μεγάλο μέρος που καταναλώνουν τα folk στοιχεία. Στο ‘Vintage Whine’ σκεφτήκαμε να θυμηθούμε τις heavy στιγμές των Skyclad, πρώτα για τους εαυτούς μας και κατόπιν για τους φίλους μας.

-Την προηγούμενη φορά είχες εκνευριστεί όταν σου είπα ότι υπήρξαν γκρίνιες για το ‘The Answer Machine?’ στις τάξεις των Ελλήνων metalheads. Τώρα ακούγεται σαν να το πιστεύεις.
Martin: Ξέρεις τι έγινε πραγματικά με το ‘The Answer Machine?’; Υπήρχαν πάρα πολλά μουσικά όργανα και για να ακουστούν όλα, έπρεπε να υποβαθμίσουμε τον ρόλο και τον ήχο της κιθάρας. Στο ‘Vintage Whine’ κυρίαρχο ρόλο κατέχουν οι κιθάρες και το βιολί, όπως τον παλιό καιρό. Τούτο αποδεικνύεται ευκολότερο για εμάς, διότι οι κιθάρες δυναμώνουν χωρίς να έχουν να ‘μονομαχήσουν’ με είκοσι διαφορετικούς ήχους. Τα καινούρια τραγούδια είναι γεμάτα ενέργεια και ζωντάνια. Ηχογραφηθήκαν σχεδόν live, με σκοπό την επίτευξη του συναυλιακού συναισθήματος. Τελικά, δεν μπορώ να πω με σιγουριά, τι ακριβώς είναι οι Skyclad. Folk ή metal; Και τα δυο; Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το νέο άλμπουμ θα δυσαρεστήσει όσους μας γνώρισαν από το ‘Oui Avant-Garde A Chance’ και μετά, επειδή πρόκειται 100% για metal. Προσπαθούμε να βρισκόμαστε στη μέση όσων ζητά ο κόσμος, αλλά πάντοτε θα ετοιμάζουμε εκπλήξεις. Ποιος ξέρει; Ίσως το επόμενο άλμπουμ προκύψει εντελώς ακουστικό ή πιο βαρύ ακόμα και από το ‘Vintage Whine’.

-Μιας και ανέφερες ένα επικείμενο ακουστικό άλμπουμ έχω στα χέρια μου το CD ‘Outrageous Fourtunes’, το οποίο περιέχει ακουστικές εκτελέσεις των ‘Land Of The Rising Slum’, ‘Sins Of Emission’, ‘Alone in Death’s Shadow’, ‘Spinning Jenny’. Αληθεύει, ότι παρήχθη σε περιορισμένες κόπιες, αποκλειστικά για δώρο προς τους οπαδούς σας;
Martin: Που το βρήκες αυτό; (Γέλια) Το ‘Outrageous Fourtunes’ είναι η πρώτη μας προσπάθεια να ηχογραφήσουμε κάτι unplugged πριν περίπου από πέντε χρόνια! Αν θυμάμαι καλά έγινε το 1995. Είχαμε ελεύθερες ώρες στο studio και ηχογραφήσαμε τα τέσσερα τραγούδια που ανέφερες. Όταν κυκλοφόρησε το ‘The Answer Machine?’, η Massacre Records μας ρώτησε αν είχαμε κανένα ακυκλοφόρητο κομμάτι και όταν τους είπαμε για τα τέσσερα unplugged ενθουσιαστήκαν και ετοίμασαν το mCD ‘Outrageous Fourtunes’, το οποίο μοιράστηκε δωρεάν στις συναυλίες μας. Είναι προτιμότερο ένα free CD από ένα αυτόγραφο σε μια λευκή κόλλα χαρτί. Έτσι δεν είναι;

Σίγουρα. Γιατί ξανακάνατε mastering με τον Alex Krull (Atrocity), εφόσον ο Kevin Ridley είχε επιτύχει ένα τόσο εξαιρετικό αποτέλεσμα στα Jacobs Studio;
Martin: Ο Alex Krull είναι πολύ καλός φίλος. Όταν μας είπε ότι απέκτησε ένα καινούριο μηχάνημα για mastering και ότι θα ήθελε να κάνει μια δόκιμη στο ‘Vintage Whine’ του είπαμε μονομιάς : ‘Κάντο!’. Στη συνέχεια μας έστειλε τη δουλειά του και μας άρεσε περισσότερο απ’ ότι η δίκη μας κόπια, οπότε τον ευχαριστήσαμε και κρατήσαμε τη δίκη του εκδοχή. Πραγματικά, έκανε άριστη δουλειά.

-Παρότι η πείρα του περιορίζεται έως τώρα στο υλικό των Atrocity;
Martin: Ίσως να μην είναι πολύ έμπειρος, έχει όμως όρεξη για δουλειά και αυτό είναι βασικό προτέρημα.

-Βοήθησε με να κατανοήσω βαθύτερα το νόημα της ζωγραφιάς του εξωφύλλου. Παρατηρώ ένα δαγκωμένο μήλο, όπου στο εσωτερικό του φιγουράρει μια νεκροκεφαλή, ένα φίδι και μια γοργόνα. Ποια η σχέση μεταξύ τους ;
Martin: Το εξώφυλλο είναι άρρηκτα δεμένο με τους στίχους, οι οποίοι για πρώτη φορά διαφέρουν από τα αλλά άλμπουμ. Δεν είναι τυπικοί Skyclad στίχοι. Αφορούν τα συναισθηματικά προβλήματα και τις απογοητεύσεις που δοκίμασα τα τελευταία δυο χρόνια της ζωής μου. Προβληματίστηκα πολύ πριν αποφασίσω τη χρήση τους, όταν όμως πρόσεξα ότι ταιριάζουν με το μουσικό μέρος, δεν είχα τον παραμικρό ενδοιασμό. Η ζωγραφιά, λοιπόν, τονίζει την προδοσία, την απαράδεκτη συμπεριφορά που συχνά επιδεικνύει ένας άνθρωπος απέναντι στον συνάνθρωπο του. Έστειλα τους στίχους στον Duncan Storr και αυτός αμέσως συνέλαβε την ιδέα για το εξώφυλλο. Μοιάζει σαν ετικέτα ενός μπουκαλιού κρασιού όπου διαδραματίζεται παρομοίως η γνώστη ιστορία με το φίδι, το προσφερόμενο ‘αθώο’ μήλο και τη γυναικεία αισθησιακή παρουσία, μόνο που στην περίπτωση μας η όψη της γυναίκας υπό μορφή μέδουσας είναι τόσο διαβολική ώστε το τελικό συμπέρασμα είναι το έξης: η μέδουσα και το φίδι είναι το ίδιο πράγμα.

-Ποιο από τα έντεκα κομμάτια διαθέτεις τους πιο προσωπικούς στίχους;
Martin: Το ‘No Strings Attached’. Φαντάσου ότι ήταν τόσο δυνατή η επίδραση των αναμνήσεων, σε σημείο που αντιμετώπισα προβλήματα με τη φωνή μου. Τελικά, τα κατάφερα. Σκέψου τον εαυτό σου να τραγουδά μια από τις χειρότερες στιγμές της ζωής σου και θα με καταλάβεις. Άλλα δύσκολα κομμάτια εξαιτίας της συναισθηματικής φόρτισης ήταν τα ‘Little Miss Take’, ‘Bury Me’.

-Ακούγοντας σε, σκέπτομαι όλους εκείνους τους μουσικούς που φυλάσσουν την προσωπική τους ζωή σαν επτασφράγιστο μυστικό, ενώ αντιδρούν όταν ρωτηθούν κάτι ανάλογο, προσπαθώντας να περάσουν στον κόσμο την εικόνα του απομονωμένου, διαβολικού, κ.λπ. ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά έχουμε το παράδειγμα σου, όπου όχι μόνο δεν κρύβεσαι από το κοινό σου, αντιθέτως, ξετυλίγεις το παρελθόν σου μέσα από τους ίδιους τους στίχους σου.
Martin: Πάντοτε οι στίχοι των Skyclad υπήρξαν τίμιοι. Το ίδιο συμβαίνει και με το ‘Vintage Whine’ με τη διαφορά ότι πρόκειται για προσωπικά συναισθήματα. Κάθε τραγούδι είναι ένα κομμάτι από το χαρακτήρα μου. Περιγράφω καταστάσεις που έζησα, ανθρώπους που γνώρισα και πίστεψε με είναι σκληρό να βλέπεις δυο χρόνια της ζωής σου σε ένα κομμάτι χαρτί. Σχεδόν όλοι όσοι τους διαβάσουν, ακόμα και αν δεν μιλούν άπταιστα την αγγλική γλωσσά, θα κατανοήσουν τι συνέβη διότι όλοι μας έχουμε δοκιμάσει κατά τη διάρκεια της ζωής μας ερωτικές απογοητεύσεις και κάθε λογής ανεπιθύμητες καταστάσεις. Κάνοντας τα προβλήματα μου στίχους θέλω να αποδείξω ότι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτου θέσης εργασίας, είναι το ίδιο. Δεν έχει σημασία αν είσαι ο πρόεδρος των Η.Π.Α. ή σκουπιδιάρης. Όλοι αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις, όπως τη μοναξιά. Δεν μπορώ να προτείνω λύσεις, πιστεύω πάντως στην ανθρώπινη επικοινωνία και τον αλληλοσεβασμό, όχι μόνο προς τους συνάνθρωπους μας, αλλά και στα ζώα και τον ίδιο τον πλανήτη. Όσο για την προσωπική μου ζωή, δεν έχω να κρύψω ή να φοβηθώ τίποτα. Δεν είμαι ψηλομύτης rock star, ο οποίος τρέμει μήπως μαθευτεί το παρελθόν του. Κανείς από τους Skycladδεν είναι rock star. Αισθανόμαστε τυχεροί που είμαστε μουσικοί και διασκεδάζουμε αυτό που κάνουμε. Το τέλος κάθε ημέρας μας συναντά παρέα με φίλους μας να πίνουμε μπύρες και να συζητάμε. Μήπως μιλάω πολύ;

-Πρέπει να μιλάς πολύ, αλλιώς πως θα γεμίσουμε τέσσερις σελίδες; Ξέχασα να σου πω ότι η συνέντευξη σου είναι το κύριο θέμα για το επόμενο τεύχος, Α, είστε και στο εξώφυλλο!
Martin: Αλήθεια; Τότε ας συνεχίσω ακάθεκτος. Ένας άλλος λόγος της δημοσιοποίησης της προσωπικής μου ζωής είναι η ανταπόδοση της αγάπης που δέχτηκα από τους οπαδούς των Skyclad τα τελευταία δυο χρόνια. Όταν οι πάντες γύρω μου με ξέχασαν, εκείνοι ήταν δίπλα μου. Στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη, σε όλον τον κόσμο. Τα γράμματα τους με στήριξαν, μου έδωσαν δύναμη για τη συνέχεια. Θελα να τους πω ένα τεράστιο ευχαριστώ και ελπίζω όσοι εκεί έξω αισθάνονται και νοιώθουν μόνοι, ας διαβάσουν τους στίχους του ‘Vintage Whine’ και ίσως βοηθηθούν. Όταν ήμουν νεαρός λάτρευα τους Marillion και όταν αναζητούσα κάποιον συμπαραστάτη, τον έβρισκα διαβάζοντας τους δικούς τους στίχους.

-‘Vintage Whine’, λοιπόν. Σαν ‘παλιά γκρίνια’ ακούγεται. Εφόσον για διαφημιστικούς λογούς φτιάξατε μπουκάλια κρασιού με το σήμα των Skyclad γιατί δεν το έκανες ‘wine’. Άλλωστε το παλιό κρασί διατηρεί την καλύτερη γεύση, έτσι δεν είναι;
Martin: Χα, χα, έχεις μάθει και για τα μπουκάλια των Skyclad; Προτίμησα τη λέξη ‘whine’ γιατί σημαίνει το παράπονο, η γκρίνια.

-Ο αφανής ήρωας των Skyclad, Kevin Ridley ενσωματώθηκε ως έκτο μέλος μετά από πολλά χρόνια. Πως τον έπεισες;
Martin: Ο Kevin είναι απαραίτητος. Πολλοί μας ρωτούν γιατί χρησιμοποιούμε συνεχώς τον Kevin για παράγωγο. Η απάντηση μου είναι πάντοτε η ίδια: ο Kevin είναι πρώτα απ’ όλα καλός φίλος και μέλος της οικογενείας των Skyclad. Δουλεύει σκληρά σαν τρελός, μερικές φορές όταν έχει κλείσει είκοσι ώρες στο στούντιο, νομίζουμε ότι δεν θα σηκωθεί από την κονσόλα! Φημισμένοι παραγωγοί θα ζητούσαν χιλιάδες δολάρια και όταν συμπλήρωναν το οκτάωρο τους θα σταματούσαν τη δουλειά, λέγοντας : ‘αύριο πάλι’. Ο Kevin αγαπά τόσο πολύ τους Skyclad ώστε δεν υπολογίζει τίποτα κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων. Μετά την ολοκλήρωση του ‘The Answer Machine?’ κάναμε μια mini unplugged περιοδεία στη Γερμάνια παίζοντας κυρίως σε δισκάδικα. Ο Kevin δέχτηκε να συμμετάσχει παίζοντας ακουστική κιθάρα και πέρασε καταπληκτικά. Αμέσως μετά, μας ακολούθησε στην τελευταία μας επίσκεψη επί ελληνικού εδάφους και ξανά η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική. Μας είπε : ‘ει, παιδία, εσείς περνάτε υπέροχα, όποτε με χρειαστείτε να θυμάστε ότι είμαι ελεύθερος’. Αυτό ήταν. Ο Kevin εντάχτηκε στους Skyclad και η φωτογραφία του υπάρχει στο ‘Vintage Whine’ ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη.

-Ο Βενιαμίν Jay Graham (drums) άνηκε και αυτός στους φίλους των Skyclad πριν ενσωματωθεί στην μπάντα;
Martin: Ναι, γνωρίζαμε τον Jay πριν τέσσερα χρόνια. Από τότε μας βοηθούσε στο merchandising. Πριν ένα χρόνο το συγκρότημα του που έδρευε στα νότια της Αγγλίας, διέλυσε και ευθύς του προτείναμε τη θέση του ντράμερ στη δίκη μας οικογένεια. Ο Jay δέχτηκα με μεγάλη χαρά.

-Αναφέρεις συχνά-πυκνά τη λέξη ‘οικογένεια’ και με βάζεις σε πειρασμό. Δηλαδή μετά από τόσες αλλαγές μουσικών νιώθεις ότι οι Skyclad απέκτησαν την απαιτουμένη ‘χημεία’ για τη δημιουργία οικογενειακού περιβάλλοντος;
Martin: Όλοι μας, αρχίζοντας από την μπάντα, το road crew, τον φωτογράφο (και ζωγράφο) Duncan Storr, έως και τους fans, δημιουργούμε ανάμεσα μας ιδανικές συνθήκες οικογενειακού περιβάλλοντος. Στις συναυλίες των Skyclad, το κοινό ενώνεται με το συγκρότημα, ταυτίζεται και αυτό φαίνεται πεντακάθαρα από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Δεν είμαστε οι rock stars που βάζουν όρια για τον εαυτό τους από τα καμαρίνια έως το τέλος της σκηνής. Ξεφαντώνουμε, διασκεδάζουμε και δείχνουμε στον κόσμο ότι χαιρόμαστε όσο και οι άνθρωποι που μας παρακολουθούν. Από το 1995, όταν δηλαδή αντιμετωπίσαμε προβλήματα με τη σύνθεση μας, προσπαθούσαμε να καταλήξουμε στην οριστική σύνθεση. Σήμερα αισθάνομαι περήφανος γιατί υπάρχουν οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις.

-Ας περάσουμε στις ιδιόμορφες unplugged συναυλίες σας. Μόλις πριν από λίγο άκουσα ένα bootleg, το οποίο ηχογραφήθηκε τη 16η Απριλίου 1998, κατά τη διάρκεια της German Irish Pub Tour στο μαγαζί Quiet Men. Περιέχει δεκαπέντε τραγούδια με αξιόλογο ήχο και πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν ευρύτερα γνωστά στους οπαδούς σας, διότι πραγματικά αξίζουν.
Martin: (Γέλια) Είναι εντελώς διαφορετικά από ότι έχουν ακούσει οι οπαδοί μας. Άκρως προσωπικά. Επιλέγουμε όσο το δυνατόν μικρότερους χώρους, ώστε η ατμόσφαιρα να γίνει πιο φιλική με τον κόσμο. Λέμε ανέκδοτα, πίνουμε μπύρες. Λειτουργούμε σαν να βρισκόμαστε σε μια μεσαιωνική γιορτή.

-Ελπίζω να συμβεί το ίδιο και στην Ελλάδα.
Martin: Δεν έχω καμία ενημέρωση ως τώρα. Οποίες και αν προκύψουν θα περάσουμε καλά. Ανυπομονώ την έναρξη της περιοδείας. Το μόνο πρόβλημα που αναπόφευκτα προέκυψε μετά από τόσα άλμπουμ, είναι η κατάρτιση του playlist. Δεν ξέρω πια, τι να παίξουμε και τι να αφήσουμε εκτός. Δεν ανακατεύομαι καθόλου στην επιλογή κομματιών. Αποφασίζουν μόνοι τους ο Kev, o Steve και ο Graeme.

-Ποιος μουσικός θα ήθελες να εμφανιζόταν ως guest στο επόμενο άλμπουμ των Skyclad;
Martin: Δώσε μου λίγο χρόνο … (S.S. περίπου δυο λεπτά.) Ο Ian Anderson των Jethro Tull ή ο Ozzy Osbourne, τον οποίο δεν είχα την τύχη να συναντήσω ποτέ.

-Εσύ έχεις προσκληθεί από κάποιο άλλο συγκρότημα;
Martin: Ναι, εγώ τραγούδησα στους Nepal, ένα βραζιλιάνικο power metal συγκρότημα και η Georgina έπαιξε βιολί. Επίσης, βοήθησα τους Pyogenesis.

-Ti;
Martin: Μπορεί να παίζουν pop αλλά είμαι φίλος με τον Jeff. Δε μου αρέσει η μουσική τους, όμως, όταν σε καλούν κάπου, οφείλεις να προσφέρεις τη βοήθεια σου χωρίς να εξετάζεις αν σου αρέσει ή όχι η μουσική.

-Έχεις δίκιο, αλλά η συμμέτοχη σου στους Pyogenesis παραείναι ακραία, ειδικά μετά το τελευταίο τους γελοίο video clip. Ας αλλάξουμε θέμα. Ετοιμάσου για μια ιστορική αναδρομή. Τι σκέπτεσαι ακούγοντας τα έξης: ‘Wayward Sons Of Mother Earth’/
Martin: Πρώτο άλμπουμ για τη μετά-Sabbat εποχή. Ενθουσιασμός, ολίγων πειραματισμός με βιολί, θέληση για χάραξη νέας πορείας.

-‘A Burnt Offering For The Bone Idol’
Martin: Αγαπημένο άλμπουμ. Συνεργαστήκαμε άψογα και προέκυψε ένα ισχυρό σύνολο κομματιών συναισθηματικά φορτισμένο. Δυναμικό heavy metal. Παρεμπίπτοντος το άκουσα πριν μια εβδομάδα μετά από πάρα πολύ καιρό και αισθάνθηκα ακριβώς όπως ένιωθα την περίοδο που το ηχογραφούσαμε. Το βιολί απέκτησε ισόποσα μέρη με τις κιθάρες.

-‘Jonah’s Ark’
Martin: Πολλά προβλήματα στο στούντιο. Τα κομμάτια του ‘Jonah’s Ark’ παρότι αξίζουν, μάλλον αδικούνται. Πρόκειται περί συναυλιών τραγουδιών. Η μονή ευχάριστη στιγμή ήταν το video clip για το ‘’Thinking Allowed’’.

-Το μειώνεις … Τέλος πάντων … ‘Prince Of The Poverty Line’
Martin: Υπέροχο άλμπουμ. Δε θυμάμαι να ήμουν ποτέ τόσο φτωχός όσο όταν ήμασταν στο στούντιο για το ‘Prince Of The Poverty Line’. Και τα υπόλοιπα μέλη των Skyclad είχαν ανάλογα οικονομικά προβλήματα. Η δοκιμασία που περνούσαμε , φόρτισε τα κομμάτια με αποτέλεσμα το άλμπουμ να ηχεί τόσο δυναμικά. Οι στίχοι του ‘Prince …’ όπως και του ‘Vintage …’ στιγματίστηκαν από την άσχημη κατάσταση μου, για διαφορετικούς λόγους βέβαια, με κατάληξη την οργισμένη ερμηνεία. Έπρεπε να ξεπεράσω το διαγραφόμενο ‘μελανό’ μέλλον, διαφορετικά θα είχα εκραγεί. Τώρα πια ακούγοντας το ‘ Prince …’ νιώθω την ενέργεια του και ικανοποιούμαι, όμως, τότε σε διαβεβαιώνω πως ήταν σκληρή στιγμή!

-‘The Silent Whales Of Lunar Sea’
Martin: Τελευταίο άλμπουμ για τη Noise Records. Χαμηλός προϋπολογισμός. Φαντάσου ότι μας έδωσαν για τις ηχογραφήσεις τα ίδια χρήματα με εκείνα που είχαμε πάρει για το ντεμπούτο. Η μίξη έγινε στην Αμερική. Δουλεύαμε παράξενες ώρες. Πρώτη φορά είδα τον Kevin εξαντλημένο. Θυμάμαι ότι όταν τραγούδησα τον τελευταίο στίχο για το ‘The Silent … ‘, άνοιξα μια μπύρα και ανακουφισμένος φώναζα :’ει, τελειώσαμε, δεν πρόκειται ποτέ να ξανατραγουδήσω ποτέ ξανά για τη Noise’ (γέλια).

-‘Irrational Anthems’
Martin: Οι άνθρωποι της Massacre έδωσαν καινούρια πνοή στο συγκρότημα. Συζητήσαμε μαζί τους, κατανόησαν πλήρως το συγκρότημα και ανταποδώσαμε την εμπιστοσύνη τους με ένα πολύ καλό δίσκο.

-‘Oui Avant-Garde A Chance’.
Martin: Προοριζόταν για mini άλμπουμ και ετοιμάσαμε έξι τραγούδια. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας ενθουσιαστήκαν όταν τα άκουσαν και μας παρότρυναν να προχωρήσουμε στη σύνθεση και άλλων κομματιών ώστε το ‘Oui …’ να προκύψει ολοκληρωμένο άλμπουμ. Εφόσον πρόσφεραν περισσότερες ώρες στο στούντιο με ευχαρίστηση δεχτήκαμε να κυκλοφορήσει ως full length. Οι οπαδοί των Skyclad βρεθήκαν μπροστά σε αλλεπάλληλες αλλαγές από folk σημεία σε metal και το αντίστροφο. Στο στούντιο ‘στήσαμε’ κανονικό πάρτι με τους φίλους Subway To Sally.

-Νομίζω ότι ξέχασα το ‘Tracks Of The Wilderness’.
Martin: Έχεις δίκιο. Κυκλοφόρησε μετά το ‘A Burnt …’ και περιείχε δυο κομμάτια που περίσσεψαν από το ‘Wayward …’, τη διασκευή στο κλασικό ‘Emerald’ των Thin Lizzy και τέλος ενσωματώσαμε τρεις live εκτελέσεις από το Dynamo. Το ‘Tracks …’ ήταν το έμπρακτο ευχαριστώ στους οπαδούς μας.

-‘The Answer Machine?’
Martin: Σχολαστική δουλειά. Νέα όργανα, νέοι ήχοι, χαμηλότερες εντάσεις στις κιθάρες και νέοι ταλαντούχοι guest μουσικοί. Νομίζω ότι το ‘Vintage …’ μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μίξη των ‘Prince …’ και ‘The Answer …’. Αντίθετα της πολίτικης μας για γρήγορες ηχογραφήσεις, το ‘The Answer …’ κράτησε πολύ καιρό. Μετά την εμφάνιση του, μας πλησίασαν alternative, gothic zines ή ακόμα και περιοδικά τατουάζ.

-Τελικά, τι θα γίνει, ποτέ θα σας θυμηθούν τα αγγλικά περιοδικά;
Martin: Μάλλον ποτέ! Στην Αγγλία πρέπει να έχεις κοντά μαλλιά, συγκεκριμένο ντύσιμο, προσαρμοσμένο στα ζητούμενα στυλ και να παίζεις punk rock στο στυλ των Offspring, Green Day, Korn, Coal Chamber, Marylin Manson. Το συντριπτικό ποσοστό του μουσικού τύπου της Αγγλίας καθοδηγείται από τα χρήματα των μεγάλων εταιρειών. Μερικοί φίλοι μου, νεαροί σε ηλικία, ακούν όταν έρχονται σπίτι μου π.χ. Amorphis, Subway To Sally, Blind Guardian και ενθουσιάζονται. Ρωτούν : ‘μα, που είναι αυτά τα συγκροτήματα, γιατί δεν έχουμε διαβάσει τίποτα;’ . Καταλαβαίνεις το κακό που έχουν προξενήσει τα βρετανικά περιοδικά. Μη γίνομαι αχάριστος. Συνάντησα πριν μια εβδομάδα ένα φίλο μου και μου είπε ότι το Kerrang έγραψε μια γραμμή για το ‘Vintage …’ στη στήλη των νέων. Μην τρελαθούμε όμως , δε νομίζω να υπάρξει και κριτική (γέλια)!

-Martin, δεν έχω άλλες ερωτήσεις.
Martin: Ευχαριστώ για την όμορφη συζήτηση. Ανυπομονούμε τη στιγμή για την επίσκεψη μας στην Ελλάδα. Είναι τόσοι πολλοί οι φίλοι μας εκεί …

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img