28.8 C
Athens

Συνέντευξη με τους Dead Congregation – The Fallen Angel is Rising…

Published:

Last Updated on 17:03 by Lilliana Tseka

Οι Dead Congregation είναι ένα ελληνικό συγκρότημα που παίζει DEATH Metal.
Έτσι πιστεύω ότι θα άρεσε στον A.V. να συστήσω τους Dead Congregation. Χωρίς “dark”, “obscure”, “blasphemous”, “brutal”, “true” και λοιπά πιασιάρικα και μοντέρνα επίθετα. 10 χρόνια (καθοριστικής για το παγκόσμιο death metal) μουσικής παρουσίας για την μπάντα και πάνω απο 20 για τον ίδιο στην ακραία ελληνική σκηνή, προσθέτουν στα λόγια του ειδικό βάρος και επιπλέον ενδιαφέρον. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ “Promulgation of the Fall” απολαμβάνουμε επιτέλους την πολυλογία του.

Την άνοιξη κυκλοφόρησε ο δεύτερος full length δίσκος σας “Promulgation of the Fall” και έλαβε εγκωμιαστικά σχόλια και ενθουσιώδεις κριτικές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Προσώπικα πιστεύω οτι το αξίζει και με το παραπάνω.

Ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Εσείς σε τι ποσοστό είστε ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα και ποιά χαρακτηριστικά (συνθετικά, τεχνικά, διαδικαστικά) πιστεύετε οτι καθιερώθηκαν από αυτό το άλμπουμ για τις μελλοντικές σας κυκλοφορίες;

Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι, πάντα υπάρχουν πράγματα που μπορείς να βελτιώσεις αλλά αυτό το άλμπουμ είναι πάρα πολύ κοντά στο αρχικό όραμα που είχαμε για το πώς θέλαμε να παρουσιαστεί το νέο υλικό μας. Ο ήχος μας και οι συνθέσεις μας πάντα ήταν σε συγκεκριμένο ύφος το οποίο όμως εξελίσουμε και το πάμε ένα βήμα πιο πέρα με κάθε κυκλοφορία.

Πόσο διαφορετική ήταν η διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης του συγκεκριμένου δίσκου σε σχέση με τους προηγούμενους; Είχατε να κάνετε με αλλαγή studio αλλά και μπασίστα…

Όπως πάντα, το υλικό συνθέτεται εξ’ολοκλήρου στο σπίτι όπου το κάθε κομμάτι δουλεύεται από την αρχή μέχρι το τέλος και μετά παρουσιάζεται στα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Από πρόβα σε πρόβα μπορεί να προκύψουν μικροαλλαγές στην πορεία αλλά ο βασικός πυρήνας του κάθε κομματιού είναι έτοιμος από το σπίτι ήδη. Αυτή τη φορά το παράδοξο ήταν ότι το άλμπουμ ήταν instrumental μέχρι την τελευταία στιγμή, μόνο αφού ηχογραφήσαμε όλα τα όργανα κάτσαμε και κολλήσαμε στίχους και φωνητικές γραμμές από πάνω. Προσωπικά πιστεύω ότι οι συνθέσεις πρέπει να στέκουν μουσικά από μόνες τους και τα φωνητικά να πέφτουν από πάνω μόνο εκεί που πρέπει για να δώσουν αυτό το έξτρα δουλεύοντας άρτια με το σύνολο και όχι να παίρνουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Επίσης όπως πάντα, ηχογραφήσαμε χωρίς μετρονόμους και χωρίς να διορθώνουμε το παραμικρό λάθος στις εκτελέσεις μας γιατί πιστεύουμε ότι είναι καλύτερο η ηχογράφηση να ακούγεται φυσική και ανθρώπινη παρά να ακούγεται σαν το υλικό να έχει αποδοθεί από μηχανές. Τεχνικά δεν είμαστε οι καλύτεροι μουσικοί του πλανήτη, ούτε θέλουμε να παραπλανήσουμε τον κόσμο για το αντίθετο. Το studio βοήθησε στα μέγιστα καθώς ο ηχολήπτης είχε την καθαρότητα σκέψης και τις τεχνικές γνώσεις να ακολουθήσει το όραμά μας και να μπορέσει να αποτυπώσει τον ήχο μας όπως τον θέλαμε χωρίς να προσπαθήσει να μας επιβάλει ιδέες για το τί είναι σωστό και τί όχι. Ο Γιώργος (μπάσο) ήταν μαζί μας ήδη ένα χρόνο όταν ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις και τεχνικά είναι ο πιο ικανός όλων μας οπότε σε καμία φάση δε δυσκολεύτηκε με το υλικό μας. Καθυστερήσαμε λίγο στην αρχή μέχρι να μάθει όλα τα κομμάτια, παλιά και νέα, αλλά το αποτέλεσμα άξιζε με το παραπάνω. Η προσθήκη του στο συγκρότημα ήρθε τόσο φυσιολογικά που πλέον νιώθουμε ότι ήταν μαζί μας από πάντα.

Η παραγωγή του δίσκου εντυπωσιάζει περισσότερο για την φυσικότητά της και το δέσιμο με τις συνθέσεις παρά για την αρτιότητα της ηχογράφησης και την τεχνολογική της τελειότητα. Ποιά ήταν η πρόθεσή σας όσον αφορά τον ήχο πριν ηχογραφήσετε και κατά πόσο την πετύχατε στο τελικό αποτέλεσμα;

Η αρχική μας σκέψη ήταν να έχουμε μία παραγωγή βαλτώδη μεν για να ταιριάζει με το ύφος του υλικού, αλλά και αρκετά καθαρή για να μη θάβονται όλες οι ιδέες και οι εκτελέσεις του καθένα μας. Το πρώτο άλμπουμ που μας ήρθε στο μυαλό που συνδυάζει αυτά τα δύο επιτυχώς είναι το ‘domination’ των Morbid Angel. Αμέσως όμως αφού ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε τα όργανα μας έγινε ξεκάθαρο ότι δε θα βάλουμε τον ήχο μας σε καλούπι, απλά θα τον αφήσουμε να πάει φυσικά όπως βγαίνει από τον εξοπλισμό μας, τον οποίο και χρησιμοποιήσαμε. Από drum set μέχρι ενισχυτές και κιθάρες, όλα ήρθαν από το προβάδικό μας με τα κουρδίσματα και τις ρυθμίσεις μας. Η ηχογράφηση είναι σχεδόν live, γι’αυτό και κρατάει τον αυθορμητισμό και την λύσσα με την οποία παίζαμε ενώ ηχογραφούσαμε. Δεν έχουμε κάτι ενάντια στις καλογυαλισμένες παραγωγές, απλά ο ήχος μας είναι κάπου ανάμεσα στο βρώμικο και στο δεμένο οπότε και την ηχογράφησή μας δε θα την κάνουμε ούτε επιτηδευμένα σάπια, ούτε ψευτοκαθαρή με μηδέν λάθη και τα πάντα κομμένα/ραμμένα στο studio. ‘Ο,τι ακούς στο άλμπουμ θα το ακούσεις και σε μία πρόβα μας.

Συνθετικά όλο το άλμπουμ δίνει την αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι τυχαία τοποθετημένο. Από την εναλλαγή των riff μέχρι τη ροή των κομματιών δίνει την είκονα ενός πάρα πολύ δουλεμένου έργου ακόμα και στις λεπτομέρειες. Ισχύει; Κι αν ναι, μέχρι πιο βαθμό η τελειομανία δεν επηρεάζει τον αυθορμητισμό και την πηγαία έκφραση;

Όπως σου είπα και πρίν, ο πυρήνας των συνθέσεων γράφεται και δομείται στο σπίτι με ακραίο αυθορμητισμό και κάτω από την απόλυτη έμπνευση. Οι λεπτομέρειες που προστείθενται αργότερα όπως (δυσ-)αρμονίες στις κιθάρες, leads/solos, φωνητικά, κλπ, είναι εκεί για να δώσουν το τελικό χτύπημα. Δεν είμαστε ο Beethoven για να συνθέτουμε τα πάντα λεπτομερώς εξ’αρχής. Στην αρχή διοχετεύουμε το αρχικό συναίσθημα που θέλουμε να αποδώσουμε και μετά με γνώμονα το αυτί μας και την ψυχή μας εμπλουτίζουμε τις συνθέσεις μέχρι να μας φανούν απόλυτα ολοκληρωμένες σε σημείο που να μας σηκώνεται η τρίχα όταν τις ακούμε.

dead congregation (3)

Πόσο σημαντικό θεωρείτε το γεγονός οτι έχετε πλέον πετύχει και καθιερώσει τον προσωπικό σας ήχο και όλο και λιγότεροι αναφέρουν τους Incantation και τους Immolation στις επηρροές σας; Ήταν άστοχο πιστεύετε που σας σύνδεσαν τόσο πολύ μ’αυτές τις μπάντες;

Η πρώτη μας κυκλοφορία ήταν σίγουρα πιο κοντά σε επιρροές και αυτό ήταν συνειδητό καθώς ελάχιστος κόσμος τότε ασχολούνταν με το σκοτεινό Death Metal. Θέλαμε να αποδώσουμε πάνω απ’όλα την δική μας εκδοχή για το πώς πρέπει να ακούγεται το Death Metal χωρίς να αγχωνόμαστε για το αν είμαστε ιδιαίτερα ‘original’, που στην τελική την εποχή που βγήκε το ‘purifying consecrated ground’ ήταν αρκετά γνήσιο να παίζεις σκοτεινό old school Death σαν τους Immolation και τους Incantation. Δυστυχώς το αποτέλεσμα ήταν να μας έχει κολλήσει η ταμπέλα και ενώ στο νέο μας άλμπουμ θεωρούμε ότι έχουμε πάει το ήχο μας πολύ πιο πέρα και το συγκρότημα έχει τη δική του ταυτότητα, ακόμα βλέπουμε να μας συγκρίνουν με τους Incantation – λες και τα σκοτεινά ριφ και Doom περάσματα και τα βαθιά φωνητικά είναι αποκλειστική πατέντα τους. Η πλάκα είναι ότι η μεγαλύτερη επιρροή μας πάντα ήταν οι MORBID ANGEL αλλά κανείς δε τους αναφέρει δίπλα στο όνομά μας. Ίσως επειδή πλέον είναι της μόδας το να είσαι οπαδός του ‘γνήσιου παλιού ήχου’ με αποτέλεσμα ο περισσότερος κόσμος να συνδέει τους Morbid Angel μόνο με το ‘abominations of desolation’ αγνοώντας/αδιαφορώντας για αλμπουμάρες σαν τα covenant / domination / formulas fatal to the flesh / gateways to annihilation.

Το εξώφυλλο αυτή τη φορά επιμελήθηκε Έλληνας δημιουργός (Α. Lertas) και όχι ο γνωστός από τις προηγούμενες δουλειές σας Timo Ketola. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεργαστείτε με τον συγκεκριμένο εικονογράφο και δεν ακολουθήσατε μια πιο “ασφαλή” οδό;

Την ασφαλή οδό ακολουθούνε όσοι δεν έχουν αυτοπεποίθηση ή ουσιαστικό όραμα για τη δημιουργία τους. Μπορούσαμε εύκολα να υπογράψουμε με μεγάλη εταιρία, να ηχογραφήσουμε σε γνωστό στούντιο, να βάλουμε εξώφυλλο του Ketola (ή οποιουδήποτε άλλου που είναι στο προσκήνιο αυτές τις μέρες), να χρησιμοποιήσουμε πάλι ψαλμωδίες και άλλα προβλεπόμενα trick στις συνθέσεις μας και να ‘πετύχει η συνταγή’ που λέμε. Η αναγνωρισιμότητα όμως δεν είναι αυτοσκοπός και σίγουρα το να μην προσπαθείς να διαφέρεις από τη μάζα έστω και ελάχιστα είναι καλλιτεχνική αυτοκτονία. Θέλουμε να ξεχωρίζουμε για τις ιδιαιτερότητές μας και για την ποιότητα των συνθέσεών μας, όχι για την ομοιογένειά μας με τους εταίρους της ‘σκηνής’. Το ότι με τον Timo είμαστε πολύ φίλοι σε προσωπικό επίπεδο έκανε την απόφαση πιο δύσκολη, ο κύβος όμως είχε ριφθεί. Ο Άγις ανταποκρίθηκε άψογα στο κάλεσμά μας και απέδειξε ότι μπορείς να βγείς από την πεπατημένη αλλά έχοντας παραμείνει μέσα στα νερά σου! Ακριβώς αυτό που θέλαμε δηλαδή.

Μετά από την επιτυχία του προηγούμενου άλμπουμ σας τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά (10.000 φυσικές κόπιες) τι σας έκανε να μην υπογράψετε τελικά σε μια μεγάλη δισκογραφική του εξωτερικού (ενώ υπήρξε τεράστιο ενδιαφέρον) και να δουλέψετε με την Noevdia (για το LP), την Profound Lore (για διανομή στις Η.Π.Α) κρατώντας τον πλήρη έλεγχο του άλμπουμ μέσω του label σας Martyrdoom Productions;

Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι θέλαμε να έχουμε τον απόλυτο έλεγχο πάνω στην ημέρα κυκλοφορίας του άλμπουμ και τους πρώτους μήνες της διανομής του. Δε θέλαμε ούτε να υπάρχουν διαρροές σχετικά με την επικείμενη κυκλοφορία νωρίτερα, ούτε να είμαστε έρμαια όποιας διαφημιστικής καμπάνιας της εκάστοτε εταιρίας που αντιμετωπίζει όλες τις κυκλοφορίες της σαν ένα προϊόν εκμετάλλευσης – διαφημίζοντας το ‘προϊόν’ με τρόπους που δε μας εκφράζουν σα μπάντα. Επίσης, οι μεγάλες εταιρίες πλέον απευθύνονται ως επί το πλείστον σε κόσμο που είτε θα αναγκαστεί να πληρώσει 14-16 ευρώ για το CD είτε θα κάνει download το άλμπουμ, δύο πράγματα που επίσης δε συμβαδίζουν με τις αρχές μας. Μπορούμε κάλλιστα να δώσουμε τα άλμπουμ μας σε μεγάλη εταιρία για επανακυκλοφορία μελλοντικά, αφού τα έχουν ήδη πάρει οι αληθινοί και ‘ψαγμένοι’ οπαδοί.

Στο “Promulgation of the Fall” διακρίνει κανείς μια, όχι τυχαία φαντάζομαι, oldschool αισθητική χωρίς όμως να γίνεστε retro. Δηλαδή φαίνεται να μην θέλετε να ανήκετε ούτε στο obscure death metal revival (που σχεδόν μόνοι σας δημιουργήσατε 10 χρόνια πριν) ούτε φυσικά στο “ψαγμένο” extreme metal του σήμερα. Δεν θα ήταν πιο εύκολο για εσάς να πηδήξετε σε ένα από αυτά τα δυο τρένα και να εξασφαλίσετε το μελλοντικό κοινό σας; Τι σας εμποδίζει;

Το σίγουρο είναι ότι ανήκουμε στο DEATH Metal με τις υπόλοιπες υποκατηγορίες να μας αφήνουν αδιάφορους. Ο κόσμος πάντα προσπαθεί να κατηγοριοποιήσει το οτιδήποτε επειδή είναι πιο εύκολο να κολλήσεις μία ταμπέλα σε κάτι παρά να προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις μέσα από την ακεραιότητά του. Σε τρένο δημοτικότητας δεν πηδήξαμε ποτέ, ούτε θα αρχίσουμε τώρα για να διατηρήσουμε ή να μεγαλώσουμε το κοινό μας. Σε καμία περίπτωση δεν επικαλούμαστε δάφνες πρωτοτυπίας σε οποιοδήποτε βαθμό, απλά μας ενδιαφέρει να είμαστε αληθινοί στους εαυτούς μας και ποιοτικοί σε αυτό που κάνουμε χωρίς να χρησιμοποιούμε χιλιοδοκιμασμένες φόρμουλες και ΣΙΓΟΥΡΑ χωρίς να πηγαίνουμε όπου φυσάει ο άνεμος!

Ποια είναι η γνώμη σας για το σημερινό underground και ποια για το death metal, underground και μη; Σε ποια σημεία πιστεύετε έχει βελτιωθεί ο χώρος και σε ποια έχει χάσει;

Κοίτα, να μιλάμε για underground εν έτη 2014 είναι λίγο αστείο, τουλάχιστον όχι όπως το έχω βιώσει και αντιλαμβάνομαι εγώ. Το underground παλιά ήταν εκκολαπτήριο για μπάντες που ακόμα σχημάτιζαν τον ήχο τους και προσπαθούσαν να προωθήσουν το όνομά τους μέχρι να καταφέρουν να υπογράψουν σε μία καλή εταιρία και να ξεκινήσουν μία πορεία προς τα πάνω. Άλλοι το πετύχαιναν, άλλοι έμεναν στην αφάνεια (μέχρι που εμφανίστηκε άλλη μία εταιρία 20 χρόνια μετά να επανακυκλοφορήσει τις τριτοκλασάτες βλακείες τους στο όνομα του ‘παλιό = Cult’). Πλέον που μπορεί ο καθένας να ηχογραφήσει/κυκλοφορήσει/προωθήσει τη δουλειά του χωρίς να έχει ανάγκη κάποια εταιρία, το underground έχει γίνει άσυλο της μετριότητας. Με εξαιρέσεις πάντα. Σε γενικές γραμμές το μοτίβο είναι: πιάνεις το κλίμα των ημερών, ηχογραφείς φτηνά το υλικό σου, όλο και κάποιος παπαρολόγος θα το παίξει ψαγμένος και θα το εκθειάσει σε κάποιο blog, ο κόσμος που πλέον σνομπάρει τις μεγάλες μπάντες θα βρεί ένα νέο ήρωα για να μιλάει για λίγο καιρό. Δεν υπάρχει ουσιαστικό φίλτρο πλέον για να ξεχωρίσεις την ποιότητα από τη φούσκα, παρά μόνο το πλήρωμα του χρόνου. Ναι, το old school obscure Death Metal (όπως θες πες το) είναι τώρα στα πάνω του, να δούμε όμως πόσοι θα έχουν μείνει σε λίγα χρόνια από τώρα και το κυριότερο, πόσες από τις κυκλοφορίες για τις οποίες ακούμε τόσο έντονες απόψεις σήμερα θα τις θυμόμαστε και σε 10-20 χρόνια. Σίγουρα ακούμε πιο ενδιαφέροντα πράγματα τώρα απ’ότι πρίν 10 χρόνια που οι Korn (λέμε τώρα) θεωρούντουσαν η ελπιδα του Metal αλλά έχουν κυκλοφορήσει πολλά ‘reign in blood’, ‘altars of madness’, ‘iron maiden / killers’, ‘mental funeral’, ‘storm of the lights bane’, ‘slaughter of the soul’ κλπ από το 1995 και μετά? Οι ‘κλασσικές’ (με όλη την έννοια της λέξης) κυκλοφορίες που έχουν υπάρξει από τότε πρέπει να μετρώνται στα δάχτυλα των χεριών μου.

Στο στιχουργικό τομέα πώς πιστεύετε ότι διαφοροποιήστε από τον υπόλοιπο occult χώρο μιας και βλέπουμε πλέον μια γενική τάση προς τον αντιχριστιανισμό να παγιώνεται εντός και εκτός του ακραίου ήχου. Δεν σας ενοχλεί να σας συνδέουν μ’αυτή τη μόδα;

Να σου πω την αλήθεια, δεν ασχολούμαι τόσο με νέες μπάντες (με μερικές εξαιρέσεις όπως είπα) ώστε να εμβαθύνω στους στίχους τους αλλά το σίγουρο είναι πως οτιδήποτε κάνουν οι Dead Congregation δεν έχει να κάνει με μόδα. Οι στίχοι μας είναι μία μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, όπως το artwork και η μουσική κι έτσι τους δουλεύουμε σύμφωνα με την έμπνευσή μας και όχι με παράγοντα το τί είναι αναμενόμενο από εμάς.

dead congregation (2)

Είστε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπάντας που είναι περισσότερο γνωστή στο εξωτερικό παρά στην πατρίδα της. Πώς προέκυψε αυτό; Είχατε συνειδητά στρέψει το βλέμμα σας προς τα έξω για κάποιους λόγους;

Υπάρχει μεγάλη μερίδα οπαδών που για διάφορους λόγους δεν ψάχνεται ιδιαίτερα και καλώς ή κακώς αρκείται στο να μην ξήνει την επιφάνεια και να μη βλέπει πέρα από τους Rotting Christ/Septic Flesh/Nightfall και άλλα τρανταχτά ονόματα. Αυτούς τους χάνουμε συνειδητά με την άρνησή μας να υπογράψουμε σε μεγάλη εταιρία. Επίσης το ότι δε θέλουμε να γινόμαστε μαϊντανοί συναυλιακά και να παίζουμε οποτεδήποτε και να μπαίνουμε support act σε οποιαδήποτε μεγάλη μπάντα μας ζητηθεί, επίσης μας στοιχίζει στον mainstream Metal οπαδό καθώς χάνουμε την ‘ευκαιρία’ να παρουσιαστούμε σε ένα πιο ευρύ κοινό. Από την άλλη υπάρχει και ο κλασσικός οπαδός που σνομπάρει τις εγχώριες μπάντες, γιατί δεν είναι cult να υποστηρίζεις το γείτονά σου – και μη κοροϊδευόμαστε, έχουμε φάει μπόλικο σκατό από την ελληνική σκηνή για πολλά χρόνια μέχρι να εμφανιστούν κάποιες πράγματι αξιόλογες μπάντες. Τέλος υπάρχει και μία μικρή μερίδα από λεγόμενους haters οι οποίοι απλά ζηλεύουν την επιτυχία του διπλανού τους και τους φαίνεται τρομερά περίεργο και αδιανόητο το ότι χαίρεις μεγάλης παραδοχής παγκοσμίως. Σε αυτούς απαντάμε ‘γράψε κι εσύ ένα graves of the archangels και ένα promulgation of the fall κι εγώ θα είμαι ο πρώτος που θα σε προσκυνάει στα live και στα ηχεία του στερεοφωνικού μου’! Τώρα τι έγινε στο εξωτερικό δε μπορούμε να το ξέρουμε καθώς ποτέ δεν έχουμε στείλει promos για τη δουλειά μας, ούτε έχουμε ζητήσει από μόνοι μας να μας βάλουν να παίξουμε κάπου live. Φαντάζομαι ήμασταν τυχεροί και το όνομα διαδόθηκε από στόμα σε στόμα σε σημείο που τραβήξαμε τη προσοχή κάποιων διοργανωτών και μετά το νερό μπήκε στο αυλάκι. Η μοναδική φορά που ασχοληθήκαμε εσκεμμένα με την προώθηση της δουλειάς μας ήταν τώρα με την κυκλοφορία του ‘promulgation…’ όπου και βάλαμε διαφήμιση σε εγχώριο περιοδικό, όχι για να αυξήσουμε τη δημοτικότητά μας αλλά απλά επειδή πιστεύουμε ότι το άλμπουμ αυτό αξίζει πραγματικά να ακουστεί από πολύ κόσμο.

Νιώθετε μέρος της εγχώριας ακραίας σκηνής ή έχετε δεσμούς περισσότερο με μπάντες του εξωτερικού; Ποιά συγκροτήματα θεωρείτε “αδερφικά” με τους Dead Congregation;

Κάποιες μπάντες τις θεωρούμε αδερφικές επειδή έχουμε σχέσεις σε φιλικό επίπεδο με τα μέλη τους, άλλες επειδή έχουμε κοινό όραμα για τη μουσική. Χωρίς να αναφέρω ποιες ανήκουν σε ποια κατηγορία (κάποιες ανήκουν και στις δύο!), είμαστε αρκετά κοντά με τους The Psalm (ex-Nocturnal Vomit), Acrimonious, Embrace Of Thorns, Ravencult, Burial Hordes, Convixion, Wrathblade, Dephosphorous, Inveracity, Teitanblood, Katharsis, Archgoat, Grave Miasma, Cruciamentum, Procession, Antaeus. Επίσης – με ρίσκο να δώσουμε τροφή στους haters να πουν ότι γλύφουμε κώλους (εδώ γελάει μέχρι θανάτου όποιος μας γνωρίζει πραγματικά) – υποκλινόμαστε στον Μεταλοπατέρα Σάκη και τους Rotting Christ για τα υπέρτατα ‘Passage to Arcturo’ και ‘Thy Mighty Contract’ και επειδή μετά από 25 χρόνια επιτυχημένης πορείας παραμένουν προσγειωμένοι και αληθινοί.

Τι σημαίνει για εσάς να αποδίδετε το υλικό σας ζωντανά και πώς επιλέγετε πότε, πού και με ποιους θα εμφανιστείτε;

Θεωρούμε ότι το Metal είναι μουσική που πρέπει να παίζεται ζωντανά, έχει μία αμεσότητα και επιθετικότητα που αποδίδεται πολύ επιτυχημένα αν παιχτεί ζωντανά υπό σωστές συνθήκες. Τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουμε τις εμφανίσεις μας ποικίλουν, σε γενικές γράμμες δε θέλουμε να παίζουμε σε κοινό και με μπάντες που δεν ταυτιζόμαστε και δε θέλουμε να παίζουμε συχνά στα ίδια μέρη για να μη γινόμαστε γραφικοί και προβλέψιμοι. Κάθε εμφάνιση πρέπει να είναι ιδιαίτερη τόσο για εμάς όσο και για αυτούς που πληρώνουν για να μας δουν. Από την άλλη έχουμε και τις δουλειές μας που δε μας επιτρέπουν να περιοδεύουμε ατελείωτα ακόμα κι αν το θέλαμε. Σίγουρα το να μην κάνεις 200 συναυλίες το χρόνο σε κάνει να βλέπεις το επόμενο live με μεγαλύτερο ενθουσιασμό αλλά και το να περιοδεύεις για 30-40 μέρες συνεχόμενα πρέπει να είναι μεγάλη εμπειρία και πρόκληση.

Από που αντλείτε έμπνευση μουσικά και στιχουργικά; Η ωριμότητα και η εμπειρία για έναν μουσικό ποια πλεονεκτήματα και ποια μειονεκτήματα έχει όσον αφορά την αρτιότητα, την πρωτοτυπία αλλά και τον αυθορμητισμό;

Αντλούμε έμπνευση από τους Incantation! Περιμένουμε σε αναμένα κάρβουνα το κάθε νέο άλμπουμ τους μπας και κλέψουμε κανένα ρίφ παραπάνω και σωθούμε! Πέρα από την πλάκα, ‘ωριμότητα’, ‘πρωτοτυπία’, ‘αυθορμητισμός’ και όλα αυτά που ανέφερες είναι έννοιες δευτερεύουσες. Το παν είναι η μουσική να σκοτώνει, να την ακούς και να ανατριχιάζεις , να θες ταυτόχρονα να κλάψεις και να γελάσεις και να διαλύσεις τα πάντα γύρω σου. Άλλες μπάντες το έχουν πετύχει αυθόρμητα και με κουλαμάρα (π.χ. Bathory ‘the return’, Rotting Christ ‘passage to arcturo’), άλλες μέσα από ωριμότητα και υπολογισμένη αρτιότητα (π.χ. Death ‘symbolic’, Nevermore δισκογραφία), άλλες χωρίς να κρύψουν τις επιρροές τους (π.χ. Morbid Angel ‘altars of madness’/’blessed are the sick’  ‘hell awaits’/’seven churches’) και τέλος άλλες αποτίνοντας ξεκάθαρα φόρο τιμής στους ηγέτες (π.χ. Murder Squad που είναι το ίδιο καλοί με τη χρυσή εποχή των Autopsy). Δεν υπάρχει κανόνας, αρκεί το αποτέλεσμα να έχει ουσία και να μην είναι απλά καπνός χωρίς φωτιά.

Ποιές είναι οι εντυπώσεις σας από τις 2 τελευταίες θρυλικές εμφανίσεις σας – παρουσίαση του άλμπουμ – εντός των τοιχών (με Grave Miasma, Cruciamentum και The Psalm); Πώς στάθηκαν απέναντί σας οι άνθρωποι της νεοσύστατης Κrisis Productions και πώς ήταν η συμμετοχή του κόσμου;

Θρυλικές;; Χαχα, άμα το λες… Τα παιδιά από την Krisis ήταν άψογα και επαγγελματικότεροι των επαγγελματιών, πρόσεξαν την κάθε λεπτομέρεια και ήταν εκεί σε ό,τι πρόβλημα προέκυψε. Ο κόσμος μας εξέπληξε ευχάριστα με την προσέλευση και συμμετοχή του, με την Αθήνα όμως να υπερτερεί ξεκάθαρα και από προσέλευση και από ενθουσιασμό! Ισως πρέπει να αφιερώσουμε μία εμφάνιση αποκλειστικά στην Θες/νίκη στο μέλλον για να το διορθώσουμε αυτό.

Ποια είναι τα άμεσα συναυλιακά σας σχέδια;

To τελευταίο δεκαήμερο του Οκτώβρη έχουμε μία μίνι περιοδεία στη Αμερική, Νοέμβρη είμαστε καλεσμένοι στο Redemption Fest στο Δουβλίνο προς τιμήν της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ των Primordial και το δεκαπενθήμερο των χριστουγεννιάτικων διακοπών έχουμε περιοδεία στην Ευρώπη, για να μπεί το νέο έτος ευλαβικά.

Κλείνοντας δώστε μας ένα playlist με 5 δίσκων εκτός death metal που επηρέασαν την μουσική των Dead Congregation με τον δικό τους τρόπο.

SLAYER – Hell Awaits + South of Heaven
DARK ANGEL – Darkness Descends
MAYHEM – De Mysteriis + Ordo Ad Chao
FUNERAL MIST – Salvation
DARK FUNERAL – s/t EP + Secrets of the Black Arts (ο κόσμος πλέον τους σνομπάρει και ντρέπεται να τους αναφέρει επειδή τώρα έχουν γίνει καρικατούρες αλλά το παλιό υλικό τους ήταν καταιγιστικό!)

http://deadcongregation.bandcamp.com
https://www.facebook.com/deadcongregation
http://www.martyrdoomproductions.com

Nikos Tsiolis
Nikos Tsiolis
Blood Fire Death

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img