των Σόφη Βακίδου και Ελπίδα Χοκμετίδου

Γεια σου Jeff, είμαι η Σόφη, είμαι η Ελπίδα, ελπίζω να είναι όλα καλά εκεί. Είσαι καθόλου αγχωμένος να δεις το feedback των οπαδών σου εδώ για τον επερχόμενο δίσκο;

Ναι, είμαι αρκετά αγχωμένος να δω το feedbackτων οπαδών μας από την Ελλάδα. Έχουμε παίξει στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα και ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν ήξερα ότι η undergroundσκηνή ήταν τόσο ζωντανή εκεί. Ήταν λες και βρισκόμαστε σε χρονομηχανή και πίσω στα 80’s, και γενικώς όποια περιοχή είναι τόσο πολύ μέσα στο undergroundmetalπάντα έχω μια αγωνία να δω πώς θα είναι το feedback.

Ποιος είναι ο βασικός λόγος στο να κάνετε μια τέτοια επιστροφή με το δίσκο “RevelationsofOblivion” μετά από 32 χρόνια;

Δε θα το έλεγα τόσο επιστροφή. Είχα ένα μακρύ χειμώνα όταν ανάρρωνα από τους πυροβολισμούς που δέχθηκα και προσπαθούσα να μαζέψω τα κομμάτια μου. Οταν έφυγαν τα πρώτα μέλη, η προσοχή μου ήταν στο να αναμορφωθώ, αλλά κόπηκα πάνω στην καμπή μου με τραγικό τρόπο. Για να επιστρέψω, η ανάρρωση μου πήρε δεκαεφτάμιση χρόνια και κάνω περιοδείες με τους Possessedαπό τα τέλη 2006 – αρχές 2007. Αυτό που κάναμε είναι να παίζουμε παλιά τραγούδια και να γράφουμε νέο υλικό. Πάντα ήθελα να φτιάχνω μουσική, αλλά δεν είχα βρει το σωστό line-up. Έπρεπε να δώσω την απαραίτητη βάση στο νέο υλικό και για να γίνει αυτό έπρεπε να βρω τα σωστά άτομα, κάποιους που θα μπορούσαν να ακολουθούν στις περιοδείες αφού τώρα κάνουμε τρεις φορές παραπάνω λάιβ απ’ότι με τους παλιούς Possessed. Θέλει αρκετό χρόνο αυτή η διαδικασία και να συνεργαστείς με τους σωστούς ανθρώπους, το κάναμε μέχρι που ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει ότι έχουμε επιστρέψει, ώσπου φαινόταν πια σωστό. Όταν είπα στους άλλους να γράψουμε νέο δίσκο, ήταν κάπως διστακτικοί και έλεγαν «γιατί να πειράξουμε αυτό το ήδη καλό πράγμα που έχουμε – ο κόσμος αγαπάει τα κλασικά κομμάτια», και τους είπα ας γράψουμε ένα δύο σαν κερασάκια στην τούρτα, να τα παίζουμε στο τέλος των συναυλιών. Έτσι και έγινε, είδαμε ότι πήγε καλά αφού ο κόσμος γούσταρε. Φτιάξαμε ένα ντέμο, το παρουσιάσαμε και πήραμε κάποιες προσφορές. Όταν ήρθε το συμβόλαιο με τη NuclearBlast, ήταν αυτό που έδωσε το έναυσμα να το πάρουμε στα σοβαρά και γράψαμε όλο το δίσκο σε σχεδόν ένα χρόνο.

Ήταν δύσκολο να γράψετε νέο υλικό μετά από τόσα χρόνια.

Όχι, όλο αυτό τον καιρό έπαιζα μουσική και συνεργαζόμουν με πολλές άλλες μπάντες. Αν είμαστε κάτι, είμαστε βετεράνοι τώρα ενώ παλιά ήμασταν παιδιά, ήμουν δεκαέξι τον καιρό του “Seven Churches”. Έχουμε μεγαλώσει και έχουμε πάρει εμπειρίες, υπάρχει μια γνώση που αποκτάς με τα χρόνια.

Ναι, φυσικά.

Εννοώ, είχε την πρόκλησή του, διότι, θέλαμε να βγάλουμε όσο καλύτερη μουσική γίνεται, όχι βαριεστημένα πράγματα, έτσι σαν να κλωτσάμε το κουφάρι μας. Δε θέλαμε να είμαστε από αυτές τις μπάντες που επιστρέφουν για να βγάλουν λεφτά, είμαστε καλλιτέχνες και ο στόχος είναι πάντα να διασκεδάζουμε τον κόσμο και να φτιάχνουμε κάτι σχετικό ώστε να αρέσει στους οπαδούς. Αυτό ήταν το πιο αγχωτικό κομμάτι, να βεβαιωθούμε ότι τα κομμάτια ήταν αρκετά καλά.

Καταλαβαίνω. Υπάρχει κάποιος στόχος με αυτό το άλμπουμ και την επιστροφή σας γενικώς;

Ο στόχος μου είναι να γίνει χρυσό, τα πρώτα μου άλμπουμ έγιναν χρυσά και θα ήθελα να γίνει και αυτό. Ακόμα πιο σημαντικό όμως για μένα είναι να το ακούσει ο κόσμος και να γουστάρουν όσο μπορούν.

Αφήνοντας στην άκρη τους οπαδούς από τα 80’s και 90’s, πλέον θα συμφωνούσαμε και οι δύο ότι οι Possessed αρέσουν και σε νεότερο κοινό, εκτός από τους παλιούς. Υπάρχουν άνθρωποι στα μισά σου χρόνια που αγαπάνε τους Possessed, αγοράζουν τους δίσκους σας και το merch σας. Τι πιστεύεις γι’αυτό και πώς σε κάνει να νιώθεις; Γιατί πιστεύεις ότι και το νεότερο κοινό ενδιαφέρεται τόσο για τους Possessed;

Νομίζω ότι οι Possessed ήταν η πρώτη μπάντα που χρησιμοποίησε τον όρο “deathmetal” και από τις πρώτες που έφτιαξαν και το είδος.Αυτό έχει αρκετό βάρος από μόνο του, ο κόσμος ίσως εμπιστεύεται τις παλιές μπάντες, είμαστε ένα καθιερωμένο όνομα που μπορείς να εμπιστευτείς. Και είναι ωραίο να βλέπεις την πρώτη deathmetalμπάντα να βγάζει νέο δίσκο, υποθέτω. Ίσως τους αρέσουν τα παλιά επειδή έχουν φτάσει σε ένα καλτ επίπεδο. Προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τους νέους μας φαν χωρίς να χάσουμε την εμπιστοσύνη των παλιών. Η μουσική δεν έχει να κάνει με τις ηλικίες, είναι κάτι εσωτερικό και εφόσον παίζουμε δυνατά θα παίρνουμε αυτό το σεβασμό.

Το “NoMoreRoomInHell” ήδη έχει γίνει ανάρπαστο και οι αντιδράσεις είναι πολύ θετικές. Έκανε τον κόσμο να θέλεις να σας ξαναδεί ζωντανά. Είναι η αγάπη του κοινού το βασικό σας καύσιμο για να ηχογραφήσετε πάλι, ή κάποιος άλλος λόγος;

Πάντα είναι το κοινό. Σαν καλλιτέχνης, ο λόγος που δημιουργούμε είναι για τον κόσμο και φυσικά, η δύναμη που μας δίνουν όταν τους βλέπεις να μπαίνουν στα pitείναι πολύ θετική και πάντα επικεντρωνόμαστε σ’αυτό. Να πηγαίνεις και να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, να το απολαμβάνεις ο κόσμος και να παίζεις καλή μουσική. Η μουσική είναι πάνω απ’όλα.

Ποια θα έλεγες είναι η μεγαλύτερη διαφορά από τα 80’s σε σχέση με σήμερα, όσον αφορά τη μπάντα;

Τότε, υπήρχαν πολλά ναρκωτικά, που δεν ισχύει σήμερα, αλλά δε θέλω να μιλήσω για ναρκωτικά, χαχαχα… Το κοινό είναι διαφορετικό, είμαι πιο συγκεντρωμένος και καταλαβαίνω καλύτερα τι γίνεται γύρω μου, τα απολαμβάνω όλα καλύτερα. Φυσικά οι οπαδοί είναι γενικώς περισσότεροι, παραπάνω κόσμος ξέρει τώρα ποιοι είναι οι Possessedσε σχέση με τη δεκαετία του 80. Ήμασταν νέοι, δεν είχαμε πολλά χρόνια στην πλάτη μας, ξέραμε μόνο συγκεκριμένους ανθρώπους και είχαμε ένα μικρό δίκτυο επαφών. Μόλις αποσύρθηκα, αυτό το δίκτυο ανατινάχθηκε, και πλέον τώρα ο κόσμος ξέρει ποιοι είμαστε, πήγαμε σε φεστιβάλ στην Ευρώπη, με ανθρώπους που ήξεραν τα κομμάτια μας και το ρεπερτόριό μας.

Σχεδιάζετε νέα περιοδεία για την κυκλοφορία του νέου δίσκου;

Σε δύο βδομάδες, θα πάμε στην Ευρώπη, τον Ιούνιο. Θα είμαστε στο The Devil’s Over Europe Tour, ξεκινάμε στις έξι Ιουνίου στο LondonUnderground. Δε θα περάσουμε από την Ελλάδα βέβαια, αλλά θα πάμε στη Βρετανία, Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Βέλγιο, Τσεχία, Νορβηγία. Δυστυχώς όχι στην Ελλάδα, αλλά σε αρκετά μέρη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, νομίζω. Θα ξανάρθουμε στην Ελλάδα όσο πιο σύντομα γίνεται.

Τι σας τράβηξε στη Nuclear Blast και πώς είναι η συνεργασία σας ως τώρα;

Είναι τέλεια, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Είχαμε κουβέντες όταν στείλαμε το ντέμο, σε ένα ιδανικό κόσμο αν ήταν να διαλέξουμε εμείς εταιρεία, ποια εταιρεία θα ήταν αυτή, όλοι λίγο πολύ ανέφεραν τη Nuclear Blast. Είναι σαν τα μεγάλα αρπακτικά των εταιρειών στο metal. Ποιο περιοδικό και να ανοίξεις τους βλέπεις, είναι μεγαθήριο στο metal και η μεγαλύτερη στον κόσμο νομίζω. Ο Gerardo Martinez είναι ο διευθυντής για το παράρτημα στην Αμερική, και ο Jeff στην Ευρώπη, είναι και οι δύο εξαιρετικοί, έξυπνοι και συγκρατημένοι άνθρωποι. Είμαστε τόσο φίλοι όσο και συνάδελφοι, σαν οικογένεια. Δεν είναι όπως τους παλιούς καιρούς όταν όλοι προσπαθούσαν να σε κλέψουν, δεν προσπαθούν να πάρουν κάτι παραπάνω από όσα λέγονται στο συμβόλαιο. Δεν είναι πονηροί, είναι δίκαιοι και διάφανοι, συμφωνούμε σε όλα. Τους είπα για βίντεο κλιπ, και μου είπαν οκ. Οταν γνώρισα τοJeff στη Γερμανία, ήρθε στα παρασκήνια και ήπιαμε μια μπύρα. Είχε αρκετές ιδέες για διάφορα boxsets και για merch, διάφορα μικρά ωραία projectsγια τα εξώφυλλά μας και τέτοια. Το Shadow Cult ήταν αρχικά δύο λέξεις, αλλά το είπε shadowcult σα μια λέξη (ένα αρκετά γερμανικό συνήθειο), μου άρεσε και το κράτησα. Είναι πραγματικοί μεταλλάδες. Μπορεί να φαίνεται άσκοπη μια συζήτηση αρχικά, αλλά πάντα κάτι παίρνω από αυτά. Είναι πρώτα απ’όλα οπαδοί και μεταλλάδες, είναι πολύ ωραίο να συνεργαζόμαστε και ανταλλάσουμε πολλές ιδέες, ενώ πάνω απ’όλα είμαστε φίλοι.

Για τους περισσότερους, οι Possessed είναι οι νονοί του deathmetal. Πώς σε κάνει να νιώθεις αυτό και γενικώς, συμφωνείς με τον όρο;

Ημουν εκεί από την αρχή, και δημιούργησα τον όρο “deathmetal”, ήμασταν από τους πρώτους που παίξαμε αυτό το στυλ. Ο λόγος ήταν ότι βλέπαμε τη μπάντα μας σα deathmetalενώ κανείς άλλος δεν το έκανε, το στυλ μας ήταν διαφορετικό δεν είχε αυτή την ευχάριστη αίσθηση του thrash, ήταν πιο γρήγορο και πιο βαρύ, εντελώς διαφορετικό, μήλα – αχλάδια. Ήταν αρκετά επαναστατικό. Ο βασικός στόχος όλης της καριέρας μου ήταν να παλέψω να αναγνωριστεί το death metal ως μορφή τέχνης. Ολα τα υπόλοιπα είναι ψέμματα, οι Possessedήταν οι πρώτοι και όσοι ζούσαν τότε το θυμούνται, η ιστορία μου σχεδόν κλάπηκε από άλλους. Ακούγεται υπερβολικό έτσι όπως το λέω, δε λέω ότι φτιάξαμε ό,τι death metal υπάρχει, αλλά ήμασταν οι πρώτοι.

Νομίζω ο κόσμος το ξέρει αυτό.

Ελπίζω! Είναι το μόνο πράγμα που έκανα σίγουρα.

Πολλές μπάντες στον κόσμο σας αναφέρουν ως βασική επιρροή. Οταν αρχίσατε να παίζετε μουσική, πιστεύατε ότι θα γίνει κάτι τέτοιο;

Με τίποτα. Θυμάται όταν τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις του “Seven Churches”, πίστευα ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να το μισήσουν. Εμείς το λατρεύαμε, γράφαμε, φτιάχναμε και παίζαμε ακριβώς αυτό που θέλαμε να ακούμε αλλά δεν ήξερα αν η σκηνή ήταν έτοιμη γι’αυτό. Αυτό ήταν πολύ καιρό πριν, και άρχισα να «πλατσουρίζω» στο death meta lήδη από το 1979, τότε έγραψα το “Burning In Hell” όταν ήμουν 11 χρονών. Δεν ήξερα αν θα αρέσει το άλμπουμ και χάρηκα όταν απογειώθηκε. Τότε προσπαθούσα να εγκαθιδρύσω το death metal σαν μορφή τέχνης. Δεν ήταν τόσο κουλ όσο είναι τώρα, μας κορόιδευαν πολλοί, και μπάντες / άνθρωποι δε μας έπαιρναν στα σοβαρά, αλλά συνεχίσαμε να παίζουμε. Οσο μας έκραζαν, τόσο πιο άγρια παίζαμε και δε μας ένοιαζε. Μετά ήρθε ο Chuck με τους Death, και ξαφνικά υπήρχε μια δεύτερη death metal μπάντα, και σκέφτηκα εντάξει δεν είμαστε ένα συγκρότημα πια. Δεν ήξερα πώς θα πάει, αλλά κάποια στιγμή πίστευα ότι οι Possessed θα ήταν η μόνη death metal μπάντα. Το δικό μας στυλ, το δικό μας σκηνικό, δε μας εμπιστευόταν αρκετός κόσμος και γι’αυτό όταν το άλμπουμ πήγε τόσο καλά, όχι απλά ξαφνιάστηκα αλλά ενθουσιάστηκα κιόλας. Ηταν τέλειο να είσαι μέρος μιας επαναστατικής, αληθινής κίνησης. Σήμερα, πιστεύω ότι το death metal είναι το πιο συναρπαστικό είδος στο μέταλ. Εχει πάει σε τόσες διαφορετικές κατευθύνσεις, έχει εξελιχθεί πολύ, και το συγκρίνω ας πούμε με το τζαζ. Τόσοι πολλοί κάνουν τόσα διαφορετικά πράγματα, σίγουρα είναι το πιο γαμάτα είδος της μέταλ και της μουσικής γενικώς, κατά τη γνώμη μου.

Μπορείς να κλείσεις τη συνέντευξη με ένα μήνυμα στους οπαδούς σου, πρέπει να ξέρεις ότι εδώ σας αγαπούν πολύ.

Μόνο σεβασμός σε όλους μας τους Έλληνες φαν. Το απόλαυσα όταν έπαιξα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, θέλουμε πάρα πολύ να γυρίσουμε εκεί, σας αγαπώ όλοι και stay brutal.