Γεια σου Zach,  όλα καλά;

Γεια σου! Χαίρομαι που σε γνωρίζω Πένυ. Ηρεμία εδώ, λίγο σκέιτμπορντ αργότερα ξέρεις…

Το νέο σας άλμπουμ, Paid in Full, κυκλοφόρησε, ποιες είναι οι σκέψεις σου;

Ναι, βγήκε, θα δούμε πώς θα πάει, πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή, πολλές προετοιμασίες για την αποστολή δεμάτων. Πάντα νιώθεις μία  κούραση, υποθέτω.

Αυτή τη φορά κυκλοφορήσατε επίσης ένα τρέιλερ για το άλμπουμ Track-by-Track. Θες να μας πεις λίγα περισσότερα για αυτό το πείραμα. Ποιος είχε την ιδέα; Και που αποσκοπούσατε μ’ αυτό;

Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει τι έκανα, η εταιρεία με ρώτησε αν θα μπορούσα να κάνω αυτό το βίντεο απαντώντας σε αυτές τις συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ήταν λίγο άβολο και περίεργο υποθέτω τελικά. Καθισμένος στο υπόγειό μου δεν ήξερα πραγματικά τι θα έκανα, οριακά δε μπήκαν απαντήσεις του τύπου ναι, ίσως έκλεψα ένα τραγούδι των Megadeth κάπου, κάπως, κάποτε χαχαχα.

Έχουμε αλλαγή στη θεματολογία των στίχων στο νέο σας άλμπουμ; Υπάρχει σίγουρα μια διαφορετική προσέγγιση από την προηγούμενη δουλειά σας…

Δεν θα έλεγα ότι διαφέρει πολύ, είναι το ίδιο σκατά χαχαχα… μερικά riff, μερικές κορώνες, και σόλο κιθάρας. Σοβαρά τώρα, νομίζω ότι αυτό το άλμπουμ είναι λιγότερο καταθλιπτικό. Σήμερα είμαι πιο γκρινιάρης και αυτό βγαίνει προς τα έξω, ξέρεις, σαν γέρος χαχα. Αυτός ο δίσκος είναι πιο βαρύς, ακόμα πιο επιθετικός, κουβαλάει περισσότερο θυμό.

Πώς αντιμετωπίσατε τις περιοδείες και τις συναυλίες με το «Way of the Road» και πως βρήκε τη μπάντα η περίοδος της καραντίνας;

Παραδόξως, έγραψα όλα τα τραγούδια πριν από τον Covid, επομένως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, ήμουν πάντα έτσι χαχα. Με το Way of the Road κάναμε περιοδεία, ναι, προλάβαμε, Μεξικό και Ευρώπη, αλλά δεν καταφέραμε να έρθουμε στην Ελλάδα γιατί είναι μακριά. Μακάρι να μπορούσαμε. Πάντα θυμάμαι τις εποχές Up the Hammers. Με διαφορά η το πιο καταστροφικό πιόμα που έκανα ποτέ. Υπάρχει κάτι μοναδικό σε εσάς τους Έλληνες πάντως, χωρίς πλάκα.

Γιατί Paid in Full; Έχεις αποπληρώσει άσχημες περιόδους στη ζωή σου;

Αυτό ακριβώς! Έχω δώσει πολλά πράγματα σε ανθρώπους που το εκμεταλλεύτηκαν. Λοιπόν, η θεωρία μου τώρα είναι απλά μην δίνεις αξία σε κανέναν και τίποτα. Έχω πληρώσει το χρέος μου. Έχω εκτίσει την ποινή μου στη συναισθηματική μου φυλακή και δεν θα επιστρέψω σ’ αυτή. Αυτός ο δίσκος είναι ο τρόπος μου να το ακούσουν και οι άλλοι.

Πώς κινηθήκατε σε επίπεδο γραφής αυτή τη φορά; Ακολούθησες τον ίδιο δρόμο όπως πάντα;

Είναι η ίδια φόρμουλα κάθε φορά, ζωγραφίζω το πεντάγραμμο στο πάτωμα και μετά απλώνω μερικά κεριά και γράφω αυστηρά μεταξύ 1.30 και 1.38 π.μ. χαχαχαχα. Σοβαρά τώρα, δεν έχω καθόλου κοινωνική ζωή, έτσι κάνω παρέα με τον εαυτό μου και απλώς γράφω μουσική όλη την ώρα. Ακολουθώ έναν πιο ήρεμο τρόπο ζωής, χωρίς άγχος, είμαι μόνο εγώ, ο σκύλος μου, η μουσική και τα βιντεοπαιχνίδια.

Πώς θα περιέγραφες τη σκηνή του speed/heavy metal στις μέρες μας;

Ειλικρινά δεν παρακολουθώ τη σκηνή. Εννοώ ότι έχω να βγω έξω  εδώ και χρόνια, όπως σου είπα ότι μετακόμισα στο δάσος πριν από τρία χρόνια. Θυμάμαι το 2012 αμέσως μετά από τον Head of the pack ήμασταν εμείς, οι Cauldron, οι Enforcer και οι White Wizzard. Οι White Wizzard εκείνη την εποχή ήταν το κορυφαίο συγκρότημα που θα μπορούσα να πω. Υπήρχε πολλή δημοσιότητα εκείνη την εποχή για όλους μας, όλα τα περιοδικά κάλυπταν τη δουλειά μας και ήμασταν στην πρώτη γραμμή. Το feedback που λαμβάναμε ήταν επιτέλους επιστροφή του old school heavy metal! Ουάου. Μέσα σε ένα χρόνο όμως τα πράγματα άλλαξαν και ξαφνικά εμφανίστηκε  το αποκαλούμενο cult/revival rock της δεκαετίας του ’70, ενώ παράλληλα οι Ghost ανέβαιναν επίσης πολύ  στις προτιμήσεις του κόσμου. Τότε έπαψαν όλοι να νοιάζονται για τα heavy metal συγκροτήματα όπως πριν. Υπήρχαν για παράδειγμα μπάντες όπως οι Devil’s Blood. Δεν λέω φυσικά ότι αυτές δεν είναι σπουδαίες μπάντες. Για να επιστρέψω όμως σε αυτό που με ρώτησες, ειλικρινά δε με νοιάζει πια η σκηνή του heavy metal. Μόλις παρακολούθησα αυτήν την ταινία στο Netflix – Metal Lords – και θυμήθηκα την παιδική μου ηλικία, ασχολείται με το ίδιο ακριβώς θέμα όπως για παράδειγμα όταν την εποχή εκείνη εμφανίστηκαν οι Blink 182. Ξαφνικά η πανκ δεν ήταν πλέον πανκ. Αναρωτιέμαι αν αυτό συμβαίνει και με το heavy metal. Είναι σημαντικό να είμαστε και είστε πολύ προσεκτικοί σε ποιας ιστορίας θέλετε να είστε μέρος. Σήμερα όλα κινούνται τόσο γρήγορα και εθίζεσαι στο να είσαι στο επίκεντρο, να έχεις στραμμένη πάνω σου όλη την προσοχή, από τον τύπο, το διαδίκτυο κ.λπ., και δεν νομίζω ότι αυτό είναι καλό!

Υπάρχουν προγραμματισμένες συναυλίες; Υπάρχουν σχέδια για live ή όλα αναβάλλονται ξανά ή σε αναμονή;

Υπάρχουν προγραμματισμένες συναυλίες εντός του Μαΐου. Δεν ήθελα να κάνω περιοδεία όμως. Το ποσό των χρημάτων που πρέπει να δαπανηθεί είναι γελοία υψηλό. Το συγκρότημα είναι ήδη σε κακή κατάσταση από οικονομική άποψη. Θα πάμε για κάτι full time όμως και θα δούμε. Απλώς δεν θέλω να ακυρώσω καμία συναυλία γιατί η κατάσταση εξακολουθεί να είναι μπερδεμένη.

Σ’ ευχαριστώ πολύ, κάτι τελευταίο από εσένα;

Χρωστάω μια συγγνώμη που κάποιος από εμάς παλιά ξέρασε στο πάτωμα ενός μπαρ στην Αθήνα, νομίζω ότι λεγόταν Ragnarok χαχα. Συγνώμη γι’ αυτό! Και πολλά χαιρετίσματα σε όλους τους φίλους μου στην Ελλάδα.