Δεύτερο άλμπουμ σε είκοσι χρόνια δε το λες και κατόρθωμα. Όμως μπροστά σ αυτά που έχει περάσει η μπάντα απ’ το ξεκίνημά της, μόνο συνώνυμο σε ένα ιδίωμα μπορείς να είναι… αυτό που παίζουν… Doom Metal!!! Ο τίτλος του άλμπουμ αντιπροσωπεύει απόλυτα το συγκρότημα και το είδος. Το ‘Doom Philosophy’… σας καλώς ορίζει στο πένθιμο σκοτάδι των Sorrows Path.

Πρώτα απ’ όλα συγχαρητήρια για το άλμπουμ. Πείτε κάποιες λεπτομέρειες για τη διαδικασία σύνθεσης του άλμπουμ;
Ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια! Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάστημα περίπου έξι μηνών στo Fragile Studio στην Αθήνα με παραγωγό το Βαγγέλη Γιαλαμά που έκανε και τη μίξη και το mastering, ακριβώς όπως και στο προηγούμενο! Πριν μπούμε στο στούντιο είχαμε προετοιμάσει τα έντεκα κομμάτια κάνοντας κάποιες προηχογραφήσεις στο home studio της μπάντας. Σε σχέση με το προηγούμενο άλμπουμ “The Rough Path of Nihilism” το υλικό ήταν πιο πρόσφατο, δηλαδή δεν περιείχε πολύ παλιά κομμάτια που προβάρονταν από τη μπάντα στα 90ς. Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι από τις συνθέσεις, αλλά βέβαια πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης πράγμα που συνειδητοποιείς με την πάροδο του χρόνου.

Ένα μικρό track by track;
First Beam of Darkness Into Light: Εισαγωγή στην Τραγωδία
Tragedy: Τραγωδία και κάθαρση
A Dance with the Dead: Ύβρις
Brother of Life: Θνητός άνθρωπος
Everything can Change: Αλαζονεία και Νέμεσις
A King with the Crown of Thorns: Πόνος και αγιότητα/αγνότητα
The Venus and The Moon: Ανώτερα και αθάνατα ιδανικά
Epoasis: Ανάγκη για εσωτερική κάθαρση
Clouds Inside Me: Χαμένη αυτογνωσία
Darkness: Ένωση με το Άπειρο
Damned (O)fish: Καταραμένος ιχθύς ή μήπως όφις;

Μέχρι τώρα έχετε λάβει, από όσο έχω δει, θετικές κριτικές από τον τύπο. Τι ανταπόκριση υπάρχει από τον κόσμο όχι μόνο εδώ, αλλά και από το εξωτερικό?
Ευτυχώς οι κριτικές είναι πολύ ενθαρρυντικές και ακόμα καλύτερες σε γενικές γραμμές από το προηγούμενο άλμπουμ, όπου βέβαια και πάλι ήταν οι περισσότερες πολύ καλές! Φυσικά θα υπάρχουν και κάποιοι που θα προτιμούν την προηγούμενη δουλειά μας, αλλά τα ποσοστά είναι πολύ μικρά σε σχέση με αυτό που συνήθως ισχύει στην σύγκριση μεταξύ πρώτης και δεύτερης δουλειάς. Δεν έχουμε παράπονο και ειδικά οι φίλοι της μπάντας έχουν ενθουσιαστεί και στηρίζουν πολύ τη μπάντα, κάτι που είναι πολύ σημαντικό αφού μια μπάντα επιβιώνει μέσω της στήριξης των ανθρώπων που αγοράζουν το merchandise της και πηγαίνουν στις συναυλίες.

Για τον Ε. Rivera δε ρωτάω γιατί είναι είδωλο και η συμμετοχή του και μόνο αποτελεί τιμή για οποιαδήποτε μπάντα του είδους. Πως πρόεκυψε η συνεργασία με τον Snowy. Τί πιστεύετε ήταν αυτό που έδωσε/πρόσφερε στη μουσική των SP και στο συγκεκριμένο κομμάτι. Με ποιον άλλον καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε, να συμμετείχε στο άλμπουμ ή σε κάποιο επόμενο.
Πριν μπούμε στο στούντιο για την ηχογράφηση του άλμπουμ αποφασίσαμε να απευθυνθούμε σε κάποιους μουσικούς που μας επηρέασαν πολύ να δημιουργήσουμε τη μπάντα το 1993…Το πολύ ευχάριστο ήταν ότι κι οι δυο ικανοποιήθηκαν από το υλικό μας, ακούγοντας μόνο το πρώτο μας βιντεοκλίπ και έτσι είχαμε την τιμή να συμμετέχει ο Snowy Shaw στα φωνητικά του “Everything Can Change” και ο Edgar Rivera στο σόλο του “Tragedy”. Άψογοι επαγγελματίες και οι δύο και επίσης είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι με τον τόνο που έδωσαν στα κομμάτια. Αυτό που αποκομίσαμε πέρα από τα μαθήματα μουσικής και γενικής συμπεριφοράς που πάντα σου δίνουν τόσο έμπειροι μουσικοί, είναι και δύο φιλίες και καλές επαφές με δύο σημαντικούς ανθρώπους του χώρου μας. Ειδικά με τον Edgar, είμαστε σαν αδέρφια πια… Ο Snowy πέρα από το μεγάλο του όνομα, γνωστό σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, έδωσε και κάποια πιο θεατρικά φωνητικά που ήταν απαραίτητα στο κομμάτι και φυσικά τον έχουμε συνηθίσει να προσφέρει σε πιο gothic και black projects που έχει συμμετάσχει κατά καιρούς. Επέλεξε ο ίδιος το κομμάτι που θα έκανε την παρουσία του, ανάμεσα από κάποια άλλα και πραγματικά εν τέλει η επιλογή του αποδείχτηκε πολύ σωστή. Υπάρχουν πολλοί ακόμα καλλιτέχνες που θαυμάζουμε, αλλά δε σημαίνει ότι θα συνεργαζόμασταν κιόλας στη μπάντα. Αυτό γίνεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και η απόφαση εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, οπότε δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον. Πάντως είναι πιθανή κάποια συμμετοχή και στο επόμενο άλμπουμ

Το εξώφυλλο με τον τίτλο του άλμπουμ ταιριάζουν και συνδέονται απόλυτα μεταξύ τους. Η ‘Doom Philosophy’ των SP σε ποιο θέμα αναζητά απαντήσεις μέσω της μουσικής και των στίχων τους;
Οι στίχοι και σε αυτό το άλμπουμ ακολουθούν την φιλοσοφία μας! Αναφέρονται στη φιλοσοφία του θανάτου… σε μια αναγεννημένη ανθρώπινη ύπαρξη που συνειδητοποιεί τα πεπερασμένα της όρια και αποτινάσει τις φτηνές και περιορισμένες της επιθυμίες. Την επιθυμία για εξουσία, για χρήμα και για δόξα τα οποία την οδηγούν να χάσει τον πραγματικό της εαυτό και να αναλωθεί στη ζήλεια και τον ανταγωνισμό. Τονίζουμε ότι ο μόνος δρόμος είναι η πραγματική αναγνώριση και αίσθηση του ανθρώπινου πόνου (θέμα που είχε αναλυθεί ήδη πολυμορφικά στο προηγούμενο άλμπουμ, αλλά και νωρίτερα), ώστε να έρθει ο άνθρωπος σε αληθινή κοινωνία με τους υπόλοιπους ανθρώπους με σκοπό τη λύτρωση.

 Ποιο τραγούδι του δίσκου πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύει απόλυτα τον τίτλο του δίσκου;
Δε μπορούμε να ξεχωρίσουμε ένα τραγούδι. Όλα τα κομμάτια, ειδικά σε αυτό το άλμπουμ έχουν ένα συγκεκριμένο σκοπό για την ύπαρξη τους. Αυτή είναι και γενικά η φιλοσοφία μας, δηλαδή δε θέλουμε να αποδυναμώνουμε τη δύναμη του συνόλου για χάρη της μονάδας.

Σε ποιο φιλοσοφικό ρεύμα πιστεύετε ότι ανήκετε σαν συγκρότημα (Μηδενισμός- είναι προφανές);
Έχει δυνατή βάση αυτό. Είμαστε μηδενιστές υπό την έννοια ότι δεν προκαταβαλλόμαστε υπέρ κάποιας θεωρίας και δεν έχουμε ιδεολογικές τάσεις που συνήθως οδηγούν σε άγονους φανατισμούς. Ο Μηδενισμός είναι μία καλή αρχή για να ψάξεις μέσα σου και να βρεις την αυτογνωσία. Όσο περισσότερο γνωρίσεις τον εαυτό σου, τόσο καλύτερος θα είσαι και γενικά στη ζωή σου, αλλά και με τους συνανθρώπους σου.

Με ποιον φιλόσοφο θα ταυτίζονταν οι SP;
Μπορεί η χώρα μας να γέννησε τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όμως χωρίς να αναζητούμε την ταύτιση με κάποιο συγκεκριμένο φιλόσοφο θα λέγαμε ότι θαυμάζουμε κάποιους Γερμανούς φιλοσόφους, έντονα επηρεασμένους από τους αρχαίους Έλληνες φυσικά. Ο Νίτσε που σου δίνει ένα έναυσμα να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου, απαρνούμενος τη μοιρολατρία και ο Σοπενχάουερ που σε βοηθάει να βγεις από το υλικό σου σώμα και να μην αναζητάς άθλια μεταφυσικά δεκανίκια, είναι σίγουρα δύο μεγάλοι άνθρωποι που θαυμάζουμε.

Η μουσική αναζήτηση στο DP, δεν περιορίζεται αυστηρά στα όρια του doom. Θα διευρύνετε αυτή την αναζήτηση και στον επόμενο δίσκο;
Ο βασικός μας στόχος, όπως και κάθε μπάντας ήταν να δημιουργήσουμε ένα προσωπικό στυλ μέσα στο χώρο που κινούμαστε! Ευτυχώς ήδη από το προηγούμενο άλμπουμ οι θετικές κριτικές εστιάζονταν και στην προσωπικότητα της μπάντας που αναμειγνύει κάποια στοιχεία με το doom… είτε αυτά ανήκουν στο heavy/power/prog χώρο, είτε σε πιο ανατολίτικα και gothic ακούσματα. Σε αυτό το άλμπουμ νομίζουμε ότι κατασταλάξαμε σε ένα πιο συμπαγές heavy/doom στυλ το οποίο και θα ακολουθήσουμε αφού είναι το παγιωμένο προσωπικό μας στυλ. Ποτέ όμως δεν ξέρουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον και βαδίζουμε βήμα-βήμα προς την καταστροφή, όπως όλοι, χαχα! Μέχρι να φτάσουμε εκεί, γνωρίζουμε ότι στο επόμενο άλμπουμ θα ακολουθήσουμε τις ίδιες προσωπικές μας φόρμες, όμως θα προσπαθήσουμε να εμφανιστούμε ακόμα καλύτεροι συνθετικά και μουσικά.

Θα υπάρξει συναυλιακή υποστήριξη για το δίσκο;
Ήδη μετά το release party μας στην Αθήνα αρχές Οκτώβρη ξεκινήσαμε μια σειρά από lives στην Ελλάδα. Λίγες και επιλεγμένες εμφανίσεις που θα κορυφωθούν με τη συμμετοχή μας σαν support με τους Γερμανούς Scanner στο Κύτταρο. Αργότερα μέσα στο 2015 σχεδιάζουμε κάποιες Ευρωπαϊκές εμφανίσεις που ελπίζουμε να ανακοινώσουμε σύντομα.

Υπάρχει μέλλον για το doom, μιας και οι μεγάλες μπάντες είτε διαλύθηκαν, ή αργούν πολύ να βγάλουν κάποιο δίσκο;
Σίγουρα οι μεγάλες μπάντες του λεγόμενου επικού doom αργούν γενικά με εξαίρεση τους Candlemass που η μεγάλη μορφή του Leif Edling τους καθοδηγεί , όμως αυτό είναι γενικότερο φαινόμενο. Πολλές μπάντες υπάρχουν και ένας πλούτος από κυκλοφορίες χωρίς όμως να συνοδεύεται αυτή η πληθώρα από την ανάλογη ποιότητα. Είμαστε εγκλωβισμένοι από την τεχνολογία που μας αποτρέπει να ψάξουμε σε βάθος και να έχουμε πιο αργούς ρυθμούς που είναι απαραίτητοι για να ωριμάσει και να ευδοκιμήσει η Τέχνη και γενικά το συναίσθημα. Όμως πάντα θα υπάρχει μέλλον, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν, αγαπούν και ζουν για την Τέχνη.

Μιας και είστε είκοσι χρόνια στην Ελληνική metal σκηνή και την έχετε γνωρίσει και από την καλή και από την ανάποδη. Τι είναι αυτό που δεν έχει βελτιωθεί καθόλου μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια;
Το επίπεδο των μουσικών είναι πολύ καλύτερο σχετικά με το παρελθόν, αλλά έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας. Κυρίως θα πρέπει να απαλλαγούμε από το μιμητισμό προς τα ξένα πρότυπα που εξακολουθεί να μας βασανίζει, όπως και να βελτιώσουμε ακόμα περισσότερο τη νοοτροπία μας. Σίγουρα πάμε καλύτερα σε όλους τους τομείς, εκτός ίσως από τη στενοκεφαλιά, την προκατάληψη, τη ζηλοφθονία και το ανόητο ανταγωνισμό που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το μέσο Έλληνα.

Αμερικανικό ή Ευρωπαϊκό doom. Τι ξεχωριστό έχει προσφέρει η κάθε ήπειρος στο ιδίωμα;
Σίγουρα οι Ευρωπαίοι έχουν μια τεράστια παράδοση με το μέρος τους. Και όταν λέμε παράδοση δεν εννοούμε μόνο μουσική αλλά και συνολική κουλτούρα σε βάθος χρόνου. Όμως κι οι Αμερικάνοι έχουν μια μεγάλη ροκ παράδοση και πολύ σημαντική τεχνογνωσία. Θα λέγαμε ότι το αποτέλεσμα είναι ισόπαλο και κάθε ήπειρος έχει προσφέρει σημαντικά πράγματα στο χώρο, αλλά και γενικά στο ροκ με την ευρύτερη έννοια.

Εpistle No 81…
Ευχαριστούμε εσένα Γιώργο για τις πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, όπως και το Metal Invader για τη φιλοξενία, αλλά και τους αναγνώστες που στηρίζουν τη μπάντα και της δίνουν το απαραίτητο οξυγόνο για να ζήσει. Ευχόμαστε να είμαστε όλοι καλά και να βρεθούμε κι άλλες φορές στο μέλλον στην ευχάριστη θέση να μιλήσουμε για νέες μας κυκλοφορίες! Doom rules eternally…