Σε ευχαριστούμε για άλλη μια φορά που είσαι στη διάθεση του Metal Invader, Γιώργο.

Εγώ ευχαριστώ πολύ!

Λοιπόν, είχαμε νέο δίσκο στις 2 Νοεμβρίου από τη Nuclear Blast, “Vile Nilotic Rites”. Τι προσδοκίες είχατε από αυτό το δίσκο;

Κυρίως να αρέσει στον κόσμο, αν και ποτέ δεν γράφουμε μόνο με αυτό στο μυαλό μας. Γράφουμε ανάλογα την εποχή και το τι έχουμε κατά νου, αλλά να αρέσει πρώτα σε εμάς. Είναι σημαντικός δίσκος, ναι, γιατί στην ουσία αποτελεί το εισιτήριο για την επόμενη συμφωνία μας με τη Nuclear Blast. Είναι σημαντικό να παρουσιάζεις ένα δίσκο καλό στον τέλος μιας συμφωνίας, προκειμένου να ενδιαφερθούν άλλες εταιρείες ή να ανέβει το ενδιαφέρον από την υπάρχουσα εταιρεία.

Αν και ο Karl θα ήταν πιο σωστό να απαντήσει την ερώτηση, αυτή τη φορά, ποιό είναι το backstory του τίτλου;

Ωχ, τι μου λες τώρα! Αυτός γράφει τους στίχους και είναι υπεύθυνος για το concept και μας μοιράζει τους στίχους έτσι ώστε να γράψουμε μουσική. Σε αυτό το δίσκο έχω γράψει και εγώ ένα κομμάτι, με έμπνευση από τους στίχους που είχα. Το ίδιο και ο Bryan, που έχει γράψει 4 τραγούδια. Οι απαιτήσεις αυτή τη φορά ήταν τόσο μεγάλες να σου πω την αλήθεια, που δεν έδωσα μεγάλη βάση στους στίχους γενικά. Ήθελα να κάτσω να μελετήσω τη μουσική γιατί αυτή τη φορά τα κομμάτια ήταν περισσότερο τεχνικά. Όσο ο δίσκος βρισκόταν σε προπαραγωγή, σκέψου ότι κάναμε τα κομμάτια σαν demo μπορεί και οχτώ και εννιά φορές. Κάθε φορά συζητάμε τι μπορεί να αλλάξει, προτείνουμε, τα ξανακάνουμε όσο πάει, άρα δεν υπήρχε χρόνος για έμπνευση από τους στίχους.

Οι στίχοι πάλι, ποτάμια, Αίγυπτος κλπ.

Αυτή τη φορά έχει εμπνευστεί πολύ από διάφορες σειρές που βλέπει ο Karl. Γενικά μελετά πολύ. Ότι δηλαδή δεν κάνουμε εμείς!

Πιστεύεις ότι όλο αυτό μπορεί κάποια στιγμή να κουράσει, στιχουργικά πάντα μιλώντας;

Για αυτούς που ασχολούνται με τους στίχους δεν νομίζω. Γενικά υπάρχουν πολλές πηγές έμπνευσης. Εγώ να πω την αλήθεια δεν έμπαινα ποτέ στους στίχους, ακόμα και στις αγαπημένες μου μπάντες. Για τον Karl είναι πολύ σημαντικό, εγώ φαντάσου τα έβρισκα και λίγο αστεία όλα αυτά από τα δικά μου ακούσματα όταν ήμουν μικρότερος. Ξέρεις, σατανισμός και έτσι. Δεν το ψάχνω τόσο πολύ.

Ένατος δίσκος, έχουν περάσει και τέσσερα χρόνια από το “What Should Not Be Unearthed” και φυσικά έχουν μεσολαβήσει και τόσα πράγματα για τους Nile στο ενδιάμεσο. Έχει αλλάξει λίγο και η μουσική σας κατεύθυνση, νομίζω. Πόσο σας επηρέασαν όλοι αυτοί οι παράγοντες;

Καταρχήν το άλμπουμ καθυστέρησε γιατί το παρακάναμε με τις περιοδείες. Εκεί που τελείωναν όλα και πηγαίναμε ο καθένας στην έδρα του να γράψουμε το επόμενο βήμα, έκατσε το “Summer Slaughter”. Μετά έσκασε και μια περιοδεία με Soulfly, και δεν θέλαμε να πούμε όχι. Κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι μείναμε αρκετά πίσω. Ο Brad ήταν μαζί μας στην περιοδεία και δεν θα έλεγα ότι είναι νέο μέλος τώρα. Ο δε Bryan έφερε έναν τελείως νέο αέρα και πολλές νέες ιδέες στη μπάντα. Οι Nile είναι μια live μπάντα κυρίως και τα μέλη φαίνονται όλα από εκεί. Η ενέργεια των νέων μελών έφερε μεγάλη διαφορά. Είμαι τόσα χρόνια στη μπάντα και είναι η πρώτη φορά που λέω ότι τώρα η ομάδα πετάει.

Εκπληκτικό performance από μέρους σου στον δίσκο, οφείλουμε να πούμε. Πόσο εξαντλητικό είναι αυτό για εσένα στα live;

Κοίτα, το κάνω χρόνια και τώρα δεν με επηρεάζει να σου πω την αλήθεια. Πλέον είμαι 42 και παίζω πολύ καλύτερα από όταν πρωτομπήκα στην μπάντα πριν 16 χρόνια. Περίμενα να αρχίσω να πέφτω τώρα στην ηλικία μου. Κάνουμε συνεχόμενα dates και τα βγάζουμε πέρα μια χαρά. Είναι κάτι εύκολο πλέον για εμένα, γιατί περνάω πολύ χρόνο με τα τύμπανα. Μπορεί να περνάω και 6-7 ώρες στο σπίτι, ενώ στις περιοδείες έχω πλέον και ένα jazzkit στο οποίο κάνω εξάσκηση πολλές ώρες πριν το show. Το drumming είναι τρόπος ζωής.

Στο “Vile Nilotic Rites” η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο σκοτεινή και μυστηριακή. Τα παιξίματα είναι λίγο πιο αργά, πιο μεσαίας ταχύτητας σε πολλά σημεία και το κάνουν λίγο πιο «εφιαλτικό». Θα το έβλεπες σαν πρόκληση να κάνεις ένα πιο αργόσυρτο άλμπουμ κάποια στιγμή;

Καλή ερώτηση. Θα ήταν πρόκληση όντως σαν Nile να το κάνουμε αυτό. Μας αρέσει να παίζουμε γρήγορα, ειδικά εμένα σαν drummer, με κυνηγάει ιδιαίτερα αυτό. Δεν ήταν ο σκοπός της ζωής μου όμως να παίζω γρήγορα. Αυτό που θαυμάζω στη μπάντα και για αυτό είμαι τόσα χρόνια, είναι το ότι είναι όλο αυτό μια πρόκληση. Πρέπει να διαβάσεις και να πειραματιστείς με άλλα στοιχεία. Δεν είναι κάτι το οποίο μπορώ να βγάλω πέρα μέσα σε μια μέρα απλώς στο στούντιο και να τελειώνει η υπόθεση εκεί. Μου αρέσει που παντρεύουμε ταχύτητα και epic αργό παίξιμο, γιατί οι δυναμικές είναι τελείως διαφορετικές. Περνάμε πολύ χρόνο να ισορροπήσουμε τα στοιχεία μας μέσα στο στούντιο, ενώ ποτέ δεν θα κάναμε αυτό που δυστυχώς κάνουν πλέον πολλές μπάντες, το να φτιάξουν κάτι στο στούντιο και στη σκηνή να φαίνεται τελείως αλλιώς. Έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για πολλές μπάντες. Για αυτό λέω ότι οι Nile είναι live μπάντα. Μας ενδιαφέρει ο παλμός και η ροή. Ακόμα και τα πολύ γρήγορα μέτρα θέλουμε να έχουνε παλμό ώστε να μπορεί ο κόσμος να χτυπιέται.

Για περιοδείες έχετε κανονίσει τίποτα; Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία σας φορά στην Ελλάδα.

Η τελευταία μας φορά στην Ελλάδα ήταν τότε με Kreator. Ήταν ένα live που λόγω κακού προγραμματισμού τα έφερε έτσι ώστε να παίξουμε μόνο πέντε τραγούδια. Μπάντα με Έλληνα ντράμερ, που έχει να παίξει χρόνια στην Ελλάδα, και να συμβαίνει αυτό! Μας κλείσανε λες και παίζαμε από Θεσσαλονίκη με tourbus. Μιλάμε για μεγάλη παραγωγή με δικό μας catering και 3 tour. Τέσσερα συγκροτήματα ήταν τότε στο billing. Πιέζουμε πολύ για κάποιο ελληνικό festival και αν όχι, θα κάνουμε κάτι στο επόμενο ευρωπαϊκό tour.