Ridgecrest, California. O Γιαννάκης o Tooleight κατεβαίνει από το ολοκαίνουριο, καλογυαλισμένο του Koenigsegg. Δαγκώνει το πούρο του και πλησιάζει την εγκαταλελειμμένη λιμουζίνα κλωτσώντας τσαντισμένος τους κόκκινους κώνους που εμπόδιζαν το πέρασμά του. O ιδιωτικός ντετέκτιβ του ανακοινώνει: «Στη θέση του οδηγού βρέθηκε ένα ξεσκισμένο σιέλ t-shirt των SAXON με ίχνη από τεκίλα και χυμό φράουλα πάνω του και ένα βινύλιο των Killer Clown.« O Γιαννάκης ο Tooleight δίχως να το πολυσκεφτεί ανοίγει τη βαλίτσα που κρατούσε στο άλλο χέρι μπροστά στα έκπληκτα μάτια του ντετέκτιβ. «Βρες την μέσα σε 24 ώρες και είναι όλα δικά σου!» Παρακινημένος από τα χιλιάδες βλέμματα του Benjamin Franklin ο ντετέκτιβ σκύβει σκεπτικός το κεφάλι για να κατεβάσει γρήγορα καμιά καλή ιδέα. Το μάτι του πέφτει τυχαία πάνω στο όνομα του vocalist του δίσκου που κρατούσε και δίχως να χρονοτριβήσει βρίσκει τα στοιχεία του και τον επισκέπτεται. Στο πάτημα του κουδουνιού ένας Ρόκερ ανοίγει την πόρτα. «Είστε ο κύριος James Johnson;» Ο Ρόκερ γνέφει καταφατικά. «Ιδιωτικός Ντετέκτιβ…θα ήθελα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις…»  

Γεια σου James! Μια συνέντευξη με τον frontman των Killer Clown είναι μεγάλη τιμή για εμένα και το webzine μας. Καλώς ήρθες στο Metal Invader!

Η κυκλοφορία των 2 demo σας σε βινύλιο (Killer Clown, Psycho-B Records 2016) φαίνεται να αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των παλιών οπαδών για την μπάντα αλλά παράλληλα  να κέρδισε και νέους οπαδούς που δεν είχαν την ευκαιρία να σας γνωρίσουν στις αρχές των 90s. Πώς αισθάνεσαι που το έργο σας σχεδόν 30 χρόνια μετά συνεχίζει και προσελκύει άτομα από κάθε γωνιά του πλανήτη;

Λοιπόν, είναι εκπληκτικό το να βλέπουμε το ενδιαφέρον για τις demo ηχογραφήσεις μας. Αν μη τι άλλο, η μουσική μας είναι ανθεκτική (γέλια). Ποτέ δεν φανταζόμουν πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί, αλλά χάρη στο διαδίκτυο είμαστε εδώ. Το πιο ευχάριστο γεγονός για ‘μένα είναι να μιλάω με ανθρώπους που γουστάρουν τη μουσική μας και μετά να συνειδητοποιώ ότι είτε προέρχονται από την Ευρώπη είτε από τη Λατινική Αμερική, είμαστε βασικά όλοι το ίδιο. Αυτό είναι το γαμάτο: ότι οι γεωγραφικές τοποθεσίες δεν έχουν σημασία. Όλοι είμαστε Rockers και ανήκουμε στην οικογένεια αυτή, ανεξάρτητα απ’ το από που καταγόμαστε. Και υπάρχει πολύ γαμάτη και ενδιαφέρουσα μουσική παντού αν ψάξεις.

Όσο για τη μουσική μας, νομίζω ότι ίσως ξεχωρίζει λιγάκι γιατί παίζαμε κυρίως ζωντάνα στο στούντιο και, μάλιστα, μερικά από τα τραγούδια έγιναν σε μια μόνο λήψη. Η μουσική, πιστεύω ότι θα έπρεπε πάντα να προορίζεται για live εμφανίσεις, αυτό είναι που της δίνει ψυχή, αλλά θα πρέπει να ξεσκιστείς στις πρόβες για να το κάνεις αυτό σωστά. Επίσης βοηθάει όταν προσπαθείς να ηχογραφήσεις γνωρίζοντας ότι έχεις ένα συγκεκριμένο budget, επειδή ο χρόνος της αναλογικής ηχογράφησης δεν είναι καθόλου φθηνός, οπότε πρέπει να κινηθείς γρήγορα στο στούντιο (γέλια). Ειλικρινά, πάντως, ηχογραφήσαμε και μιξάραμε πέντε από αυτά τα τραγούδια σε μια μέρα. Ο μηχανικός που είχε το μικρό studio σκέφτονταν πως ήμαστε τρελοί, αλλά εμείς θέλαμε να ηχογραφήσουμε όσο περισσότερα τραγούδια μπορούσαμε σε μια χρονική περίοδο 10 ωρών. Οι σημερινοί μουσικοί έχουν την κατάρα της ψηφιακής ηχογράφησης και των ψηφιακών συσκευών για να κάνουν μουσική και βασίζονται όλο και περισσότερο σε αυτές τις συσκευές. Για ‘μένα οι ψηφιακές ηχογραφήσεις απλά δεν έχουν ψυχή, αλλά υποθέτω πως σήμερα είναι απαραίτητο κακό να ηχογραφείς με αυτόν τον τρόπο. Εγώ απλά προτιμώ την ταινία να γυρίζει… 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ξεκινήσατε ως Tyrant, ένα όνομα πολυχρησιμοποιημένο από μπάντες του μέταλ χώρου, παίζοντας διασκευές. Πότε και πώς αποφασίσατε να μετονομαστείτε σε Killer Clown? Πρωτότυπο όνομα για μια hard rock/heavy metal μπάντα αλλά ταυτόχρονα και κάπως αποπροσανατολιστικό για κάποιον που δε γνωρίζει τι είδος παίζετε…

Το όνομα Tyrant τελείωσε όταν ανακαλύψαμε ότι υπήρχε μια πιο γνωστή μπάντα με το ίδιο όνομα. Νομίζω ότι ήταν περισσότερο μια thrash metal μπάντα. Επίσης κάποιοι από τους δικούς μας σκέφτονταν να πάνε στο πανεπιστήμιο τότε. Εμείς έπρεπε να προωθήσουμε πολύ κάθε συναυλία μας και το να βρούμε μέρη για να παίξουμε ήταν πολύ δύσκολο για εμάς εδώ στην επαρχία. Έτσι ο ξάδερφος μου (κιθαρίστας) Mike Stanley και εγώ αρχίσαμε να γράφουμε τραγούδια περισσότερο για διασκέδαση. Είχαμε μόλις αγοράσει ένα παλιό μεταχειρισμένο μαγνητόφωνο Teac 3440 4-καναλιών για να ηχογραφούμε. Τζαμάραμε και διασκεδάζαμε γράφοντας τραγούδια και πίνοντας μπύρες. Τότε, πριν το καταλάβουμε, είχαμε μαζέψει αρκετό υλικό για το πρώτο μας demo και όλα τα κομμάτια μας ακούγονταν καλα. Στη συνέχεια, πήγαμε σε ένα στούντιο με 8 κανάλια στο Bakersfield της Καλιφόρνια και ηχογραφήσαμε πέντε από αυτά τα τραγούδια που έχεις ακούσει στο άλμπουμ. Πειραματιζόμασταν με το τετρακάναλο γιατί κανένας από εμάς δεν ήξερε τίποτα για την διαδικασία ηχογράφησης εκείνη την εποχή και βασικά ακόμα δεν ξέρουμε σε κάποιο βαθμό (γέλια). Απλά παίξαμε ζωντανά, προσθέσαμε τα solo κιθάρας και τα backing vocals διότι αυτό ήταν το μόνο που ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Όσο για την ιστορία για το πώς επιλέξαμε το όνομα «Killer Clown» είναι αρκετά διασκεδαστικό και όχι αυτό που θα περίμενε κανείς, υποθέτω… Έτσι μια μέρα μετά την ολοκλήρωση του πρώτου demo μας, προσπαθούσαμε να βρούμε ένα νέο όνομα της μπάντας για το εξώφυλλο του. Όπως βρισκόμασταν, λοιπόν, στην αίθουσα που κάναμε πρόβες, ο μικροσκοπικός 3-χρονος γιός του drummer μας (Ron «Riff» Cram) έρχεται τρέχοντας με τα μακριά κόκκινα μαλλιά του κολλημένα ψηλά στον αέρα, με μια κάλτσα πάνω από τον αστράγαλο και μια κάλτσα κάτω από το αστράγαλο, φορώντας ένα μικρό πλαστικό στρατιωτικό παγούρι στη μέση του και κρατώντας ένα λαστιχένιο μαχαίρι στο χέρι του. Ο μικρός τρέχοντας στην αίθουσα μας μαχαιρώνει στα πόδια με αυτό το μαχαίρι από καουτσούκ και σαν ένα μικρό HellBoy προκαλούσε το χάος στο studio πηγαίνοντας εδώ και εκεί, γύρω – γύρω από τα μικρόφωνα…ήταν ξεκαρδιστικό. Έτσι αρχίσαμε να τον αποκαλούμε «Killer Clown». Θυμάμαι πως ο κιθαρίστας μας Mark Budke σκέφτηκε το όνομα αυτό. Αργότερα εκείνη την εβδομάδα ήμασταν πίσω στις πρόβες και είχαμε κουραστεί να προσπαθούμε να σκεφτούμε ένα καλό όνομα μπάντας για να αντικαταστήσουμε το Tyrant. Έτσι είπα «Ας ονομάσουμε το συγκρότημα με το παρατσούκλι του Brendon» και έτσι το όνομα KILLER CLOWN ήρθε. Ο Brendon δυστυχώς σκοτώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα καθώς οδηγούσε τη μοτοσικλέτα του, έτσι αυτό το όνομα έχει ιδιαίτερη σημασία για όλους εμας. Ήταν ένα θαυμάσιο παιδί με μια θαυμάσια ψυχή.

 

Κυκλοφορήσατε τα δύο demo σας το 1991 και 1994 σε κασέτα. Πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν τα κομμάτια σας. Ποιά ήταν γενικότερα η ανταπόκριση του Τύπου τα χρόνια εκείνα; Πόσο εύκολο ήταν να προωθήσετε τη δουλειά σας και με ποιους τρόπους το κάνατε;

Με το Grunge και μερικές γελοίες Hair Metal μπάντες εκείνης της εποχής δεν υπήρχε πολύ μεγάλη προώθηση για εμάς. Όλα ήταν ένας μεγάλος αγώνας για να σε προσέξουν και κανείς δεν σε άκουγε πραγματικά. Επομένως, απλά κολλήσαμε να κάνουμε εμφανίσεις σε τοπικές σκηνές και σε φεστιβάλ. Προωθούσαμε επίσης και χρηματοδοτούσαμε τις δικές μας συναυλίες όπως το «The Quake at Little Lake» (=Ο σεισμός στο Little Lake) το 1992, η οποία συναυλία ήταν μια μεγάλη επιτυχία αλλά είχαμε ρίξει και πολλή δουλειά για αυτή. Το καταπληκτικό γεγονός ήταν πως το βράδυ αμέσως μετά τη συναυλία έγινε πράγματι σεισμός με επίκεντρο την περιοχή αυτή, κάτι που μας φρίκαρε όλους. Υποθέτω ότι οι Θεοί του Ροκ προσπαθούσαν να μας πουν κάτι ή απλά ήθελαν να τα βάλουν μαζί μας. Δεν είμαι σίγουρος για το ποιο από τα δύο (γέλια). Θα ήθελα πάντως πραγματικά ο σεισμός να είχε χτυπήσει κατά τη διάρκεια της συναυλίας μας και όχι αμέσως μετά. Αυτό θα ήταν ακόμη πιο επικό (γέλια).

Από τον Τύπο παίρναμε πάντα εκπληκτικά καλές κριτικές, ειδικά όταν οι κριτικοί έρχονταν να μας δουν ζωντανά στις συναυλίες μας. Νομίζω ότι το καλύτερο κοπλιμέντο που έχουμε ακούσει είναι όταν μας περιέγραψαν ως «μια μπάντα που δεν αστειεύεται» (γέλια). Αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου. Είχαμε εμφανιστεί και σε αφιέρωμα στο περιοδικό «Where It’s Hot» αλλά και στο ραδιοφωνικό σταθμό του Λος Άντζελες KLOS στο Local Licks Show. Έτσι ήμασταν λίγο γνωστοί εκείνη την εποχή εδώ.

Παίξατε αρκετά live τα χρόνια εκείνα; Περιοριστήκατε στην Πολιτεία της Καλιφόρνια ή εμφανιστήκατε και σε άλλες Πολιτείες; Ποιά ήταν η ανταπόκριση του κοινού; Έχεις κάποια δυνατή ανάμνηση να μας διηγηθείς από τα χρόνια των ζωντανών εμφανίσεων ή κάποια ιδιαίτερη ιστορία από τα ενεργά χρόνια της μπάντας;

Ναι, παίζαμε πάντα τοπικά στη Νότια Καλιφόρνια. Ωστόσο, θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι είμαστε παιδιά μιας μικρής πόλης από το μακρινό βορειοανατολικό τμήμα της Νότιας Καλιφόρνια, στους πρόποδες των Sierra Mountains και στα σύνορα της Death Valley. Όπως καταλαβαίνεις δεν είμαστε το τυπικό συγκρότημά της Νότιας Καλιφόρνια όπως το έχεις στο μυαλό σου, μοιάζουμε περισσότερο με ένα μάτσο βλαχοαμερικάνων (γέλια). Έτσι έχουμε ένα διαφορετικό μουσικό γούστο νομίζω. Θεωρώ ότι μια από τις πιο ωραίες αναμνήσεις από εκείνη την εποχή, είναι όταν ανοίξαμε για το 60s συγκρότημα Spirit στο Pegasus Club και συναντήσαμε τον κιθαρίστα Randy California. Οι Spirit ήταν κυρίως γνωστοί για το τραγούδι «Ι Got A Line on You» το οποίο νομίζω ότι διασκευάσθηκε από τον Alice Cooper καθώς επίσης και από τους Blackfoot. Γνωρίζοντας ότι ο Randy έπαιξε με τον Jimmy Hendrix αυτό και μόνο ήταν πολύ γαμάτο και όντως ήταν ένας σπουδαίος παίκτης. Επίσης, ο drummer τους Ed Cassidy που έγινε 70 χρονών εκείνη την βραδιά έπαιξε εκπληκτικά και ήταν τιμή μας που τον είδαμε ζωντανά.

Γιατί υπήρξε η παύση όλων αυτών των χρόνων; Έλλειψη έμπνευσης, όρεξης ή οι διάφορες συγκυρίες της ζωής; Τί ήταν αυτό που σας ενεργοποίησε το 2014 και παίξατε ξανά live;

Οι γάμοι και τα παιδιά συν του ότι όλοι μας κράτησαμε τις καθημερινές μας δουλειές. Δεν θέλαμε να βγούμε σε tour και να λιμοκτονήσουμε στο δρόμο ή να θέσουμε τις οικογένειές μας σε κίνδυνο. Εάν η ευκαιρία είχε παρουσιαστεί τότε θα την είχαμε αρπάξει, αλλά η μουσική Grunge από το Σιάτλ γίνονταν πολύ μεγάλη εκείνη την εποχή. Δεν ήμασταν Grunge, δεν ήμασταν Hair Metal ή Glam, και δεν ήμασταν Thrash. Έτσι, πραγματικά δεν υπήρξε κανείς να χτυπήσει την πόρτα σε μια επαρχιώτικη hard rock μπάντα από τα περίχωρα των βουνών της Νότιας Καλιφόρνια. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο τελείωσε σιγά σιγά, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν σταματήσαμε, καθώς περιοδικά βρισκόμασταν και τζαμάραμε για την διασκέδασή μας. Παίζαμε όλοι σε άλλες μπάντες σε bars και η έμπνευση μας δεν χάθηκε ποτέ. Αντιθέτως, γράφουμε συνεχώς. Θέλω να πω ότι ποτέ δεν σταματάς πραγματικά να παίζεις μουσική ή να είσαι μουσικός.

Η υπαίθρια συναυλία του 2014 ήταν μόνο για να δούμε αν το έχουμε ακόμη μετά από όλα αυτά τα χρόνια, και ναι, το έχουμε (γέλια).

Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Psycho-B Records για την κυκλοφορία του Killer Clown LP;

Ουσιαστικά, ο Σταύρος (Psycho-B Records) επικοινώνησε αρχικά με εμένα μέσω του ReverbNation και ρώτησε αν θα μας ενδιέφερε να κυκλοφορήσουμε τη δουλειά μας σε βινύλιο. Η πρώτη προσπάθεια απέτυχε, αλλά στη συνέχεια με τη συμμετοχή του συνεταίρου του Ύλα το εγχείρημα ολοκληρώθηκε και τα demos μας κυκλοφόρησαν. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Φοβερά παιδιά και όλο αυτό δεν θα συνέβαινε αν δεν ήταν αυτοί. Οπότε ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε αυτά τα παιδιά.

Στα special thanx της κυκλοφορίας αυτής αναφέρετε μια λίστα από άτομα που δεν βρίσκονται πια στη ζωή αλλά φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα σημαντικά πρόσωπα για την μπάντα. Θα ήθελες να μας πεις δυο λόγια για αυτούς;

Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο για τους εκλιπόντες φίλους μας, οι οποίοι θα είναι μαζί μας για πάντα. Για να αναφέρω μερικούς θα πρέπει να ξεκινήσω με τον παλιό μας μπασίστα Shawn «Bonner» Peek από την εποχή των Tyrant. Είχε προγραμματιστεί να παίξει μπάσο στο πρώτο μας demo, αλλά έχασε την ζωή του τραγικά λίγες εβδομάδες πριν από την ηχογράφηση όταν τράκαρε με την μοτοσυκλέτα του στο Chico της Καλιφόρνια. Ο Mike Stanley κατέληξε να παίζει το μπάσο σε αυτή την ηχογράφηση και γι ‘αυτό πραγματικά δεν ακούγεται δεύτερη κιθάρα στο rhythm section των κομματιών. Επίσης ο Richard Ranck παίζει το μπάσο στο δεύτερο demo. Ο Shawn ήταν ένας σπουδαίος μπασίστας που αγαπούσε τον Steve Harris από τους Iron Maiden και έπαιζε ένα μαύρο Rickenbacker όπως ο Geddy Lee (Rush). Ήταν μια μεγάλη μορφή: όχι μόνο σπουδαίος μουσικός αλλά και ως απόφοιτος λυκείου πρώτευσε έχοντας την υψηλότερη βαθμολογία και έγινε δεκτός στην Ακαδημία της Πολεμικής Αεροπορίας, είχε απίστευτο χιούμορ και όλα τα κορίτσια τον ήθελαν παθιασμένα… (Και αυτός φυσικά λάτρευε τις κοπέλες, όλες τους!) (γέλια). Ήταν υπέροχος άνθρωπος και μας λείπει πολύ.

Ένας άλλος ήταν ο Jim Wallace ο οποίος ήταν ο σχεδιαστής του δεύτερου λογότυπου των Killer Clown (το λογότυπο όπου ο κλόουν τραβάει το κεφάλι του έξω από την κουρτίνα). ‘Ηταν παντοτινός φίλος, δικός μου και της υπόλοιπης μπάντας. Ήταν μοναδικός καλλιτέχνης και καταραμένα ταλαντούχος, αλλά δυστυχώς κατέληξε με ένα σχοινί. Πολύ θλιβερή μέρα!
Όλοι έχουμε τους στενούς μας φίλους που δεν είναι πλέον ζωντανοί αλλά με έναν τρόπο εξακολουθούν να είναι κοντά μας. Γι’ αυτό και εμείς τους τιμάμε για τις σπουδαίες αναμνήσεις που μας χάρισαν.

Τα κομμάτια σας είναι όλα εκπληκτικά! Από σχόλια που έχεις ακούσει από οπαδούς της μπάντας, ποιο φαίνεται να είναι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία; Και ποιό είναι το δικό σου αγαπημένο και γιατί;

Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση, αλλά νομίζω ότι το Gothic City είναι ίσως το πιο πλήρες από όλα τα τραγούδια που ηχογραφήσαμε σε αυτά τα demos. Ο καθένας φαίνεται να έχει ένα διαφορετικό αγαπημένο αλλά παραδόξως το «Roll with the Punches» φαίνεται να αρέσει σε πολλούς. Τα αγαπημένα μου τραγούδια, όμως δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ. Έχουμε ένα τραγούδι που ονομάζεται «Head of the Pin» και ένα άλλο που ονομάζεται «Bastard Child», τα οποία και τα δύο είναι τα καλύτερα για ‘μένα όταν τα παίζουμε ζωντανά.

Το προσωπικό μου αγαπημένο είναι το Hurtin’ cuz you ‘re gone. Υπάρχει κάποια πραγματική ιστορία πίσω από αυτό; Γενικά τους στίχους των κομματιών τους εμπνευστήκατε από προσωπικές εμπειρίες της ζωής ή βιώματα άλλων ανθρώπων;

Αυτό γράφτηκε για να είναι περισσότερο φιλικό προς το ραδιόφωνο, για το KLOS, και ειλικρινά έχω μια δυσκολία να γράφω τραγούδια για χαμένες αγάπες. Δεν το έχω καθόλου αυτό, αλλά οι ραδιοφωνικοί σταθμοί αγαπούν τέτοιου είδους τραγούδια. Στιχουργικά αγγίζουν τους πάντες καθώς, όλοι μας έχουμε υπάρξει ερωτοχτυπημένοι συν που το τραγούδι έχει και ένα πιασάρικο riff. (Με την ευκαιρία, η νέα του version που παίζουμε στο live έχει ένα ελαφρώς διαφορετικό ρεφρέν). Πρόκειται για την κλασσική παλιά ιστορία… αγόρι συναντά κορίτσι… αγόρι χάνει κορίτσι… αγόρι κλαίει πάνω στην μπύρα του. Όλοι το έχουμε περάσει αυτό (γέλια). Οποτε το κομμάτι δεν γράφτηκε για κάποιον συγκεκριμένα.

Ανακάλυψα ένα κομμάτι σας με τίτλο «Where There’s a Whip There’s a Way» στο ReverbNation, το οποίο όμως δεν συμπεριλάβατε στη συλλογή που κυκλοφορήσατε με την PsychoB Records. Είναι παλιό ή νέο κομμάτι; Έχετε άλλο παλιό υλικό που σκοπεύετε να κυκλοφορήσετε μελλοντικά ή δουλεύετε πάνω σε κάτι νέο;

Το «Whip There’s a Way» είναι από τις πρώτες μας ηχογραφήσεις και ουσιαστικά αποτελούσε ένα αστείο μεταξύ των μελών της μπάντας. Απλά πειραματιζόμασταν με την ηχογράφηση και το overdubbing εκείνη την εποχή ως άσκηση. Διασκεδάζαμε με το καθαρά σεξουαλικά περιεχόμενο των στίχων και γελούσαμε μέχρι δακρύων εκείνη την ημέρα. Αυτό το τραγούδι δηλαδή δεν προορίζονταν για να κυκλοφορήσει παραέξω. Θέλω να πω, πόσο σοβαρό θα μπορούσε να είναι ένα τραγούδι όταν αυτό έχει τη φωνή ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα κινούμενων σχεδίων τη στιγμή που του κάνουν στοματικό έρωτα (γέλια); Ποτέ δεν το έχουμε παίξει σε live το συγκεκριμένο κομμάτι. Όσον αφορά άλλες πιο σοβαρές ηχογραφήσεις, θέλουμε να τις συγκεντρώσουμε και να τις ξαναηχογραφήσουμε κάποια μέρα. Τα καλύτερα τραγούδια μας δεν βγήκαν ποτέ σε κασέτα και μάλιστα έχουμε και μερικά νέα. Οπότε μπορώ να πω ότι τα καλύτερα έρχονται.

Ποιά είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον; Θα σας άρεσε η ιδέα να παίξετε κάποιο live στην Ευρώπη;

Θα θέλαμε να έχουμε την ευκαιρία να παίξουμε μια συναυλία στην Ευρώπη. Παρ’ όλο που είμαστε από την Αμερική, όλες μας οι μουσικές επιρροές προέρχονται από εκεί. Έτσι θα ήταν μεγάλη τιμή και προνόμιο για εμάς. Επιπλέον, θα ήταν πολύ ωραία πρόκληση για εμάς να προσπαθήσουμε να κερδίσουμε το ευρωπαϊκό κοινό.

Κλείνοντας από τη μεριά μου θα ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση γενικού ενδιαφέροντος. Βρέθηκα πρόσφατα στην Καλιφόρνια και κατά τη διάρκεια ενός ατέλειωτου road trip προσπαθούσα μάταια να πετύχω έναν ραδιοφωνικό σταθμό που να παίζει μέταλ. Αντί αυτού πετύχαινα μόνο το Bad and Boujee (hip hop/trap) και διάφορα άλλα pop σκουπίδια. Υπάρχει metal/hard rock σκηνή σήμερα στην Καλιφόρνια και πώς είναι η κατάστασή της σε σχέση με το παρελθόν που έβγαζε μπάντες διαμάντια;

Κατά τη γνώμη μου, η σκηνή του metal και του hard rock έχει βυθιστεί ακόμα περισσότερο εδώ στην Αμερική. Κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται γι ‘αυτό. Αν βρεις ποτέ κανέναν καλό μέταλ σταθμό εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες σε παρακαλώ πες το μου (γέλια). Το δορυφορικό ραδιόφωνο είναι για αυτό και άραγε ποια εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων το έχει εγκαταστήσει στα αυτοκίνητά της; Υποθέτω ότι οι εμείς οι Γιάνκηδες περιμένουμε τους Ευρωπαίους να ξεκινήσουν ξανά ένα νέο κύμα του heavy metal.

Το κλείσιμο δικό σου!   

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους από την Psycho-B Records, τον Σταύρο και τον Ύλα, που το έκαναν να συμβεί. Αν δεν ήταν αυτοί το άλμπουμ δεν θα είχε κυκλοφορήσει ποτέ. Ευχαριστώ πολύ και συνέχιζε να ροκάρεις!