English
Το νέο άλμπουμ Vanitas βρίσκει τους Πολωνούς metallers In Twilight’s Embrace να εξελίσσονται στη δική τους οντότητα, λαμβάνοντας μια θανάσιμη και προσωπική κατεύθυνση. Αυτό είναι άλλωστε το πιο σκοτεινό υλικό του συγκροτήματος μέχρι σήμερα, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Πριν λίγες εβδομάδες είχα την τύχη να μιλήσω με το συγκρότημα και να έχω μια αρκετά διορατική συζήτηση.
Καλησπέρα και καλώς ήλθατε στο Metal Invader! Ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό, χεχε! Ο καινούριος σας δίσκος “Vanitas” έχει πολλά black metal στοιχεία, παρά το γεγονός ότι είστε ένα γκρουπ που βασίζεται στο μελωδικό Death Metal. Μοιάζετε να έχετε βρει μια ισορροπία. Είναι η εξέλιξη ένας σημαντικός παράγονας στην μουσική σας πορεία;
Η εξέλιξη είναι σημαντική για όλα όσα έχεις κοπιάσει, οπότε εάν είμαστε σίγουροι για όσα κάνουμε μαζί με τους In Twilight’s Embrace, δεν υπάρχει για μας άλλος τρόπος για να συνυπάρχουμε μεταξύ μας από το να εξελισσόμαστε. Η εξέλιξη είναι η μίνιμουμ κατάσταση για μας για να νιώσουμε πως γράφουμε μουσική που έχει νόημα. Μερικές φορές, το να δημιουργείς χρειάζεται μεγάλες αλλαγές στη νοοτροπία σου ή στα εργαλεία που χρησιμοποιείς, οπότε καινοτομίες μπορούν να υπάρξουν, αν και θεωρώ ότι έχουμε ακόμα χρόνο γι’ αυτές.
Μίλησέ μας για τη διαδικασία της γραφής και της ηχογράφησης. Τι σας εμπνέει;
Συγκροτήματα που μεγάλωσα, συγκροτήματα που γνωρίσαμε αργότερα, μουσική που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί. Αυτά θα έλεγα πως είναι η προσωπική μου έμπνευση. Στη συνέχεια, βέβαια, βαθιά γεγονότα ζωής, βιβλία που διαβάζουμε, ταινίες που παρακολουθούμε. Απομόνωση. Όσον αφορά τους στίχους του “Vanitas”, ένα μεγάλο μέρος τους είναι εμπνευσμένο από τις συνομιλίες που είχα με διάφορους ανθρώπους τα τελευταία χρόνια. Μόλις καταλάβω την στιχουργική κατεύθυνση που θα ακολουθήσω σε έναν δίσκο, γνωστοποιώ και στους υπόλοιπους ποια κατεύθυνση θα ήταν πιθανώς η πιο κατάλληλη για να ακολουθήσουμε μουσικά, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα παραμείνουμε σε μια συγκεκριμένη πορεία μέχρι το τέλος της σύνθεσης.
Η Πολωνία είναι μια πολύ θρησκευτική χώρα και η πλειοψηφία του πληθυσμού
τηρεί τον Χριστιανισμό. Είστε θρησκευόμενοι ή θεωρείτε ότι η θρησκεία είναι ασθένεια και το ρωτώ αυτό γιατί το εξώφυλλο του “Vanitas” απεικονίζει ένα ζευγάρι με σταυρούς στα χέρια.
Εγώ βαφτίστηκα όπως η συντριπτική πλειοψηφία των φίλων μου, παρακολούθησα την πρώτη κοινωνία όπως οι περισσότεροι από αυτούς, αλλά μέχρι εκεί. Δεν είμαι θρησκευόμενος άνθρωπος, ωστόσο σίγουρα θεωρώ τον εαυτό μου πνευματικό. Η θρησκεία, οι ιστορικές λατρείες, οι πεποιθήσεις των ανθρώπων, η λαογραφία και η παράδοση με έχουν εμπνεύσει για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και έχουν επηρεάσει την εκπαίδευσή μου, τις καλλιτεχνικές μου φιλοδοξίες και τον τρόπο ζωής μου. Στην εξαιρετικά κοσμική πραγματικότητα της σύγχρονης εποχής, θεωρώ ότι είναι ζωτικής σημασίας να έχουμε ένα επίπεδο βαθιάς ζωής για να την καταστήσουμε σημαντική και συναρπαστική. Διαφορετικά, πέφτεις στα δίχτυα του τρώω-γαμάω-χέζω-κοιμάμαι, ο κόσμος δεν έχει πλέον κανένα μυστήριο και όλα φαίνονται καλά εξηγημένα και υπολογισμένα, ακόμα κι αν δεν είναι. Αν ακολουθείτε αυτό που λέω, πιθανόν να έχετε παρατηρήσει ότι δεν επικρίνω την κατοχή θρησκευτικών πεποιθήσεων αυτή καθαυτή. Αντιθέτως, πιστεύω ότι έχουν την δύναμη να ωφελήσουν ένα άτομο. Ωστόσο, τα προβλήματα αρχίζουν όταν θεσμοθετούνται πεποιθήσεις και μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να εξαναγκάσουν σε άλλους. Όσο για το “Vanitas” οι σταυροί μάλλον καλύπτουν, ίσως βέβαια να τονίζουν τη θανατηφόρα ατμόσφαιρα της φωτογραφίας, ωστόσο σίγουρα δεν εκφράζουν συναισθήματα ή απροθυμία απέναντι στον Χριστιανισμό.
Στο προηγούμενο EP σας “Trembling” εξερευνήσατε τις πανκ ρίζες σας και διασκευάσατε επίσης ένα τραγούδι από τους πολωνούς Hardcore / punk θρύλους Armia. Πώς επιλέξατε αυτή τη μπάντα και το συγκεκριμένο τραγούδι;
Οι Armia υπήρξαν ένα από τα πιο μοναδικά συγκροτήματα της πολωνικής ανεξάρτητης σκηνής τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως μια άλλη μπάντα ορόσημο από την Πολωνία – οι Siekiera, κατάφεραν γρήγορα να ξεφύγουν από τον τυπικό hardcore punk ήχο με την προσθήκη στοιχείων, όπως πνευστά και μερικές ακουστικές κιθάρες. Μερικές φορές αναφέρονται ως οι “Πολωνοί Killing Joke”. Το συγκρότημα συγχώνευσε διαφορετικά μουσικά είδη – εκτός από τη γοτθική διάθεση που είχε επηρεαστεί από τον Coleman, υπήρχαν επίσης πολλά λαϊκά, Dead Can Dance ή ακόμα και King Crimson στοιχεία σε αυτό που έκαναν στο αρχικό στάδιο της καριέρας τους. Ακούγοντας το δεύτερο άλμπουμ τους “Legenda”, με το τραγούδι “Opowieść Zimowa” το οποίο διασκευάσαμε ήταν πάντα μια εμπειρία συγκρίσιμη με αυτήν που νιώθαμε όταν ακούγαμε το “De Mysteriis Dom Sathanas” ή το “Oddech Wymarłych Światów” των Kat. Το ίδιο πυκνό, βαθύ και αρκετά γραφικό σκοτάδι. Έπειτα υπάρχει μια άλλη πλευρά σε αυτό – οι εκπληκτικοί στίχοι του Tomasz Budzyński, επηρεασμένοι ιδιαίτερα από τον Arthur Rimbaud, τον Samuel Beckett… Κανείς δεν είχε γράψει με τέτοιο τρόπο πριν.
Μια άλλη ερώτηση που έχω να κάνω για αυτό το EP είναι πως και δεν κυκλοφόρησατε το full length αμέσως μετά το ‘The Grim Muse’, ειδικά με τη δυναμική που σας έδωσε η επιτυχία;
Τα κομμάτια από το “Trembling” ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια των ίδιων συνεδριών με το “The Grim Muse”. Ωστόσο, είχαν κάτι ξεχωριστό που τα έκανε να αξίζουν μια ξεχωριστή έξοδο. Το σκεφτόμουν αυτό από την αρχή της ηχογράφησης. Δεν ξέρω… Ίσως ήταν έφταιγε η rock’n’roll φύση αυτών των τραγουδιών; Επιπλέον, δεν ήθελα να βάλω μια διασκευή στο πλήρες άλμπουμ. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η ξεχωριστή κυκλοφορία, που είναι το “Trembling”, είχε νόημα εκείνη τη στιγμή.
Το ‘The Grim Muse’ ήταν ένα από τα πιο σημαντικά άλμπουμ του 2015, τουλάχιστον προσωπικά μιλώντας. Υπήρξε κάποια ανησυχία ότι μπορεί να μην φθάσετε στο επίπεδο αυτού του άλμπουμ. Πόσο δύσκολο είναι για μια μπάντα να δουλεύει σε έναν διάδοχο ενός κριτικά αναγνωρισμένου άλμπουμ;
Όχι, αυτή τη φορά δεν υπήρχε τέτοια ανησυχία. Το “Grim Muse” είναι ένα καλό άλμπουμ, αν και δημιουργήθηκε σε πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Μας χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να το γράψουμε. Με το νέο, νομίζω ότι χρειαζόμασταν λίγο περισσότερο από ένα χρόνο για να ολοκληρώσουμε τη σύνθεση. Ήταν επίσης αρκετά ξεκάθαρο από την αρχή ότι δουλεύαμε σε κάτι διαφορετικό από τον προηγούμενο δίσκο. Αυτό θα ήταν πολύ πιο σκοτεινό, ωστόσο με πολλούς τρόπους πιο άμεσο από τα τρία άλμπουμ. Και αυτό ακριβώς θεωρώ τη μεγαλύτερη δύναμη του “Vanitas”. Μια άμεση, μερικές φορές ακόμη και πάνκικη, αλλά αρκετά πολύπλευρη ηχητική επίθεση.
Η Πολωνία είναι πραγματικά μητρική γη για νέους μουσικούς πολύτιμους λίθους στην ακραία μουσική σκηνή. Τι νομίζεις ότι είναι αυτό που κάνει τη χώρα τόσο ξεχωριστή;
Είναι δύσκολο να πω ότι είμαι μέσα στα πράγματα, αλλά νομίζω ότι πολλές από τις μπάντες εκεί έξω που πραγματικά μεγάλωσαν αρκετά ώστε να σημαίνουν πράγματι κάτι στο ευρύτερο μουσικό τοπίο έχουν τη στάση του DIY που φταίει για την επιτυχία τους σε κάποιο βαθμό. Μερικές φορές σημαίνει να αντισταθούμε σε κακουχίες, να αντιμετωπίζουμε οικονομικούς ή ερμηνευτικούς περιορισμούς, αλλά αυτοί οι περιορισμοί διαμορφώνουν τον χαρακτήρα της τέχνης τους. Δεν είχαμε εύκολη πρόσβαση για παράδειγμα σε πάνω του μετρίου εξοπλισμό μέχρι και το 2000 κάτι. Οι περισσότεροι από τους τύπους που είναι τώρα σε μπάντες απλά δεν μπορούσαν να το αντέξουν οικονομικά πριν από 10 χρόνια ή κάτι τέτοιο.
Αν και η Πολωνία είναι μια χώρα που κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπέφερε πολύ από τις φασιστικές δυνάμεις, υπάρχει ένα πολύ ακροδεξιό κίνημα και πολλά συγκροτήματα χαρακτηρίζονται ως NS. Γιατί νομίζετε ότι συμβαίνει το φαινόμενο αυτό;
Νομίζω ότι αυτό που είχε γεννηθεί κάποτε από την ανάγκη των ανηλίκων και του shock value στις αρχές της δεκαετίας του ’90, λήφθηκε πολύ σοβαρά από ορισμένους. Το πήγαν σε γελοία επίπεδα, δείχνοντας ότι η ικανότητα να μαθαίνεις από την ιστορία είναι ακόμα ένα πράγμα που πολλοί το αγνοούν. Όλες αυτές οι ιαχές πολέμου ενάντια στους προδότες των φυλών, όλες αυτές οι συγκαλυμμένες σβάστικες σε λογότυπα, όλα αυτά τα λογύδρια που εξυμνούν την λευκή υπεροχή – είναι απλώς ένα λαμπρό παράδειγμα χειραγώγησης μυαλών.
Δουλεύετε για άλλη μια φορά με την Arachnophobia Records. Υποθέτω ότι αυτή η συνεργασία λειτουργεί πολύ καλά για σας.
Οπωσδήποτε. Ο Krzysztof, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, είναι ένας από τους πιο αφοσιωμένους και έντιμους ανθρώπους στο πολωνικό μεταλλικό underground. Παθιασμένος για κάθε λεπτομέρεια της κυκλοφορίας, πάντα περίεργος για το όραμα της μπάντας. Όσο περισσότερο όραμα έχουμε – τόσο πιο ψημένος είναι.
Ζούμε στην εποχή των κοινωνικών μέσων δικτύωσης και την εποχή του YouTube. Πόσο σημαντικά είναι πραγματικά όλα αυτά για μια μπάντα, προκειμένου να προσεγγίσει ακροατές εκεί έξω με τη χρήση αυτών των οργάνων;
Νομίζω ότι είναι σημαντικό σήμερα να έχουμε αυτά τα εργαλεία και να μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Από την άλλη πλευρά, είναι αρκετά περίπλοκο το γεγονός ότι τα κοινωνικά μέσα μειώνουν τη δραστηριότητα της μπάντας σε καθαρή διαφήμιση. Προσπαθούμε να είμαστε προσεκτικοί σχετικά με αυτά που δημοσιεύουμε στο Facebook. Το μεγαλύτερο μέρος πρέπει να είναι καταρχήν ενημερωτικό ή τουλάχιστον να έχει κάποια λειτουργική αξία. Για να είμαι ειλικρινής, θαυμάζω συγκροτήματα που κάνουν ελάχιστα πόστ σε κοινωνικά μέσα ή αποφεύγουν να τα χρησιμοποιούν, ενώ παράλληλα μπορούν να πετύχουν – όπως οι πολωνικές μπάτνες Mgła και Furia.
Θα μας προσφέρετε κανένα βίντεο;
Πρόσφατα γυρίσαμε κλιπ για το τραγούδι “As Future Evaporates”. Για να γίνει αυτό, είχαμε ταξιδέψει στην περιοχή της Δυτικής Πομερανίας της Πολωνίας, από την οποία προέρχομαι. Είναι η γη των δασών και των λιμνών, με όμορφους ανοιχτούς χώρους που προσφέρουν μια ιδανική ευκαιρία για να απολαύσεις τη σιωπή και τη μοναξιά. Η ίδια τοποθεσία όπου φωτογραφήθηκε η εικόνα βρίσκεται σε ένα μικρό νησί στη μεγαλύτερη λίμνη της περιοχής. Δεν υπάρχει ηλεκτρική ενέργεια γύρω, οπότε έπρεπε να συγχρονίσουμε πλήρως το πρόγραμμά μας με το φως του ήλιου. Επιστρέφω εκεί κάθε δύο ή τρία χρόνια για να αισθάνομαι πλήρως καλά με τον εαυτό μου.
Η ακραία μουσική σκηνή είναι αρκετά μισογυνιστική. Καλλιτέχνες όπως η Myrkur, για παράδειγμα, δέχονται επικρίσεις όχι επειδή η μουσική τους δεν αξίζει τον θαυμασμό αλλά επειδή εισέβαλε σε ένα είδος όπως το black metal μια γυναίκα, ένα είδος που και καλά οι γυναίκες εισχωρούν. Πιστεύετε ότι όλο αυτό το σκηνικό αλλάζει; Πώς είναι τα πράγματα στην Πολωνία για τις γυναίκες καλλιτέχνες;
Μπορείτε να δείτε τα πράγματα με τον τρόπο που αναφέρατε ή με τον αντίθετο. Λοιπόν, αν κοιτάξετε ολόκληρη τη σκηνή του metal, αυτή ανέκαθεν κυριαρχούνταν από άνδρες. Εγώ, ωστόσο, δεν θα το έριχνα στην οποιαδήποτε απροθυμία απέναντι στις γυναίκες ή κάποιο άλφα -αρσενικό ιό. Απλά συμβαίνει τόσα χρόνια, αλλά μπορεί να αλλάξει κάθε στιγμή. Το παράδειγμα του γκρούπ Obscure Sphinx και της τραγουδίστριας Wielebna που κάνουν φοβερή σκηνική επίδειξη είναι το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό μου και νομίζω πως είναι το πιο εξέχον παράδειγμα.
Το ‘Vanitas’ είναι ένα άλμπουμ για το θάνατο και την αντιμετώπιση του πόνου του να χάνεις τους φίλους και την οικογένειά σου. Πόσο σε βοήθησε η διαδικασία σύνθεσης του δίσκου με τη θλίψη;
Λοιπόν, πρέπει να διορθώσω αυτή την ιδέα λίγο. Ο θάνατος πολλών ανθρώπων – όχι μόνο συγγενών μου και οι φίλοι μου, αλλά και κάποιων “πιο απομακρυσμένων” προσώπων με τα οποία κατά κάποιον τρόπο ένιωθα συνδεδεμένος – ήταν απλώς μια ώθηση για περαιτέρω συμπεράσματα και το γενικό μοτίβο του δίσκου, το οποίο είναι η εξάλειψη του βάθους και της αίσθησης από την καθημερινότητά μας ρουτίνα. Οπότε δε μας νοιάζει τι θα απομείνει από εμάς. Η θλίψη και το πένθος ήταν κάτι που έπρεπε να περάσω μόνος μου.
Ο Cyprian δήλωσε ότι “ο θάνατος είναι μια ευκαιρία να θέσουμε ερωτήματα σχετικά με το εδώ και τώρα, και τι είδους κληρονομιά – εάν υπάρχει – πιθανώς αφήνουμε πίσω μας”. Βρήκατε τις απαντήσεις που ψάχνατε και νομίζετε ότι τα άλμπουμ σας μέχρι στιγμής είναι μια κληρονομιά που θα αισθανόσασταν περήφανοι που αφήνετε πίσω σας;
Το “Vanitas” είναι σίγουρα κάτι για το οποίο είμαστε περήφανοι.
Έχετε σχέδια για περιοδεία / μίνι περιοδεία;
Ο χρόνος θα πει, έχουμε κάποια αρχικά σχέδια για το 2018. Μόλις διασαφηνιστούν, θα ανακοινωθούν. Δύο εμφανίσεις είναι ήδη βέβαιες, για τις υπόλοιπες περιμένουμς ακόμα τις λεπτομέρειες που πρέπει να συμφωνηθούν.
Μπορούμε να σας ελπίσουμε να σας δούμε στην Ελλάδα;
Ελπίζω. Σταύρωσε τα δάχτυλά σου! Θα ήταν φανταστικό να παίζαμε στη χώρα του Vangelis, των Rotting Christ και των Dead Congregation!
Το κλείσιμο είναι δικό σας, σας ευχαριστώ για αυτή τη συνέντευξη και ελπίζω να μιλήσουμε ξανά σύντομα.
Ευχαριστώ που δείξατε ενδιαφέρον για τη μπάντα, διορατικές ερωτήσεις! Όλα τα καλά!
