Δισκογραφική επιστροφή για τους The Lord Weird Slough Feg. Είναι η κατάλληλη στιγμή για μια εκ βαθέων συνέντευξη με τον  Mike Scalzi. Τον ρωτάμε, απαντάει. ανοίγει παγωμένη μπύρα, διαβάζεις.

Συνέντευξη: Zippo

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από το “Digital Resistance”. Τώρα που έχει κάνει τον κύκλο του, πως βλέπετε τον δίσκο; Υποτίθεται θα ήταν ένα μεγάλο βήμα σε μια μεγαλύτερη αγορά (λόγω της Metal Blade), ή απλώς κάνατε τη φάση σας; Είστε ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα;

Τον κύκλο του; Ποιόν κύκλο; Επειδή η τεχνολογία μας έχει υποτάξει και μας έχει κάνει ηλίθιους; Αν αυτό εννοείς ναι, έκανε τον κύκλο του. Τα αποτελέσματα από τι; Από την ψηφιακή αντίσταση; ή από το νέο δίσκο;

Στην ανακοίνωση της Cruz Del Sur τονίσατε πως μια “μικρότερη μπουτικ” σαν την Cruz Del Sur είναι κατάληλη για τον ήχο μας, τόσο από άποψη οπαδών όσο και ηθικά. Είχε αυτό να κάνει με την Metal Blade; Προφανώς, μια τέτοια εταιρεία είναι περισσότερο απαιτητική προς τις μπάντες της όσον αφορά τις περιοδείες, τις πωλήσεις και την δημοσιότητα. Επηρέασε κάπως αυτό το πως δουλεύει η μπάντα;

Ούτε καν, το αντίθετο μάλιστα. Δεν ήταν καθόλου απαιτητική προς εμας η Metal Blade, και δεν είχε επίσης προγραμματίσει καμία περιοδεία. Ήταν μια χαρά, απλώς εγώ επέμενα σε συμβόλαιο ενός δίσκου αντί για δύο και ειρωνικά, αποφάσισαν να μην το ανανεώσουν για ένα ακόμα δίσκο, κάτι με το οποίο εμείς ήμασταν καλά. Δεν υπήρχε ένταση – μας φέρθηκαν καλά. Απλώς η Cruz είναι λίγο πιο άμεση, ο Enrico δίνει μεγάλη σημασία σε εμάς και τον ενδιαφέρει πολύ η μπάντα. Περισσότερη συνεργασία, κάτι που μας ευχαριστεί. Είναι μοναδικός ιδιοκτήτης, μεγάλος οπαδός και ακόμα αγαπάει την μουσική που εκδίδει, ενώ βοηθάει και πολύ.

Έχοντας βρεθεί τόσο σε underground όσο σε mainstream εταιρείες, ποιά είναι η οπτική σας πάνω σε αυτό; Είναι κατα κάποιο τρόπο η underground μουσική μακριά από μόδες και όλα είναι απλά και ειλικρινή; Ή είναι ακριβώς η ίδια φάση με άλλο περιτύλιγμα;

Κάναμε τον ίδιο δίσκο, ασχέτως σε ποια εταιρεία και αν ήμασταν. Δεν υπήρξαν διαφορές στη διαδικασία γραφής – ξέρω ελάχιστα βασικά για τη μουσική βιομηχανία ούτως ή άλλως – όσον αφορά τους δίσκους. Κανείς μας δε βγάζει όντως λεφτά αυτή τη στιγμή από αυτό από όσο ξέρω. Όσον αφορά τις μόδες, δεν ξέρω επίσης πολλά, το τελευταίο που άκουσα είναι πιο πολύ για δύναμη/βία κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω καν τι σημαίνει ακόμα. Μην μου πεις καν!

Μιας που ήσαστε στο χώρο εδώ και χρόνια, πως άλλαξε το ιντερνετ τα πράγματα σήμερα; Βοήθησε καθόλου τις μπάντες να γίνουν πιο γνωστές; Πλέον, η μπάντα με κάποια βίντεο στο youtube και μια σελίδα στο facebook μπορεί να γνωρίσει δημοσιότητα. Επηρεάζει αυτό καθόλου την undergroun σκηνή; Και υπάρχει underground σκηνή σήμερα;

Δεν ξέρω. Υπάρχει; Υπήρχε πριν 20 χρόνια, αλλά δεν ξέρω καν τι σημαίνει αυτό πλέον με το ιντερνετ – εκτός του ότι ο καθένας μπορεί να δημοσιεύσει τη μουσική τουonline πλέον. Αλλά αυτό το κάνει περισσότερο ή λιγότερο underground, γιατί είναι ευκολότερα προσβάσιμο; Δεν ξέρω. Και αν υπάρχει σήμερα τέτοια σκηνή, ποιο το νόημα; Με νοιάζει η μουσική, όπου και αν βρίσκεται. Όσον αφορά τα live, υπάρχει σίγουρα underground σκηνή και ξεκάθαρα είμαστε μέρος της, εφόσον δεν παίζουμε για μεγάλο κοινό. Έτσι με αυτή την έννοια είμαστε στο underground. Όσο προχωράει όμως η σκηνή (δεν ξέρω καν τι γίνεται πλέον), ξέρω μπάντες που ήταν στο underground πριν 20 χρόνια.

Τι εννοούσες ακριβώς με το να “δουλεύεις ηθικά”; είχε αυτό να κάνει με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους οπαδούς, τις άλλες μπάντες, τους δίσκους και τους εαυτούς σας; Ψάχνεις για ηθική σε αλλες μπάντες ή απλώς σε ενδιαφέρει η καλή μουσική; Θεωρείς οτι η “ηθική” λείπει σήμερα από τη μουσική σκηνή;

Με αυτό εννοούσα οτι ο Enrico της Cruz Del Sur μπλέκεται λίγο παραπάνω από το να “αγγίζει” απλώς μια μπάντα, όπως άλλες εταιρείες. Δεν νομίζω οτι με αυτό εννοούσα τον τρόπο που εμείς φερόμαστε στους οπαδούς ή στις άλλες μπάντες. Ελπίζω να τους φερόμαστε καλά. Δεν μπορώ να μιλάω πλέον στον κάθε ένα χωρίς να πεθαίνει η φωνή μου, αυτό είναι το πρόβλημα τελευταία. Πολλές φορές χρειάζεται να μείνω πίσω και να σκάσω για να μην πάθει τίποτα η φωνή μου, γιατί δεδομένων των καταστάσεων, θα έτρεχα και θα μίλαγα με όλους και δεν θα είχα φωνή να παίξω.

Οι Slough Feg ήταν πάντοτε μια underground μπάντα με underground συμπεριφορά. Και η μουσική και η αισθητική της είναι όσο πιο περίεργη γίνεται. Ένιωσες ποτέ ότι πρέπει να έχεις ένα περισσότερο πιασάρικο και σύγχρονο στυλάκι για να επιβιώσεις στη μουσική βιομηχανία;

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να είμαστε πιο απόμακροι, ενω δεν το θέλουμε; Θέλουμε να γίνουμε όσο πιο μεγάλοι γίνεται και να παίζουμε σε αρένες, όπως όλες οι μπάντες, όσο και να μην το παραδέχονται. Καμία μπάντα δεν θέλει να μένει στην αφάνεια, αλλιώς γιατί να σπαταλάν χρόνο κάνοντας δίσκους και παίζοντας live; Το κάνεις για να αναγνωριστείς. Όσο για το “περίεργο”, δεν θεωρώ ότι είμαστε περίεργοι, όσο μπορούμε δηλαδή. Μπορώ να σκεφτώ πολύ περισσότερες μπάντες πιο περίεργες από μας, που κάνουν πολύ πιο περίεργα πράγματα, μάλιστα κάποιοι μας θεωρούν “παραδοσιακό μεταλ”.Δεν μου φαίνεται τόσο περίεργο αυτό. Μάλιστα πολλά τραγούδια έχουν θεωρηθεί “πιασάρικα” από κριτικούς.

Ήσουν μέρος μιας νεότερης γενιάς συγκροτημάτων που έσκασαν από τα βάθη της underground σκηνής στα 90’s. Μαζί με τους Twisted Tower Dire, October 31, Skullview, Solstice, Paragon, κρατήσατε τη φλόγα ζωντανή. Νιώσατε πως ανήκετε σε αυτή τη σκηνή; Έχετε επικοινωνία ακόμα με αυτα τα γκρουπ (είτε υπάρχουν, είτε όχι);

Ναι. Είμασταν μέρος αυτής της σκηνής, και είμασταν και πολύ τυχεροί για αυτό, μιας που κανείς δεν ήθελε να κάνει με εμάς. Και ναι, κρατάω ακόμα επαφές με πολλούς από αυτούς. Μάλιστα, μόλις μίλησα με τον drummer των TTD στη Βαλτιμόρη, που έχουμε τακτική επικοινωνία. Πολλοί από εμάς προφανώς είναι μεγάλοι τώρα (η σκηνή αυτή μεσουρανούσε πριν 20 ρόνια), αλλά έχουμε επαφές με ανθρώπους με τους οποίους έχουμε μοιραστεί πράγματα και έχουμε παίξει μαζί σε Αμερική και Ευρώπη.

Πως πήγαν οι ηχογραφήσεις για το “New Organon”; Υπάρχει σταθερή διαδικασία στη γραφή και ηχογράφηση, ή αυτοσχεδιάζετε;

Απλώς μπαίνουμε στο στούντιο και παίζουμε όσο πιο πολύ γίνεται. Πολύ ζωντανός ήχος! Δυο κομμάτια που έγραψε ο Βatuka ηχογραφήθηκαν στο προβάδικό μας! Τα υπόλοιπα σε κανονικό στούντιο, αλλά είπαμε στον Phil πως θέλουμε έναν πιο ωμό, live ήχο. Όχι μαλακίες τύπου να το φτιάξουμε στη μίξη. Θα άλλαζα βέβαια κάποια πράγματα αλλά όχι πολλά, γενκά είμαι ικανοποιημένος. Το άλμπουμ πήρε δυο χρόνια να ολοκληρωθεί λόγω ασυμφωνίας στα ωράρια τα δικά μας με του ηχολήπτη – είμαστε καλοί φίλοι και είμαστε και οι δυο πολύ απασχολημένοι εκτός μουσικής. Παρόλα αυτά συγκεντρωθήκαμε και βγήκε πολύ καλό. Ο Phil έπιασε έναν φοβερό live ήχο όπως και ο Batuka και ο Justin. Πολύ καλή δουλειά γενικά και ένα ενεργητικό πολύ άλμπουμ, νομίζω.

Το άλμπουμ ακούγεται σαν κλασικό Slough Feg. Διατηρεί το εμπορικό σήμα του ήχου τους με τις διπλές κιθάρες, αλλά ο συνολικός ήχος είναι αρκετά πιο βαρυς, περισσότερο από το hard rock «Digital Resistance». Θεωρείτε αυτό ως μια εξέλιξη στον ήχο σας ή μια ανάμνηση των παλιών καλών ημερών σας;

Είναι μια επιστροφή στη παλιά μορφή. Αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ξανά ένα true metal άλμπουμ — όχι μόνο ένα rock. Δεν γίνεται να κάνουμε το ίδιο άλμπουμ ξανά και ξανά, αν και πολλοί το κάνουν. Απλά κάναμε αυτό που αισθανόμασταν, γράψαμε ότι μας κατέβηκε και μας πήρε πολύ χρόνο. Αλλά εγώ δεν σχεδίασα τίποτα διαφορετικά, απλά βγήκε έτσι. Σκεφτόμουν πολλά για την αρχαιότητα και τη διαφωτιστική επιστήμη – και για αυτά έγραψα.

 Δεν είμαι ιδιαίτερα εξοικειωμένος με τη φιλοσοφία (προτιμώ τα οικονομικά) αλλά νομίζω ότι ο νέος αυτός οργανισμός είχε να κάνει με έναν νέο τρόπο κατανόησης του κόσμου γύρω μας, απομακρύνοντας από τη θεωρία και τείνοντας προς την εμπειρία. Γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο για το δίσκο σας; Είναι τρόπο τινά μια δήλωση ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια, απλά κάνετε αυτό που γουστάρετε; Ή μήπως είναι κάτι παραπάνω;

Λοιπόν, δεν μπορώ πραγματικά να το εξηγήσω καλά,γιατί γράφω στίχους ανάλογα τη μουσική και τη μελωδία. Μόλις άρχισα να βρίσω συλλαβές που ακούγονται καλά πάνω στη μουσική, αρχίζω να ενσωματώνω ένα θέμα – διάβαζα βιβλία και δίδασκα για την πρώιμη επιστημονική μέθοδο και την αρχαία προ-Σωκρατική και Αριστοτελική «επιστήμη» – γι ‘αυτό πήγε προς τα κει το μυαλό μου. Δεν υπάρχει τίποτα πολύ εσωστρεφές γι ‘αυτό. Κάποτε πιστεύαμε οτι η γή είναι επίπεδη και οτι ο παράδεισος είναι στατικός. Τώρα δεν το κάνουμε, για παράδειγμα.. Ο Organon αναφέρεται σε ένα εργαλείο απόκτησης γνώσης. Ο Francis Bacon (Άγγλος επιστημονικός φιλόσοφος του 17ου αιώνα) έγραψε ένα βιβλίο με αυτό το όνομα το 1620, ένα βιβλίο που μου αρέσει πολύ – το οποίο ήταν και μια αντίδραση στις επιστημονικές «μεθόδους» του Αριστοτέλη που ήταν στάσιμες από τον αρχαίο κόσμο μέχρι και τον μεσαίωνα. Ο Bacon ήθελε έναν νέο τρόπο απόκτησης γνώσης, μια πιο αυστηρή μέθοδο από την παλιά Αριστοτελική.

Το εξώφυλλο είναι πολύ μινιμαλ. Πράσινο και μπλε, χωρίς εικόνα ή σχέδιο, μόνο ο τίτλος. Έχει μια 70’s αίσθηση, αλλά είναι ενδιαφέρον με τον δικό του τρόπο. Πες μας λίγα λόγια για αυτό;

Υποτίθεται μοιάζει με βιβλίο φιλοσοφίας, διότι αυτό είναι που πραγματεύονται κυρίως οι στίχοι και οι τίτλοι του.

Ακούγοντας το δίσκο ήταν μια ωραία εμπειρία. Διατηρεί κάποια “Thin Lizzy” στοιχεία  της δεκαετίας του ’70 που σχετίζονται με τη μπάντα, όπως και με κάποια ιδιόρρυθμα σημεία των «Ape uprising» και «The spirit spirits». Παρ ‘όλα αυτά, μου λείπουν οι επικοί ήχοι του «Dawn among the deadman» ή οι άμεσοι, μεταλ φουτουριστικοί ήχοι του «Traveller». Νομίζεις ότι υπάρχει χώρος στη μουσική σου για κάτι τέτοιο ξανά;

Νομίζω ότι ακούγεται σαν αυτούς τους δίσκους.. Νομίζω ότι μοιάζει με το Down Among the Deadmen. Μάλλον, το ακούω διαφορετικά από τους άλλους. Ποτέ δεν προσπαθώ να επαναληφθώ, αλλά συμβαίνει μερικές φορές τελείως φυσικά. Βάλαμε ήδη αυτά τα αρχεία, επομένως δεν πρόκειται να τα επαναλάβω. Ποιος ξέρει τι θα συμβεί στη συνέχεια..ίσως ένα άλμπουμ που μοιάζει με Duran Duran.

Εφόσον έχω μόνο το ενημερωτικό δελτίο από την Cruz Del Sur, θα μπορούσρε να ρίξεις λίγο φως στα τραγούδια του «New Organon»; Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το ομώνυμο, αλλά μου αρέσει πολύ το «Headhunter», «Being and Nothingness», «Sword of Machiavelli» και «The Apology». Σε ποιον πάει η απολογία; Και τι γίνεται με το «Discourse of Equality»;

Αυτά είναι τα βιβλία Φιλοσοφίας του Πλάτωνα και του Ρουσό. Μου αρέσουν τα «Being and Nothingness» «The Apology», το τραγούδι «New Organon» και το «Swordof Machiavelli» , νομίζω κιόλας είναι το καλύτερο. Μου αρέσει πραγματικά ολόκληρο το άλμπουμ, πολύ περισσότερο από το τελευταίο μας, σε αυτό το σημείο. Παίζουμε πολλά από τα τραγούδια αυτά ζωντανά και το κάνουμε και για καιρό, πριν βγει το άλμπουμ. Τα δοκιμάσαμε μπροστά στον κόσμο και ανταποκρίθηκαν καλά, οπότε τα γράψαμε. Αυτό δείχνει που πραγματικά βρίσκεται το άλμπουμ, όπως και πολλά ντεμπούτα πολλών συγκροτημάτων. Γράφεις τραγούδια και τα παίζεις λαιβ για ένα ή δυο χρόνια, και αυτά που παίρνουν μια παραπάνω αντίδραση τα βάζεις στο άλμπουμ — καλά, πάντα το κάναμε απλώς αυτό τυχαίνει να είναι το 10ο άλμπουμ μας. Αλλά είναι τα μεγαλύτερα χιτ που γράψαμε τα τελευταία 3-4 χρόνια.

 To «Coming of an age in the Milky Way» μου θύμισε τραγούδια όπως το «Kon-Tiki», «Second Coming » ή «Man out of time». Υπάρχει μια περίεργη απαλότητα στο τραγούδι, εξελίσσεται όμως με το δικό του τρόπο.Χωρίς να έχω διαβάσει τους στίχους, θα έλεγα ότι δεν θα μπορούσε να είναι για κάτι αλλο πέραν της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Κάνω λάθος;

Περίπου, είναι καταθλιπτικό και απομονωμένο. Αλλά η μελωδία μοιάζει περισσότερο με ένα pop τραγούδι των 60’s από την Petula Clark, όπως το «Downtown» ή κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πολλές ανοησίες στους στίχους για την αστρο-φυσική, τις μαύρες τρύπες και άλλα πράγματα. Η μελωδία γράφτηκε αρχικά, όταν περνούσα ένα σαλόνι νυχιών από το σπίτι μου, και η μελωδία ήρθε έτσι στο κεφάλι μου, ακούγοντας το σαν σε μια διαφήμιση για σχολή ομορφιάς. Πώς έγινε για την αστρο-φυσική δεν είμαι σίγουρος, ίσως διαβάζοντας πάρα πολύ Neil DeGrasse-Tyson. Αλλά αυτό το τραγούδι έχει μια παράξενη εξέλιξη, πρώτα ήταν για ένα σαλόνι- νυχιών, τότε για απομονωμένους και καταθλιπτικούς (έβγαινα με μια κοπέλα εκείνο το διάστημα και έληξε απότομα), και στη συνέχεια ήταν για την αστρο-φυσική. Πώς όλα αυτά συνέβησαν, δεν ξέρω, αλλά καθώς τραγουδούσα το τραγούδι όλο και περισσότεροι στίχοι βγήκαν από τη μελωδία — σύμφωνα με αυτό που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Και παρόλο που πολλοί συνθέτες δεν περιγράφουν τη διαδικασία γσύνθεσής τους με αυτό τον τρόπο, πιστεύω ότι πιθανότατα συμβαίνει ακριβώς έτσι, γράφουν απλώς τη μουσική και τη μελωδία και οι στίχοι έρχονται αυθόρμητα όσο τραγουδούν, σύμφωνα με τι τους συμβαίνει. Ο Θεός μόνο ξέρει, ο Dio πρέπει να το έχει κάνει!

Διάβασα στη συνέντευξη στο Crystal Logic ότι δεν ήσαστε απόλυτα ικανοποιημένοι με το «Traveller». Ε λοιπόν το “Traveller” είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ. Όχι μόνο ήταν ο μόνος S.F. δίσκος που μπορούσα να καταλάβω πλήρως, αλλά τα θέματα περι επιστημονικής φαντασίας ήταν μοναδικά. Και είχε ένα σκύλο πιλότο στο εξώφυλλο, αν και μου αρέσουν περισσότερο οι γάτες. Δεν έχετε σκεφτεί ποτέ να γράψετε και ένα δεύτερο μέρος;

Ακούγεται ευθέως metal, και δεν τελείωσε ποτέ. Υπήρχαν πολλά περισσότερα που ήθελα να κάνω με αυτό, αλλά δεν μπορούσε λόγω χρημάτων Ήταν ένα πείραμα περισσότερο ποπ, με πιο προσιτούς ήχους. Σίγουρα δεν είναι το πιο περίεργο ή πρωτότυπο ηχητικό μας άλμπουμ ,κάτι που ήθελα ειλικρινά να κάνω εκείνη την εποχή, για να δω αν θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν πιο παραδοσιακό μεταλ δισκο. Νόμιζα πως είναι ειρωνία το οτι περισσότεροι οπαδοί θεωρούσαν ότι ήταν το καλύτερο άλμπουμ μας, oτι ο πιο mainstream ηχητικά δίσκος θα ήταν και ο πιο αγαπημένος. Δεν τους κρίνω γιατί μου αρέσει πάρα πολύ και μένα και θέλω πάντα οι άνθρωποι να αγαπούν αυτό που κάνω, φυσικά. Δεν παύει όμως να είναι ένα πείραμα για να κανουμε κάτι πιο μεστό. Το συμπέρασμά μου ήταν ότι οι οπαδοί του underground έχουν το ίδιο γούστο με όλους τους άλλους, τους αρέσουν οι ποπ μελωδίες. Εντάξει, είναι λίγο ειρωνικό.

Σε όλα σας τα άλμπουμ, υπάρχουν πολλά ακουστικά κομμάτια, τα οποία σχεδόν όλα περιέχουν λαϊκές / κελτικές μελωδίες. Δεν σκεφτήκατε να κάνετε ένα πλήρες ακουστικό άλμπουμ ως παράλληλο project;

Βασικά όχι. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν είμαι καλός στην ακουστική κιθάρα, θα πρέπει να εξασκηθώ πολύ στο είδος για να βγάλω κάτι το ενδιαφέρον. Νομίζω ότι θα βαρεθώ με ένα ολόκληρο τέτοιο άλμπουμ, όπως και οι οπαδοί μου.

Είστε σε επαφή με τη σύγχρονη heavy metal σκηνή; Σήμερα το κλασσικό heavy metal είναι μια τάση που ανεβαίνει, όπως και η ρετρό κίνηση είναι καταλυτική,  σε σημείο να κουράζει και η σκηνή να είναι κορεσμένη. Ποια είναι η άποψή σας για αυτό; Οι νεώτερες μπάντες ρισκάρουν επιλέγοντας το κλασσικό χεβι μεταλ ή απλώς πηγαίνουν με τη ροή, γνωρίζοντας οτι η μουσική αυτή θα βρεί απήχηση σε νεότερο κοινό;

Δεν ξέρω, υποθέτω ότι η απάντηση είναι ότι δεν είμαι σε επαφή με τη σκηνή. Με χαροποιεί αν οι νεώτερες μπάντες παίξουν κλασσικό χεβι μεταλ, αλλά συμφωνώ ότι ξεπερνιέται και οι άνθρωποι πρέπει να δοκιμάσουν κάτι νέο. Αυτό που θα ήταν δύσκολο να αναφέρω εδώ είναι οτι κάθε ομάδα μουσικών είναι μοναδική με τον τρόπο της και θα πρέπει να αξιοποιήσουν και να τονίσουν το σημείο του, αντί να προσπαθούν να ακούγονται σαν κάποιον άλλον. Ευκολότερο να το λες παρά να το κάνεις!

Τα τελευταία χρόνια τα κράτη έχουν βιώσει πολιτική αναταραχή. Πάντα πίστευα ότι υπάρχει μια πολιτική τοποθέτηση στους στίχους του Slough Feg. Κάνω λάθος; Πιστεύετε ότι η τροφοδοσία μιας πολιτικής στάσης πολικοποιεί τη σκηνή και τους οπαδούς;

Δεν υπάρχει πραγματικά κανένα πολιτικό μήνυμα από τους Slough Feg, ούτε υπήρχε. Είμαι πολύ πολιτικά αφελής, όπως και οι περισσότεροι μουσικοί, και όλες οι απόψεις που θα εκφράσω θα ήταν πιθανότατα ανακριβείς, καθώς πραγματικά δεν ξέρω τόσα για την σύγχρονη πραγματικότητα ώστε να διαμορφώσω άποψη. Το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω είναι να ασχολούμαι με κάποιες μαλακίες χωρίς να γνωρίζω για το τι μιλάω και να διαδώσω αυτή την άγνοια σε άλλους ανθρώπους, επομένως τείνω να απομακρύνω την πολιτική από τη μουσική. Λέγοντας αυτό, σαφώς έχω κάποιες  πολιτικές απόψεις, αλλά είναι πολύ γενικές και τυπικές – δεν είναι τόσο ενδιαφέρουσες ώστε να γίνουν τραγούδι. Είμαι φιλελεύθερος δημοκράτης και οι περισσότερες πολιτικές και ηθικές πεποιθήσεις μου εμπίπτουν στις τυποποιημένες απόψεις αυτής της κατηγορίας – δηλαδή όχι και τόσο ενδιαφέρουσες. Εντάξει, έχω ενδοιασμούς για τη θανατική ποινή – ίσως αυτή είναι η μη φιλελεύθερη άποψή μου, πιστεύω ότι ίσως όσοι σκοτώνουν και ακρωτηριάζουν άλλους ανθρώπους θα πρέπει ίσως να θανατωθούν και να ακρωτηριαστούν οι ίδιοι. Δεν είμαι 100% σίγουρος γι ‘αυτό, αλλά πιστεύω σθεναρά ότι ορισμένοι άνθρωποι θα πρέπει να δολοφονηθούν για τις βιαιοπραγίες που διαπράττουν. Αλλά ακόμη και σε αυτό το ζήτημα δεν είμαι εντελώς ανεξέλεγκτος, υπάρχουν ηθικά επιχειρήματα κατά της θανατικής ποινής που θα μπορούσαν να με πείσουν αν μιλούσα πάντα με σωστούς ανθρώπους. Και δεν πρόκειται να γράψω στίχους για τη θανατική ποινή. Νομίζω ότι οι Metallica και οι Agnostic Front κάλυπτουν τον τομέα αυτό εδώ και τριάντα χρόνια.

Μέσα σε τα χρόνια η μπάντα εξελίχθηκε στιχουργικά από μεσαιωνικά λαϊκά / επικά θέματα σε πιο κοινωνικά / φιλοσοφικά. Ειλικρινάμ αν και μου λείπουν οι παλιές ιστορίες περι πρωτόγονων ήρωων, μου αρέσει αυτή η εξέλιξη. Ήταν κάτι που προέκυψε φυσικά;

Ήταν μια συνειδητή, αιτιολογημένη απόφαση κατά κάποιον τρόπο, ενώ σε ένα άλλο βαθμό, όλα έγιναν διαισθητικά και παρορμητικά. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι τα θέματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ, ακόμα γράφω τραγούδια για αιματοχυσία και απερήμωση Το Headhunter, από το νέο άλμπουμ, μιλά για κάποιον που κόβει τα κεφάλια των ανθρώπων πάνω σε μια πέτρα και τα φοράει γύρω από το λαιμό σας – αυθεντικό μεταλ. Τα τραγούδια για τα οποία μόλις μιλήσαμε για το νέο άλμπουμ μιλούν για τη δυστυχία και την τρέλα, όπως επίσης πολλά στα δυο πρώτα άλμπουμ – οπότε δεν έχει αλλάξει κάτι.

Αυτά λοιπόν από εμάς, κάποια τελευταία λέξη;

Don’t break the oath, man.

Ευχαριστώ!