Εάν κοιτάξεις το βιογραφικό των Diablery λεει στην εισαγωγή του ‘Diablery’ είναι ένα μήνυμα – ένας κήρυκας του Aeon στην Εωσφόρων έκφρασή του. Η αλήθεια είναι ότι όταν πας σε μια συναυλία των Diablery σε βάζουν αμέσως στην διάθεση ότι πρόκειται να ακούσεις κάτι το απόκοσμο. Το συγκρότημα λοιπόν βάζει πλώρη για μια απόκοσμη περιοδεία σε Ελλάδα και Ευρώπη κι εμείς αδράξαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Έχουμε να τα πούμε σχεδόν δύο χρόνια και αρχικά θα ήθελα να μάθω πως είναι τα πράγματα στο στρατόπεδο των Diablery;

Setesh: Χαίρομαι που έχω την ευκαιρία να συνομιλήσω και παλι με ένα απο τα zine που σέβομαι περισσότερο. Ο χρόνος περνάει γρήγορα και ειδικά τα τελευταία χρόνια ξεκίνησε μια εποχή αναβρασμού για εμάς, κατα την οποία επαναπροσδιορίσαμε την ταυτότητα μας και θέσαμε προτεραιότητες σαν άτομα. Κατα συνέπεια αλλάξαμε το line-up και βρήκαμε νέους τρόπους επικοινωνίας με την εσωτερική φωνή. Η σύνθεση της μπάντας πλέον δεν περιλαμβάνει τον Nazfell (πλήκτρα) και αυτό ήταν κοινή απόφαση λόγω διαφοράς προτεραιοτήτων. Προς το παρόν δεν υπάρχει πλάνο να μπεί κάποιος άλλος για να καλύψει αυτό το «κενό» μιας και απο το 2ο δίσκο και μετά δεν θα υπάρχει έντονα το στοιχείο των πλήκτρων.

Τι έχει αλλάξει στους Diablery συγκρίνοντάς σας με το ξεκίνημα;

S: Για την ακρίβεια δεν έχει μείνει τίποτα ίδιο από αυτά τα πρώτα βήματα, εάν εξαιρέσεις εμένα και τον Nimerius (κιθάρα). Ακόμα και εμείς αλλάξαμε σαν μουσικοί και σαν άνθρωποι. Η μουσική μας είναι αρκετά πιο ώριμη και πολυεπίπεδη σε σχέση με τις πρώτες κυκλοφορίες. Αυτό που έχει μείνει αμετάβλητο είναι το πείσμα και η προσήλωση μας.

Δισκογραφικά έχετε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ έως τώρα. Μήπως υπάρχει κάτι στα σκαριά που θα έπρεπε να μάθουμε; Διαβάζοντας ξανά την παλαιότερη συνέντευξη μας είχατε αναφέρει ότι δουλεύετε πάνω σε καινούρια κομμάτια. Τι καθυστέρησε το όλο εγχείρημα;

S: Δουλεύουμε σε νέα κομμάτια αυτό ισχύει. Δεν υπάρχει κάποια καθυστέρηση, απλώς δεν ήταν ακόμα η ώρα να κυκλοφορήσει κάτι. Έχουμε ένα αισθητήριο για το πότε το υλικό μας είναι έτοιμο για να κυκλοφορήσει. Εάν το αισθητήριο μας δεν ικανοποιείται σημαίνει οτι το υλικό θέλει και άλλο «σμίλευμα». Απο τη στιγμή που η κυκλοφορία είναι καλή κατα την δική μας άποψη, έχουμε επιτελέσει την αποστολή μας. Το πότε θα κυκλοφορήσει κάτι είναι ρευστό, μπορεί η επόμενη κυκλοφορία να είναι σε 1 χρόνο αλλα μπορεί και να πάρει 5 χρόνια – υπάρχουν παρα πολλές παράμετροι που επηρεάζουν τον χρόνο μεταξύ των κυκλοφοριών. Πάντως σκοπεύουμε να τελειώσουμε τον τρίτο δίσκο πιο σύντομα απο όσο μας πήρε να δουλέψουμε τον δεύτερο.

Και πως θα είναι στιχουργικά και μουσικά;

S: Ο δεύτερος δίσκος θα λέγεται «Candles» και περιστρέφεται γύρω από κάποιες εμπειρίες που είχαμε μέσα στα χρόνια που μεσολάβησαν από τον πρώτο δίσκο. Μιλάω για βιώματα που ήταν σημεία καμπής για εμάς, που μας οδήγησαν σε ακραίες καταστάσεις και μας έδωσαν πολύτιμα μαθήματα. Θα πω μόνο ότι ο δίσκος στιχουργικά μιλάει για τη θυσία, τη μεταμόρφωση, για το παράλογο και για τα όρια της αντοχής της φαινομενικής πραγματικότητας. Μουσικά τώρα, τα πλήκτρα έχουν έναν πιο υποστηρικτικό ρόλο και δημιουργούν «χώρους» και ατμόσφαιρες μέσα στη μουσική, με τις κιθάρες και το μπάσο να είναι πλέον στο προσκήνιο. Η μουσική είναι πιο επιθετική και γρήγορη από παλιά αλλά έχει και νέα στοιχεία όπως αργά ατμοσφαιρικά περάσματα. Ο νέος δίσκος είναι ένα νέο κεφάλαιο στον δικό μας κόσμο αξιών και μια προσφορά στο Πάνθεο των Αρχετύπων.

Εάν κάποιος ακροατής σας μάθαινε για πρώτη φορά, ποιο τραγούδι θα του πρότεινες να ακούσει;

S: Θα του πρότεινα να ακούσει το κομμάτι The Piercing Ice που έχουμε ανεβάσει πριν λίγο καιρό και είναι κομμάτι του δεύτερου δίσκου. Όταν μας μάθει ας ακούσει προς τα πίσω τις κυκλοφορίες μας.

Και να πούμε εδώ ότι σε λίγο καιρό ξεκινάτε μία περιοδεία σε Ελλάδα και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Πόσο εύκολο είναι να κάνεις περιοδείες ειδικά εξωτερικό;

S: Ναι, έχουμε κλείσει αρκετές ημερομηνίες για το επόμενο διάστημα σε Ελλάδα, Αγγλία, Νορβηγία, Γερμανία, Ολλανδία και Βουλγαρία. Το να κάνεις ζωντανές εμφανίσεις, πόσο μάλλον σε σύντομο χρονικό διάστημα είναι πολύ απαιτητικό από κάθε άποψη και ιδιαίτερα δύσκολο να οργανωθεί όλο αυτό, ειδικά όταν πρόκειται για εκτός Ελλάδας, αλλά είναι ζωτικό για μας και είναι ένας βασικός τρόπος μέσω του οποίου οι Diablery εξελίσσονται.

Στις συναυλίες σας βγάζετε κάτι το μυστικιστικό και θεατρικό. Είναι ουσιαστικά ακόμα ένας τρόπος να βάλετε τους θεατές στον δικό σας κόσμο;

S: Για μας η μουσική και η ζωντανή εκτέλεση της είναι ένα μυστήριο που ανοίγει τις πύλες πολλών ακόμα μυστηρίων. Δεν βλέπουμε όλο αυτό σαν θέαμα για τέρψη και διασκέδαση αλλα σαν ευκαιρία για να δημιουργηθούν δεσμοί με μια πραγματικότητα, η οποία βιώνεται απο «χαραμάδες» τις οποίες εμείς προσπαθούμε να διευρύνουμε. Αυτό είναι η δική μας ερμηνεία στο «βάζω τον θεατή στον δικό μου κόσμο».

To black metal είναι θα έλεγα ένα είδος που ελκύει πολύ τους ακροδεξιούς οπαδούς. Γιατί συμβαίνει αυτό σε τόσο έντονο βαθμό;

S: Ποίος μπορεί να το αρνηθεί αυτό? Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει, ίσως επειδή διάφορα άτομα της πρώιμης σκανδιναβικής σκηνής είχαν τέτοιες πεποιθήσεις. Ίσως επειδή το σκληρό προσωπείο της μουσικής αυτής είναι ιδανικό καταφύγιο για τραυματισμένες και μπερδεμένες ψυχές. Δεν πιστεύω οτι είναι μόδα και δεν πιστεύω οτι μπορεί να αλλάξει έτσι απο τη μια μέρα στην άλλη. Είναι κρίμα που το το black metal και όλες οι μπάντες που ανήκουν σ’αυτό πρέπει να είναι υπόλογες για την ακροδεξιά κλίση μερικών εκ των πρώιμων μουσικών του είδους. Προσωπικά θεωρώ οτι ακροδεξιά σημαίνει απολυταρχία, έλεγχος, περιορισμός και διάκριση, έννοιες που είναι εντελώς αντίθετες με την προσωπική μου φιλοσοφία και επίσης αντίθετες με την ελευθερία, το αληθινό σκοτάδι, την ένωση με την Ολότητα και τη προσωπική τελειοποίηση εκτός της μάζας που σημαίνει για μένα το black metal.

Υπάρχει έντονη διαφωνία για το αν τελικά η τέχνη είναι στρατευμένη ή όχι, ποια η γνώμη σας; (και δεν μιλάω μόνο πολιτικά αλλά σε όλους τους τομείς)

S: Θα μπορούσε να πεί κανείς οτι η τέχνη ειναι στρατευμένη εφόσον υπηρετεί τους σκοπούς και την φιλοσοφία του δημιουργού. Για μένα εφόσον εκφράζεις τις προσωπικές σου ανησυχίες ή αλήθειες και τον εσώτερο σου εαυτό, μέσω της τέχνης σου, δεν υπάρχει κάτι περαιτέρω να ειπωθεί. Σε διαφορετική περίπτωση όπου κάποιος με επιβολή σου υπαγορεύει ή λογοκρίνει το έργο σου είσαι απλά ένα φερέφωνο και ηθελημένα ή άθελα σου κάνεις στρατευμένη «τέχνη». Το μόνο όπλο ενάντια στη δεύτερη περίπτωση είναι η ύπαρξη της πρώτης. Αν οι άνθρωποι είμασταν σε θέση να δημιουργήσουμε ή/και να εκπαιδευτούμε στην αληθινή τέχνη τόσο λιγότερος χώρος και ανοχή θα έμενε για την στρατευμένη τέχνη (προπαγάνδα, υπερέκθεση & ανήθικη διαφήμιση κτλπ).

Η ελληνική black metal σκηνή ήταν πάντα δυνατή, θεωρείτε όμως ότι ήταν και λίγο υποτιμημένη;

S: Η ελληνική BM σκηνή ήταν και είναι πάρα πολύ δυνατή, θα γίνεται όμως ακόμα καλύτερη αν κοιτάζει τον εαυτό της αντικειμενικά στο καθρέφτη. Όποιος υποτιμάει την ελληνική BM σκηνή δεν έχει ιδέα τι του γίνεται και τι έρχεται.

Σας ευχαριστώ πολύ για την συνέντευξη που μας παραχωρήσατε και θα τα πούμε από κοντά σύντομα. Ο επίλογος δικός σας.

S:Και εγώ ευχαριστώ για την συνομιλία μας και την υποστήριξη!
AVE HECATE DOMINA NOCTIS

Προηγούμενο άρθροWednesday 13 – Necrophaze
Επόμενο άρθροFury – Mechanical Regimes
Lilliana Tseka
Surrealism : Pure psychic automatism, by which one proposes to express, either verbally, in writing, or by any other manner, the real functioning of thought. Dictation of thought in the absence of all control exercised by reason, outside of all aesthetic and moral preoccupation. Surrealism is based on the belief in the superior reality of certain forms of previously neglected associations, in the omnipotence of dream, in the disinterested play of thought. It tends to ruin once and for all other psychic mechanisms and to substitute itself for them in solving all the principal problems of life.