Καλησπέρα κ. Mameli!

Καλησπέρα, πώς είσαι;

Είμαι καλά, εσύ;

Όλα καλά, φίλε μου, σε ευχαριστώ γι’ αυτήν την συνέντευξη και ανυπομονώ να ακούσω τις ερωτήσεις σου!

Τέλεια! Είμαστε πολύ περήφανοι που σε φιλοξενούμε στο Metal Invader!

Σε ευχαριτσώ πολύ και εύχομαι να σου δώσω τις απαντήσεις που αναζητάς.

Εύχομαι να είναι ενδιαφέρουσες για σένα!

Για να δούμε…

Οι Pestilence, με 30 χρόνια πορεία, έχουν αφήσει την σφραγίδα τους στο Extreme Metal Hall Of Fame. Ενώ άλλα συγκροτήματα εμφανίζονται και χάνονται, οι Pestilence εξακολουθούν να απασχολούν τα ηχητικά μας κανάλια, με τον πειραματισμό και τη δημιουργικότητα να μην τελειώνουν ποτέ. Αφού διάβασα αμέτρητες συνεντεύξεις και κριτικές, αισθάνομαι ότι η μπάντα έχει στιγματιστεί από την ιστορία της, σχεδόν επισκιάζοντας την επιτυχία της με κάποιους τρόπους. Δεν θα ήθελα να ακολουθήσω το ίδιο παλιό μονοπάτι, έτσι επέλεξα να παραιτηθώ από την υπερβολική ανάλυση των γεγονότων του παρελθόντος, όσο το δυνατόν περισσότερο. Έτσι, θα ήθελα να συζητήσω μαζί σας για την ευρύτερη ιδέα των Pestilence και για το πώς ταιριάζει στον σημερινό κόσμο, αν είστε εντάξει με αυτό.

Ναι, είμαι εντάξει με αυτό. Εκτός από αυτό που μόλις είπες, ένα από τα βασικά προβλήματα που έχουν οι Pestilence – ή εγώ – είναι ότι κάνουμε πάντα τα κβαντικά άλματα. Ποτέ δεν κάνουμε μικρά βήματα, παίρνουμε πάντα πολλά ρίσκα, κάτι που δεν είναι πάντα καλό για την επιτυχία κάποιου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Pestilence είναι αυτοί που είναι αυτή τη στιγμή. Αν είχαμε ηχογραφήσει το “Testimony [of the Ancients] Pt. II” τότε, και ένα «Pt. III» και «Pt. IV», θα μπορούσαμε να είμαστε λίγο πιο επιτυχημένοι, αλλά τότε δεν θα είχαμε χαρακτήτα. Πάντα προσπαθώ να γίνω καλύτερος μουσικός και να έχω το καλύτερο lineup, έτσι ώστε οι άνθρωποι που με περιβάλλουν να με κάνουν να φτάσω στον υψηλότερο στόχο, ως Pestilence.

Πάντα με ενθουσίαζαν αυτά τα μεγάλα άλματα.

Σίγουρα περιλαμβάνει μεγάλο ρίσκο και απαιτεί πολύ επιμονή. Το “Hadeon” θα είναι τόσο μνημειώδες, όσο το “Testimony [of the Ancients]” όταν κυκλοφόρησε.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος προχωράει. Εάν περιορίζεσαι στον «ασφαλή» σου χώρο, δεν προχωράς με κανέναν τρόπο.

Τι αντιπροσωπεύουν οι Pestilence σήμερα, αφού έχουν παρέλθει πολυάριθμες μορφοποιήσεις σε αυτές τις τρεις δεκαετίες; Πώς θα περιγράφατε τους Pestilence σε έναν αμύητο ακροατή;

Νομίζω ότι η «σφαίρα των Pestilence» είναι μια καλή αναπαράσταση του τι είναι πραγματικά οι Pestilence. Έχει έναν ισχυρό πυρήνα (όπως φαίνεται στο εξώφυλλο του «Hadeon»), τον οργανικό εγκέφαλο στο κέντρο, που προστατεύεται από το τιτάνιο, από αυτή την στρογγυλή σφαίρα. Κάτι που είναι στρογγυλό δεν έχει αρχή και τέλος, είναι πάντα εξελισσόμενο και συνεχές, μεταμορφώνεται σε κάτι καινούργιο συνεχώς και πηγαίνει σε μέρη που δεν έχει πάει πριν.

Είναι το ίδιο με αυτό που συμβαίνει με την ανθρωπότητα, από τότε που η ανθρωπότητα ανακάλυψε τη φωτιά. Τώρα πηγαίνουμε στα αστέρια και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Ο τρόπος με τον οποίο η τεχνολογία έχει εξελιχθεί, μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει με τα παιδιά μας, κολλημένα στα smartphones τους. Εάν πάρεις το smartphone μακριά δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Πίσω στις μέρες μας, θα πηγαίναμε έξω και θα κάναμε βόλτες με τα ποδήλατα μας, κάναμε οτιδήποτε είχε φυσική ένταση.

Καθρεφτίζοντας τα παραπάνω στους Pestilence: Οι Pestilence πάντα προσπαθούσαν να προχωρήσουν στην δική τους πορεία, να εξελιχθούν και να γίνουν μεγαλύτεροι και καλύτεροι από το εκάστοτε προηγούμενο δίσκο. Ίσως όχι στην αρχή, όταν κυκλοφόρησαν τα demos, το «Malleus [Maleficarum]» και το «Consuming [Impulse]». Ήμουν πολύ επηρεασμένος από άλλα Death Metal συγκροτήματα εκείνη την εποχή, ειδικά από συγκροτήματα από την σκηνή της Florida. Αλλά μόλις άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ήμουν σφουγγάρι και αφομοίωνα μουσικές πληροφορίες από παντού, ένιωσα ότι δεν υπάρχει ανάγκη να το κάνουμε πια. Συνεπώς, σταμάτησα να ακούω metal ή death metal ειδικά, και άρχισα να επινοώ το δικό μου στυλ, αυτό που θεωρώ ότι είναι το «στυλ των Pestilence».

Πιστεύω ότι ο πειραματισμός και το να παίρνεις ρίσκα ανήκουν και σε αυτήν την περίπτωση. Ξέρω ότι οι metal οπαδοί είναι πολύ πιστοί, αλλά καταλαβαίνω επίσης ότι μερικοί από αυτούς τους οπαδούς είναι πολύ συντηρητικοί. Θέλουν να βλέπουν εικόνες από το παρελθόν και τους αρέσουν να ακούν τα παλιά άλμπουμ και να κολλούν μαζί τους. Από τη στιγμή που υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα για να εξερευνηθούν εκεί έξω, θα ήθελα να βλέπω ανθρώπους με ανοιχτούς ορίζοντες. Η γνώση πρέπει να συλλέγεται χωρίς να υπάρχουν τείχη να την σταματούν.

Έχετε αγγίξει πολλά θέματα για τα οποία θα ήθελα να σας ρωτήσω. Το ακόλουθο ερώτημα θα αφορά τον συμβολισμό πίσω από τη ‘σφαίρα’ των Pestilence, την οποία σαφώς απάντησες. Θαυμάζω πραγματικά τη «σφαίρα» αυτή (sphere of pestilence) και αναρωτιόμουν τι συμβολίζει.

Όσον αφορά τη σφαίρα [των Pestilence], θα υπάρξει μια εποχή στο μέλλον, όπου οι Pestilence δεν θα χρειάζεται καν να αναγράψουν το λογότυπο τους πάνω στα άλμπουμ τους. Όταν βλέπεις το σύμβολο της σφαίρας, ξέρεις άμεσα ότι είναι οι Pestilence. Η σφαίρα έχει γίνει ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ιδεολογίας των Pestilence και έχει αντέξει το στοίχημα του χρόνου, οπότε γίνεται από μόνο του ένα σύμβολο. Και είναι πολύ ισχυρό ως σύμβολο.

Αγγίζοντας τα κοινωνικά προβλήματα που ανέφερες νωρίτερα… Η μουσική σας έχει εξελιχθεί σε μια περίπλοκη συγχώνευση πειραμάτων μεταξύ metal και τζαζ, με βαθιά φιλοσοφικά νοήματα που ξεπηδούν από τους στίχους. Παρόλο που η δημιουργική διαδικασία δεν μπορεί εύκολα να εξορθολογιστεί, η μουσική σας αντανακλά τις εμπειρίες και τις εσωτερικές σας σκέψεις ή προκύπτει από μια λεπτομερή παρατήρηση της κοινωνίας;

Η δημιουργική διαδικασία που περιλαμβάνει την σύνθεση μουσικής είναι κάτι που παραμένει ένα μυστήριο. Όχι μόνο για μένα, αλλά νομίζω σε οποιονδήποτε παράγει μουσική. Θα πρότεινα να αξιοποιήσουμε αυτή τη «μεγαλύτερη γνώση», ίσως σαν ένα πεδίο ηλεκτρομαγνητικής δύναμης το οποίο μπορείς να αξιοποιήσεις και να εκμαιεύσεις πληροφορίες. Εάν μπορείς να μεταφράζεις αυτές τις πληροφορίες μπορείς πράγματι να παράγεις μουσική από αυτές.

Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο δουλεύω… μερικές φορές έχω μόνο έναν τίτλο για ένα τραγούδι και όταν λέω ‘τίτλο’, εννοώ ότι προσπαθώ να βρω έναν ρυθμό εκεί μέσα, με τον τρόπο που το προφέρω ή τον τρόπο ενώνονται μαζί όλες οι λέξεις. Αυτή είναι η δική μου ανάλυση για το πώς δουλεύω και δημιουργώ ένα τραγούδι, αλλά το υπόλοιπο παραμένει ένα μυστήριο. Δεν έχω ιδέα για το πότε και πού θα συμβεί αυτό, ή πότε θα φτάσω αντιμέτωπος με αυτήν την [«υψηλότερη γνώση»]. Κάποιες φορές οδηγώ το αυτοκίνητό μου και ξαφνικά κάτι σκάει στο κεφάλι μου. Δεν έχω ιδέα από πού προέρχεται, αλλά προφανώς κάτι συμβαίνει στον εγκέφαλό μου. Τότε προσπαθώ να το απομνημονεύσω, σαν να το βγάζω φωτογραφία, ώστε να την κοιτάξω αργότερα και να θυμηθώ τί σκέφτηκα. Πολλές φορές η ορμή φεύγει, όπως και η μαγεία. Έτσι, εάν είμαι δημιουργικός ή αν θέλω να είμαι δημιουργικός, πολλές φορές δεν συμβαίνει τίποτα. Το ίδιο συμβαίνει και όταν προσπαθώ πολύ να κάνω κάτι. Τίποτα δεν συμβαίνει. Οπότε παραμένει ένα μυστήριο η όλη διαδικασία γραφής.

Σίγουρα, υπάρχουν συγκροτήματα εκεί έξω που γράφουν ριφφ απλά παίζοντας την κιθάρα τους και ξαφνικά έχουν «κάτι» για να συνεχίσουν, βγάζουν μια φωτογραφία από την πνευματική τους τράπεζα και δομούν κάτι με βάση αυτήν, αλλά εγώ δεν λειτουργώ έτσι. Η μουσική ξεκινά με μια απλή σκέψη και είτε είναι στίχοι είτε μια γραμμή πενταγράμμου, αλλά δεν ξέρω πως λειτουργεί όλο αυτό. Αυτό το κάνει πιο ενδιαφέρον για μένα. Εκείνο είναι το σημείο που ξεκινώ να σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποιο ‘ανώτερο όν’ ή κάποια ‘μουσική ευφυΐα’ εκεί έξω απ’ όπου αντλούμε τη μουσική.

Είναι κάτι αρκετά επιγανειακό, ένας άμεσος συνδυασμός των αισθήσεών μας, ίσως;

Δεν είναι επιφανειακό, είναι κάτι που είναι πραγματικά βαθύ, συμβαίνει στην πραγματικότητα. Όμως, όσο πιο σκληρά προσπαθείς να δημιουργήσεις ένα τραγούδι, νομίζω ότι τόσο λιγότερο θα πετύχεις. Πρέπει να έρθει φυσικά. Οι πύλες σε μερικούς από τους στίχους μου, οι πύλες στο υποσυνείδητο μυαλό πρέπει να είναι ανοικτές για να αποκτήσουν τις πληροφορίες που αναζητάτε.

Έχετε ίσως κάποιες αναφορές σε βιβλία, ταινίες, καλλιτέχνες, ανθρώπους που σας εμπνέουν;

Παίρνω πληροφορίες από παντού, για παράδειγμα από αυτό που βλέπω στην τηλεόραση. Προτιμώ να παρακολουθώ προγράμματα σχετικά με το διάστημα, τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία ή τα ντοκιμαντέρ για τον Albert Einstein ή ανθρώπους που πραγματικά είχαν μεγάλο μυαλό και έκαναν χρήση αυτής της γνώσης, όπως για παράδειγμα ο Tesla. Και αυτή η γνώση ήταν εκεί για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της ύπαρξής μας, οι Αιγύπτιοι είχαν ηλεκτρική ενέργεια, αλλά, οι άνθρωποι δεν μιλάνε γι ‘αυτό, ότι είχαν δηλαδή ηλεκτρική ενέργεια. Νομίζουν ότι το ηλεκτρικό ρεύμα ήρθε τόσα πολλά χρόνια αργότερα, και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν οι λαμπτήρες, και όλα αυτά τα πράγματα, και ξαφνικά τώρα όλοι έχουν κι από ένα smartphone. Αλλά νομίζω ότι αυτή η τεχνολογία ήταν εκεί όλη την ώρα. Επίσης, δεν νομίζω ότι υπάρχει η έννοια του «χρόνου». Έχουμε αυτή τη συνέντευξη για παράδειγμα στις 19:30 το βράδυ, αλλά είναι απλά μια αναφορά, όλοι χρησιμοποιούμε αυτό το σύστημα, ώστε και οι δύο να ξέρουμε. Για παράδειγμα, είσαι μια ώρα πίσω, γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι λόγω της γης, επειδή πιστεύουμε ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας… κάνουν όλους αυτούς τους μαθηματικούς τρόπους για να πούμε «εντάξει, εκεί είναι τώρα 2 η ώρα, αλλά στην Ιαπωνία, είναι διαφορετική» … αλλά όλοι ζουν στην ίδια στιγμή, ταυτόχρονα. Δεν νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει ο χρόνος, είναι απλώς μια μέτρηση που δημιουργήσαμε για να βάλουμε τάξη στο χάος μας. Είναι ακριβώς το ίδιο με τη μουσική και τη γνώση. Τα πάντα είναι τόσο γεμάτα με πληροφορίες, ώστε μπορείς να κατηγοριοποιήσεις κάτι από το χάος. Μόνο όταν δεις αυτές τις πληροφορίες θα μπορέσεις να τις αξιοποιήσεις. Για παράδειγμα, ήξερες ότι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία μπορούν να επηρεάσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο;

Έχω διαβάσει ερευνητικά έγγραφα για αυτό, ναι.

Αν ακούσεις τη συχνότητα του 1GHz όλη τη νύχτα, πιθανότατα θα έχεις εφιάλτες. Έτσι, άρχισα να σκέφτομαι τους «υπερδαίμονες» που ζουν σε αυτόν τον τομέα, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που είναι 1GHz – στο άλμπουμ ακούγεται αυτός ο τόνος. Άρχισα να σκέφτομαι πάνω σ’ αυτό. Τι γίνεται αν οι εφιάλτες είναι πραγματικά πραγματικοί και αν πατήσεις επάνω σε αυτή τη συχνότητα μπορείς να συναντήσεις αυτούς τους «υπερ-δαίμονες». Μπορούν να εκδηλωθούν μέσα στα άτομα σας, στο σώμα σας, και μπορούν να προκαλέσουν κατάθλιψη και όλα τα είδη ασθενειών, όπως ένα παράσιτο… Τι θα συνέβαινε εάν, εμείς, με τη σύγχρονη ιατρική μας, έχουμε κάνει εντελώς λάθος δίνοντας στους ανθρώπους placebos ή χάπια για να τους ηρεμήσουμε; Ακριβώς όπως εφηύραν κάποιοι τον χρόνο για να ηρεμήσουν τους ανθρώπους. Έφτιαξαν τη θρησκεία για τους ανθρώπους, για τον ίδιο λόγο, αλλιώς θα επικρατούσε χάος στον κόσμο. Οι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν σε κάτι για να δημιουργήσουν τάξη από το χάος.

Αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Σήμερα περιβαλλόμαστε από συχνότητες. Πώς αισθάνεσαι για το πολιτικό κλίμα και την κοινωνία του σήμερα; Πιστεύετε ότι η τεχνολογία και όλες αυτές οι συχνότητες που μας περιβάλλουν επηρεάζουν την πορεία μας με κάποιο τρόπο;

Και πάλι, νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι κυρίως ακολουθητές και αν σκέφτονταν για τον εαυτό τους, πιθανότατα θα είχαν διαφορετικές αντιλήψεις για την πραγματικότητα. Πριν από κάποια χρόνια, είχα χάσει τον εαυτό μου διαβάζοντας θεωρίες συνωμοσίας για τους Illuminati και πώς χειρίζονται πραγματικά τις μάζες, πώς ελέγχουν τα συστήματα των τραπεζών, πώς ελέγχουν τις κυβερνήσεις, πώς κυβερνούν τον κόσμο πραγματικά. Τελικά ήμουν πολύ απασχολημένος με αυτά τα πράγματα που τελικά τα παράτησα… αλλά οι άνθρωποι θέλουν να χειραγωγούνται, οι άνθρωποι θέλουν να τους λες ψέμματα, θέλουν να γυρνούν σπίτι από τη δουλειά τους και πραγματικά να αισθάνονται καλά για τον εαυτό τους.

Πίστεψέ με, οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά συνήθως έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όλοι εργάζονται, και επειδή δεν έχεις δουλειά, αισθάνεσαι λιγότερο άξιος από τους ανθρώπους που έχουν δουλειά. Αλλά εάν δουλεύεις, δεν έχεις χρόνο να χρησιμοποιήσεις τον εγκέφαλό σου, απλά προγραμματίζεις να κάνεις ένα συγκεκριμένο έργο που το αφεντικό σου θέλει να κάνεις και εργάζεσαι σε αυτή την δουλειά από τις 9-5, ή ακόμα και επιπλέον χρόνο, και γυρνάς αργά στο σπίτι… Δεν μπορείς να δείς τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, αλλά αισθάνεσαι σαν να κάνεις κάτι καλό για την κοινωνία. Τα μισά από τα χρήματά σου πηγαίνουν στους φόρους και αισθάνεσαι ευχαριστημένος από τα λίγα χρήματα που σου έχουν μείνει. Φυσικά, όλοι θέλουν να βγαζουν περισσότερα χρήματα, αλλά τελικά τι κάνεις πραγματικά με τη ζωή σου; Τίποτα. Είσαι μέρος ενός μαραθώνα και όταν επιστρέψεις στο σπίτι είσαι κουρασμένος, δεν υπάρχει καμία αλληλεπίδραση με τη σύζυγό σου ή τα παιδιά σου. Τα παιδιά σου πιθανώς να πρέπει να είναι στο σχολείο στην ώρα τους ή να πάνε νωρίς στο κρεβάτι τους και όταν μεγαλώσουν αρκετά εγκαταλείπουν το σπίτι σου και προσπαθούν να κερδίσουν τα προς το ζην μόνοι τους, να βγάλουν λεφτά. Επομένως, νομίζω ότι η πραγματικότητα έχει μετατοπιστεί τόσο πολύ από όσα είναι πραγματικά σημαντικά στη ζωή. Τί έχει γίνει η ζωή μας; Σκλάβα στην τεχνολογία. Τώρα έχουμε αυτούς τους υπερυπολογιστές που χωρίς αυτούς, ολόκληρες πόλεις, ολόκληρος ο κόσμος, ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει. Και δεν λέω ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο μεσαίωνα και να είμαστε τρελοί και να πεθάνουμε από ασθένειες, δεν το λέω αυτό. Λέω μόνο ότι οι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν το μυαλό τους πια, επικρατεί κάτι σαν μαζική ύπνωση, κατά την οποία οι άνθρωποι έρχονται γυρνούν στο σπίτι μετά τη δουλειά και απλά παρακολουθούν τηλεόραση όλη τη νύχτα. Και αν κοιτάξεις πιο βαθιά, όλες οι πληροφορίες που παίρνουμε από την τηλεόραση είναι κατασκευασμένες, όλα ένα μεγάλο τεράστιο ψέμα. Και τότε μπαίνει το σύμβολο του «Δόγματος». Σύμφωνα με αυτό «εμπιστευόμαστε την χειραγώγηση». Έχει το σημάδι ειρήνης στραμμένο ανάποδα, ένα σημάδι πολέμου. Το Άλφα και το Ωμέγα είναι επίσης ανάποδα, όλα είναι ανάποδα. Η πραγματικότητα έχει αλλάξει, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνο να κερδίζουν χρήματα. Έχεις δύναμη μόνο αν έχεις λεφτά. Όταν δεν έχεις, είσαι το τίποτα. Και νομίζω ότι αυτό είναι σημάδι των εποχών. Ζούμε πραγματικά στις σκοτεινές εποχές και δεν πιστεύω ότι υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε. Είναι πολύ λυπηρό το γεγονός ότι φτάσαμε σε αυτό το σημείο, όπου οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον στόχους. Απλά δεχόμαστε το μέλλον μας όπως είναι, τίποτα περισσότερο από αυτό. Εκεί εισέρχεται ο τίτλος του δίσκου «Hadeon». Είναι ένα μείγμα δύο λέξεων, «Eons», που σημαίνει εποχή, και «Hades», που σημαίνει κόλαση … «Η Εποχή της Κόλασης». Φτάσαμε σε αυτό το σημείο που δεν γνωρίζουμε πια τι είναι ευτυχία, δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε τι είναι η ευτυχία. Είμαστε σε αυτό το συνεχές κυνήγι μόνο για να κερδίσουμε χρήματα και να επιβιώσουμε, ενώ από την άλλη έχουμε τις κυβερνήσεις να παίρνουν τα χρήματα των ανθρώπων. Περισσότεροι φόροι και λιγότερη ελευθερία. Θέλουν να εισαγάγουν τα μικροτσίπ, ώστε να μπορούν να βλέπουν τα πάντα. Πού βρίσκεσαι, ποιο είναι το ιατρικό σου ιστορικό και όλα αυτά… Νομίζω ότι η τεχνολογία έχει κυριαρχήσει παντού.

Η συνειδητοποίηση ότι σχεδόν όλα είναι ένα τεχνητό κοινωνικό κατασκεύασμα είναι αρκετά δύσκολη, όχι; Δεν είσαι αισιόδοξος για το μέλλον της ανθρωπότητας;

Όχι, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Δεν έχω ιδέα τι θα συμβεί, αλλά ελπίζω ότι δεν θα βρίσκομαι εδώ πια όταν ένα σωρό ηλίθιοι ανατινάξουν τη γη και καταστρέψουν τα πάντα. Για να είμαι ειλικρινής, είχα κανονική δουλειά μέχρι ένα σημείο. Πάντα είχα κανονική δουλειά παράλληλα με τους Pestilence και τώρα είμαι σε θέση να κερδίζω χρήματα απλά παίζοντας μουσική, δεδομένου ότι έχω τη νέα μου δισκογραφική εταιρεία Hammerheart Records, οπότε αυτό μου δίνει λίγο ελευθερία. Είναι σχεδόν σαν μια μικρή κατάσταση αναρχίας που δεν είχα αισθανθεί ποτέ παλαιότερα. Πριν, βρισκόμουν κι εγώ εν μέσω αυτού του συνεχούς κυνηγιού και δεν έχουν όλοι την ίδια δυνατότητα με μένα, να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητά τους, το ταλέντο τους για να παίξουν μόνο μουσική. Θα έπρεπε να το είχα κάνει πριν από χρόνια αυτό, αλλά το βάρος της απόκτησης παιδιών και η παροχή οικονομικής βοήθειας σε αυτούς, να τους δώσω καταφύγιο, να τους δώσω φαγητό και να τους φροντίσω να πηγαίνουν στο σχολείο… κοστίζουν πολλά χρήματα, ξέρεις…

Τώρα που έχεις την ελευθερία να δημιουργήσεις μουσική και να ζήσεις από αυτήν, αισθάνεσαι την ανάγκη να μορφώσεις τους ανθρώπους μέσω της μουσικής σου; Είναι αυτή η ιδέα πίσω από το «Hadeon»;

Ως ένα σημείο ναι, γιατί νομίζω ότι η κοινωνία αυτή ακολουθεί μια πραγματικά λανθασμένη κατεύθυνση. Υπάρχουν επίσης πολλοί άνθρωποι που αισθάνονται ακριβώς τα ίδια με μένα και θέλουν μια αλλαγή στη ζωή τους. Θυμάμαι, από παλιά, δεν είχαμε κινητό τηλέφωνο. Φεύγαμε από το σπίτι και δεν είχαμε τηλέφωνο μαζί μας. Κανείς δεν μπορούσε να σε καλέσει. Δεν υπήρχε τρόπος να γνωρίζεις αν κάποιος σε κάλεσε, εκτός αν πήγαινες στο σπίτι και έβλεπες ένα χαμένο μήνυμα στον τηλεφωνητή ή ένα χαμένο τηλεφώνημα. Πρέπει να επιστρέψουμε σε αυτούς τους χρόνους, κατά τους οποίους δεν παρακολουθούσαμε συνεχώς τα τηλέφωνά μας για να δούμε αν κάποιος είχε έρθει σε επαφή μαζί μας ή κοιτούσε το Facebook και το Instagram και όλα αυτά τα πράγματα στο Twitter όλη την ώρα.

Αν περπατήσεις λίγο μέσα στην πόλη και παρατηρήσεις λίγο τους ανθρώπους που πηγαίνουν έξω για φαγητό, κάθονται στο τραπέζι και δεν μιλούν ο ένας στον άλλο. Κοιτάζουν μόνο το smartphone τους. Αυτό είναι μόνο που κάνουν! Όλοι δημιουργούν τη δική τους μικρή φούσκα, τον δικό τους κόσμο… Πρέπει να βγούμε από αυτή τη φούσκα και να αρχίσουμε να κοιτάμε τι συμβαίνει γύρω μας. Νομίζω ότι περισσότεροι άνθρωποι έχουν βαρεθεί με την τεχνολογία και θέλουν να επιστρέψουν στο πώς ήταν πριν.

Οι στίχοι μου είναι μια αντανάκλαση του τι είναι η κοινωνία σήμερα, και οι Pestilence είχαν πάντα διαφορετικούς στίχους από τους συνηθισμένους Cannibal Corpse ή Deicide ή όλες εκείνες τις μπάντες που εξαρτώνταν από τη θρησκεία και έλεγαν ότι ο χριστιανισμός είναι σκατά. Νομίζω ότι αυτό είναι απλά άγνοια. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που χρειάζονται αυτή την ελπίδα για να είναι ήρεμοι και να χαλαρώσουν. Θέλουν να αισθανθούν ότι όταν πεθάνουν, κάποιος τους περιμένει στην «άλλη πλευρά». Ακόμα κι αν αυτό δεν συμβαίνει, δεν πληγώνεις κανέναν με αυτό. Εάν το κρατάς για τον εαυτό σου και δεν είσαι Μάρτυρας του Ιεχωβά ή κάτι τέτοιο για να χτυπάς σε πόρτες και να θες να μιλήσεις με τον άλλο για τον Θεό όντας απρόσκλητος, όλα οκ… Το να πιστεύεις σε έναν Θεό, αυτό είναι δική σου υπόθεση. Δεν με ενοχλεί αλλά και δεν μου αρέσουν οι μπάντες που χρησιμοποιούν τη μουσική τους και τους στίχους τους για να λένε μαλακίες. Με κάθε δέοντα σεβασμό, αν μια μπάντα θέλει να το κάνει αυτό, να τραγουδάει για gore και αποκεφαλισμούς, ή θέματα τρόμου, ολα εντάξει. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτή είναι η σωστή χρήση του εγκεφάλου. Πρέπει να θες να εξελιχθείς, να θέλεις οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν το μυαλό τους για τον εαυτό τους! Ίσως με τους στίχους μου οι άνθρωποι θα αρχίσουν να διαβάζουν λίγο περισσότερο για τις παράλληλες διαστάσεις, θα ανοίξουν το μυαλό τους λίγο περισσότερο και θα εμπλακούν περισσότερο σε αυτά τα πράγματα γενικά, αντί να είναι απλώς οπαδοί σε αυτό που νομίζουν ότι πρέπει να είναι μια σκηνή.

Θυμάμαι παλαιότερα, πως αν ήσουν Death Metal τύπος, έπινες πολλή μπύρα και είχες μακριά μαλλιά. Αυτές τις μέρες αυτά έχουν τελειώσει, οπότε γιατί δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον εγκέφαλό μας περισσότερο τώρα και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για εμάς λίγο περισσότερο; Θα ήταν πολύ καλό για τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν περισσότερα εκεί έξω. Φανταστείτε να απομονώσετε τον εαυτό σας, σε ένα δάσος για παράδειγμα, όπου κανείς δεν σας περιβάλλει και είστε όλοι μόνοι σας. Τα πράγματα που ακούτε… είναι τόσο ειρηνικά… σε αντίθεση με όλη αυτή την πίεση, όλες αυτές τις πληροφορίες εκεί έξω που σας έχουν διοχετευθεί μέσω των ραδιοσυχνοτήτων και της τηλεόρασης, εκ των οποίων οι μισές είναι άχρηστες εξ ορισμού. Γιατί ακούμε και υπνωτιζόμαστε όλη την ώρα;

Πριν από μερικά χρόνια είχα διαγνωστεί με Διαβήτη Τύπου Ι και άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω για να διορθώσω αυτό το πρόβλημα. Ο Διαβήτης αυτός είναι θέμα γονιδίων, μη ιάσιμος. Οπότε, ξεκίνησα την έρευνά μου και αποφάσισα να μην ξεκινήσω την ινσουλίνη. Είμαι πολύ υγιής, πηγαίνω στο γυμναστήριο 7 μέρες την εβδομάδα. Είμαι ισχυρότερος από ότι ήμουν στα 18! Είμαι 50 ετών τώρα, είμαι στην καλύτερη δυνατή φόρμα και υγεία. Πιστεύω λοιπόν ότι μπορείτε να δημιουργήσετε τη δική σας πραγματικότητα παίρνοντας τα προβλήματα και τα εμπόδια και να τα λυγίσετε τόσο όσο χρειάζεται για να τα ξεπεράσετε. Νομίζω ότι οι άνθρωποι πρέπει να το κάνουν αυτό.

Γι ‘αυτό εκτιμώ τους στίχους σας, τη μουσική σας. Πιστεύω ότι είναι πιο πολύ βασισμένοι στον πραγματικό κόσμο, με κάποια έννοια. Δεν φουσκώνετε το εγώ κανενός ή μιλάτε για φανταστικά πράγματα. Είναι πραγματικές καταστάσεις στον κόσμο που ‘προκαλούν’ την αντίληψή σας για τα πράγματα.

Νομίζω ότι οι στίχοι, η έκφραση, οι προτάσεις ταιριάζουν στη μουσική. Δεν πρέπει να έχουν απλώς θέματα gore, νοσηρότητας, αρνητικότητας και να μιλάμε για θάνατο όλη την ώρα. Έχω γράψει ένα τραγούδι για τη βουλιμία. Το «Devouring Frenzy» είναι ένα τραγούδι για την ασθένεια της Βουλιμίας. Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ κάποιο death metal συγκρότημα που να έβγαλε κομμάτι για τη βουλιμία, αλλά επειδή το ονομάζω «Devouring Frenzy», οι άνθρωποι τείνουν να σκέφτονται ότι «αυτοί είναι βάναυσοι death metal στίχοι». Όταν ακούσετε τι έχω γράψει και αρχίσετε να διαβάζετε πίσω αυτά που λέω, τότε ξαφνικά όλα αποκτούν διαφορετικό νόημα και συναίσθημα. Προτείνω στους ανθρώπους να αρχίσουν να διαβάζουν τους στίχους. Απλά κλείστε τα μάτια σας όταν απομνημονεύσετε τα λόγια, και σε συνδυασμό με τη μουσική, απλά ξεκινήστε το δικό σας ταξίδι για να βρείτε τη δική σας αλήθεια.

Αυτή είναι φοβερή συμβουλή! Να μιλήσουμε τώρα λίγο για την περιοδεία; Έχετε το «Hadeon» έτοιμο για κυκλοφορία φέτος, αλλά πιστεύω επίσης ότι οι προηγούμενοι δίσκοι σας είναι πιο σύγχρονοι από ποτέ. Τι σας οδήγησε στην απόφαση να παίξετε πιο ‘old school’; Είναι νοσταλγία;

Αν με γνωρίζετε λίγο, ξέρετε ότι δεν μου αρέσει να είμαι ρομπότ, να είμαι jukebox. Βγάζω καινούριο δίσκο και για παράδειγμα στην περιοδεία για το «Obsideo» το κοινό φώναζε «Out Of The Body» ή «The Process Of Suffocation», ή «Dehydrated» ή κάτι τέτοιο. Αισθάνομαι ότι δεν καταλαβαίνετε την έννοια του να κυκλοφορείς ένα καινούργιο άλμπουμ. Ίσως δεν θα έπρεπε να κυκλοφορήσω ένα καινούριο άλμπουμ και απλά να παίξω ένα ‘old school’ set… αλλά για μένα αυτό θα ήταν πραγματικά βαρετό, γιατί για μένα το να παίξω ένα τραγούδι που ηχογράφησα 25 χρόνια πριν, δεν είναι πολύ δύσκολο. Ο ενθουσιασμός δεν πρόκειται να είναι τόσο βαθύς όσο όταν έγραφα το εκάστοτε τραγούδι. Έτσι, τα άφησα όλα όπως ήταν, και όταν άρχισα να μιλάω με την Hammerheart Records, ήθελαν να επανακυκλοφορήσουν τους δίσκους γιατί δεν υπήρχαν άλλο σε κυκλοφορία στα μαγαζιά. Είναι αυτό που είπες στην αρχή, οι Pestilence βρισκόταν εκεί από το ’86. Έχουμε βρεθεί εκεί από την πρώτη στιγμή που ξεπήδησε το death metal, όταν ξεκίνησαν οι Possessed και οι Death ως Mantas, οι Morbid Angel, Obituary, Deicide, όλες αυτές οι μπάντες και ήμασταν εκεί από εκείνη την εποχή συνεχόμενα, παρόλα αυτά σε κάποια καταστήματα δεν θα μπορούσες να βρείς τα άλμπουμ μας! Εκεί, ξεκίνησα να σκέφτομαι «πωπω, η Roadrunner [Records] πραγματικά μας χειρίστηκαν πολύ λάθος». Όχι μόνο δεν έλαβα δικαιώματα για 25 ή 30 χρόνια, ένιωσα πολύ άσχημα που πώλησαν τον κατάλογό μου στην Warner, η οποία εταιρεία δεν τον ήθελε πια. Τότε αρχίσαμε να σκεφτόμαστε «καλά, θα πάρουμε τα δικαιώματα μας πίσω, θα κυκλοφορήσουμε ξανά τους δίσκους, με καλύτερο ήχο και θα τους τιμήσουμε όπως πρέπει». Έτσι, για να το κάνουμε αυτό, δημιουργήσαμε την περιοδεία «Fight The Plague», στην οποία παίζουμε μόνο αυτά τα 4 άλμπουμ, λόγω της επανέκδοσής τους. Παίζουμε τα άλμπουμ ζωντανά, με χρονολογική σειρά. Όταν βγεί το άλμπουμ «Hadeon», στις 5 Μαρτίου, θα είμαστε περισσότερο επικεντρωμένοι στο να το προωθούμε αυτό. Όταν θα κάνουμε περιοδεία στη Νότια Αμερική, θα εκπροσωπήσουμε πλήρως το «Hadeon», γιατί πιστεύω ότι αυτό το άλμπουμ είναι πραγματικά καλό και θα έπρεπε να πάρει λίγο περισσότερο airplay από ό, τι ώρα. Αλλά για τώρα επιλέξαμε να επικεντρωθούμε πρώτα σε αυτά τα 4 άλμπουμ, λόγω των επανεκδόσεων. Και «oh boy!» το κοινό έχει ξετρελαθεί! Πρέπει να πω ότι και γω με τη σειρά μου ανακάλυψα ξανά την ευχαρίστηση του να παίζω ξανά αυτά τα τραγούδια γιατί γνωρίζω ότι το «Hadeon» θα είναι εξίσου μνημειώδες και θα παίξω και 5 τραγούδια από αυτό το άλμπουμ. Οπότε τώρα εργάζομαι για αυτόν τον στόχο.

Αυτό κατά κάποιο τρόπο φέρνει μια συνέχεια στη μπάντα, καθώς πρόκειται να υπάρξει μια άλλη περιοδεία για το «Hadeon». Η επανεξέταση του παλαιού υλικού δεν είναι τόσο κακή, υποθέτω.

Όχι, δεν είναι κακή. Είναι προφανές ότι είναι αδύνατο να δημιουργήσουμε τον ίδιο ήχο, την ίδια διάθεση με την οποία ηχογραφήσαμε για πρώτη φορά το άλμπουμ. Δεν χρησιμοποιούμε τον ίδιο εξοπλισμό, έχω διαφορετικούς μουσικούς που με περιβάλλουν, έτσι θα υπάρξει, φυσικά, μια διαφορετική ερμηνεία, αλλά θα μείνω όσο το δυνατόν πιο κοντά στα πρωτότυπα. Το «Land of Tears» θα έχει ένα πιο μελωδικό σόλο, τέτοια πράγματα. Δεν πρόκειται να παίξουμε πολύ, θα μείνουμε όσο πιο κοντά στα πρωτότυπα γίνεται.

Μετά το «Hadeon» υπάρχουν σχέδια για άλλο δίσκο; Έχετε ετοιμάσει νέο υλικό;

Πρέπει να πω ότι το «Hadeon» πήρε κάποιο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Ένα αστείο πράγμα είναι ότι εγώ δεν επρόκειτο να ηχογραφήσω το «Hadeon» ως Pestilence. Δούλευα σε ένα από τα project μου, τους «Mordsucht» και όταν άρχισα να μιλάω με τον Guido από την Hammerheart [Records] για να κυκλοφορήσω το παλιό υλικό, τον άφησα να ακούσει τους «Mordsucht» γιατί ήθελα να βγάλω δίσκο με αυτούς. Μου είπε: «Φίλε, αυτά τα τραγούδια ακούγονται τόσο πολύ σαν Pestilence, που θα μπορούσαν να είναι όντως ένας άξιος Pestilence δίσκος!». Ήμουν ακόμα σε εκείνη η διάθεση: «Δεν θέλω να είμαι jukebox, θέλω μόνο να παράγω νέα μουσική, αλλά το κοινό θέλει να ακούσει το «Out Of The Body». Κάπου εκεί είπε: «Αυτά τα τραγούδια είναι τόσο δυνατά, ίσως να θέλουν να φωνάζουν για αυτά τα τραγούδια αργότερα». Οπότε λέω: «Εντάξει, επιτρέψτε μου να το σκεφτώ»… και έτσι γεννήθηκε το «Hadeon». Έχω ήδη 22 riffs έτοιμα για τον επόμενο δίσκο Pestilence, και είμαι πολύ ενθουσιασμένος γιατί είναι μια συνέχεια του «Hadeon», και είναι απλά εκπληκτικός. Είναι πραγματικά εκπληκτική μουσική, αλλά θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να τελειώσουμε με την περιοδεία για το «Hadeon» και να αφήσουμε τον επικείμενο δίσκο να βρει τους ρυθμούς του.

Είμαι πολύ χαρούμενος που οι Pestilence εξακολουθούν να είναι ισχυροί. Ανυπομονώ για τα επόμενα άλμπουμ, τα οποία υποθέτω ότι δεν θα είναι μόνο ένα, αλλά πολλά άλλα που θα ακολουθήσουν.

Ναι, σίγουρα, αλλά αυτό έχει να κάνει και με το γεγονός ότι τώρα έχω ωριμάσει λίγο περισσότερο. Είμαι περισσότερο επικεντρωμένος από πριν το οποίο είναι συνυφασμένο με αυτό που είπα πριν για τον διαβήτη μου. Πάω στο γυμναστήριο καθημερινά, κάνω bodybuilding και προσπαθώ να γίνω και καλύτερος άνθρωπος. Να είμαι πιο εστιασμένος, να έχω περισσότερη γαλήνη στο μυαλό μου. Στο παρελθόν με ένοιαζε περισσότερο για το τι λένε οι άλλοι άνθρωποι, οι κριτικοί για τη μουσική μου και με τον τρόπο που με νοιάζει η μουσική μου, θα γινόμουν πραγματικά έξαλλος αν κάποιος απ΄το «Blabbermouth» έκανε ένα ηλίθιο σχόλιο. Θα με επηρέασε προσωπικά. Τώρα, όταν μου λένε ότι «αυτό ακούγεται σαν το “Consuming [Impulse]” ή το “Testimony [of the Ancients]””, σκέφτομαι ότι «wow, τι μεγάλη τιμή, ακούγομαι σαν τον εαυτό μου!». Τώρα νομίζω ότι είναι εντάξει, γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που λένε ακουγόμαστε σαν τους Death για παράδειγμα όπως συνέβαινε παλιότερα.

Δεν έχεις τίποτα να αποδείξεις. Η ιστορία των Pestilense είναι τόσο μνημειώδης στο σύνολό της. Ακόμη και από την αρχή, δεν είχατε να αποδείξετε ούτε τότε.

Όταν είσαι νεαρός σε ηλικία, αναζητάς την ικανοποίηση από τα συγχαρητήρια από άλλους ανθρώπους που λένε ότι η μουσική σου είναι πραγματικά καλή. Αλλά με τον καιρό, αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι όλα αυτά δεν έχουν σημασία, επειδή όλοι αυτοί οι κριτικοί βαθμολογούν τη μουσική σας δεν παίζουν ούτε ένα όργανο, γι ‘αυτό διαβάζεις μόνο το συναίσθημά τους: «Νιώθω αυτό ή αισθάνομαι ότι … «. Δεν υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που παίζουν ένα όργανο και λένε «νομίζω ότι αυτή η αλλαγή χορδής εδώ“ και “σχετικά με τον τρόπο που παίζει αυτή την ακολουθία εκεί”, “με αυτόν τον τρόπο …». Μου δίνει λίγο περισσότερο σεβασμό αν μιλάτε και ξέρετε πραγματικά για τι μιλάτε. Αλλά αν λες μόνο «Δεν μου αρέσουν οι Morbid Angel”, ή “μου αρέσουν οι Morbid Angel για αυτό και αυτό…» δεν σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από την αίσθηση που παίρνεις από αυτό, τότε γιατί είσαι σε θέση να αξιολογήσεις μια τέτοια μεγάλη μπάντα; Πως γίνεται να μιλάς χωρίς να ξέρεις να παίζεις κάποιο όργανο;

Στην αρχή, όταν λαμβάναμε 7 ή 8 ή 80/100… ποιοί είναι οι πόντοι που χάσαμε; Δεν μπορούν να στο εξηγήσουν γιατί είναι μόνο ένα συναίσθημα. Εαν έχεις μουσικό background τότε ξέρεις γιατί πράγμα μιλάς. Τότε θα αποδεχτώ την άποψή σου. Τώρα βέβαια που είμαι λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία δε με νοιάζει τόσο, γιατί καταλαβαίνω ότι δεν είναι τίποτα πέρα από ένα απλό συναίσθημα. Μπορεί να μην είχες καλή μέρα. Μπορεί η γυναίκα σου να γκρινιάζει όλη μέρα και μετά εσύ να έχεις να γράψεις για τον δίσκο των Pestilence. Θα του δώσεις 60/100. Είναι αστείο πλέον…

Όλες αυτές οι αξιολογήσεις είναι τεχνητές ούτως ή άλλως. Δεν σημαίνουν πραγματικά τίποτα, είναι υποκειμενικές και κενές νοήματος.

Ναι, αλλά για κάποιο λόγο κάποιοι δίνουν μεγάλη σημασία στο πώς οι άλλοι άνθρωποι αξιολογούν τη μουσική. Πηγαίνοντας πίσω σε αυτό που είπα νωρίτερα, αν θέλετε πραγματικά να ξέρετε τι αίσθηση έχει, μην ακούσετε την βαθμολογία κάποιου άλλου προσώπου, ακούστε τον εαυτό σας και δείτε μόνοι σας αν σας αρέσει ή όχι. Και αν σας αρέσει και κάποιος γύρω σας λέει ότι δεν του άρεσε, συνεχίστε να ακούτε τον δίσκο επειδή σας άρεσε στην πρώτη επαφή. Μην είστε κολλημένοι, να είστε «άλφα-αρσενικό» ή «άλφα-θηλυκό». Κάνετε τα δικά σας πράγματα, σκεφτείτε μόνοι σας.

Ένα καλό παράδειγμα υποθέτω είναι το “Spheres”,  το οποίο δεν πήρε καλές κριτικές όταν βγήκε, αλλά αργότερα αποδείχτηκαν ένα τεράστιο, με μεγάλη επιρροή άλμπουμ.

Ναι, αλλά όταν πραγματικά χρειαζόμασταν την υποστήριξη των οπαδών μας, δεν την είχαμε. Έτσι, δεν υπήρξε καμία επιτυχία μετά από αυτό, δεν μπορούσαμε να περιοδεύσουμε πια… οπότε το αφήσαμε στη μοίρα του. Η υποστήριξη των οπαδών έχει πραγματικά πολύ μεγάλη επίδραση σε ένα άλμπουμ και στα συγκροτήματα επίσης. Φυσικά υπάρχουν μπάντες που συνεχίζουν με πολύ λίγη επιτυχία, αλλά μετά από πολλά χρόνια δεν νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες εκεί έξω – ίσως Anvil – που συνεχίζουν να πηγαίνουν τρένο μέχρι την ημέρα που πεθαίνουν χωρίς να είναι σε θέση ζουν από τη μουσική τους, πράγμα που είναι πραγματικά λυπηρό.

Νομίζω ότι οι συναυλίες και το να παίζεις ζωντανά κάνουν τους ανθρώπους πραγματικά χαρούμενους και δεν έχει σημασία τι είδους μουσική είναι. Η ζωντανή μουσική, κάνει τους ανθρώπους ευτυχείς. Οι άνθρωποι έρχονται μαζί, όλοι μοιράζονται τον ίδιο ήχο και είναι ένα εκπληκτικό συναίσθημα. Αλλά οι χρόνοι έχουν αλλάξει και εκεί, στις συναυλίες όλοι έχουν ένα smartphone και προσπαθούν να καταγράψουν το αγαπημένο τους τραγούδι, χωρίς να δίνουν προσοχή στη συναυλία. Μόνο μέσω του smartphone τους, για να δούνε αν καταγράφει.

Καταλαβαίνω τι εννοείς και βλέπω πώς οι οπαδοί μπορούν να οδηγήσουν μια μπάντα προς τα εμπρός, ειδικά σε δύσκολες στιγμές.

Σίγουρα, είμαι συναισθηματικός άνθρωπος και μου αρέσει όταν οι άνθρωποι υποστηρίζουν τη μπάντα μου, επειδή είναι το μωρό μου. Θέλω το μωρό να είναι ισχυρό και καλό. Εάν εργάζεστε 24 ώρες τη μέρα 365 μέρες το χρόνο για να ολοκληρώσεις ένα δίσκο και κάποιος λέει ότι είναι «σκατά» ακούγοντάς το πιθανώς μια φορά, αυτό σε πονάει λίγο. Εργάζεσαι τόσο σκληρά για να κάνεις κάτι ωραίο και αυτοί οι «διαδικτυακοί trolls» σκασίλα δεν δίνουν για σένα, δεν τους νοιάζει. Υπάρχουν σάπια μήλα παντού, και δεν πρέπει να επηρεάζουν ένα άτομο. Αυτά τα έχω αφήσει τελείως πίσω μου, δεν έχω κανένα πρόβλημα πια. Οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη δική τους γνώμη, αλλά αν δεν μου αρέσει κάτι, δεν θα βγώ έξω και θα έπρηζα κόσμο στο διαδίκτυο για να πληγώσω κάποιον, να τον κάνω να αισθάνεται άσχημα για τον εαυτό του. Γιατί να το έκανε κάποιος αυτο; Υπάρχει ήδη τόσο πολλή αρνητικότητα στον κόσμο.

Αυτό συμβαδίζει με το γεγονός ότι η κοινωνία πάει κατά διαόλου.

Στην πραγματικότητα, αυτό εννοώ. Δεν υπάρχει πλέον αλληλεπίδραση, όλοι είναι στη δική τους φούσκα και δεν ενδιαφέρονται για το πώς αισθάνεται κάποιος άλλος για ό, τι λένε. Μπορείτε να βλάψετε τα συναισθήματα κάποιου, αλλά δεν σας νοιάζει γιατί βρίσκεστε στη δική σας μικρή φούσκα και είστε μόνο «Εγώ Εγώ Εγώ». Το μοναδικό δικό του εγώ είναι σημαντικό. Εάν οι άνθρωποι σκεφτόντουσαν λίγο περισσότερο τον γείτονά τους και το περιβάλλον τους, ίσως τα πράγματα να άλλαζαν.

Μακάρι, αλλά δεν βλέπω να συμβαίνει αυτό.

Όχι, ούτε εγώ.

Λοιπόν, για να βάλουμε μια τελεία… Σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου και τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες απαντήσεις που μας έδωσες!

Όταν κάνεις σοβαρές ερωτήσεις, τέτοιες απαντήσεις τα λάβεις. Τότε γίνονται οι πραγματικές συνεντεύξεις. Ας ελπίσουμε ότι έχετε μια καλύτερη εικόνα για το πώς δημιουργώ μουσική, τις απόψεις μου για την κοινωνία. Ίσως οι άνθρωποι να βρουν λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για τους στίχους μας, το «Hadeon», και ίσως κατ’ αυτόν τον τρόπο ο δίσκος γίνει κάπως μνημειώδης.

Ανυπομονώ να παρακολουθήσω μία από τις ζωντανές εμφανίσεις σας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Καλό απόγευμα!

Θα τα πούμε σύντομα, take care!