English
Με αφορμή τη συμμετοχή των Strikelight στο live των Girlschool στις 22 Μαΐου στο Κύτταρο, βρήκαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τον Θοδωρή Βογιατζή — μπασίστα και το μοναδικό original μέλος της μπάντας από το ξεκίνημά της το 1999. Οι Strikelight έχουν διαγράψει μια πορεία άνω των 25 χρόνων στην ελληνική heavy metal σκηνή, με σταθερή παρουσία, δισκογραφία και έντονη live δραστηριότητα, ενώ τα τελευταία χρόνια διανύουν μια νέα φάση με ανανεωμένη σύνθεση και φρέσκια ενέργεια πάνω στη σκηνή. Στο πλαίσιο αυτής της πορείας και της επικείμενης εμφάνισής τους στο Κύτταρο, ο Θοδωρής Βογιατζής μίλησε για τη διαδρομή της μπάντας, το νέο της κεφάλαιο, αλλά και τη σχέση των Strikelight με την κλασική heavy metal σχολή και τη σύγχρονη σκηνή.
Καλησπέρα Θοδωρή και σε ευχαριστώ που δέχτηκες την πρόσκληση. Θοδωρή, κοιτώντας τη διαδρομή των Strikelight από το 1999 μέχρι σήμερα, ποια θεωρείς ότι είναι τα πιο καθοριστικά σημεία στην ιστορία της μπάντας; Υπήρξαν στιγμές που ένιωσες ότι το συγκρότημα άλλαξε πραγματικά επίπεδο ή κατεύθυνση;
Καλησπέρα φίλε Γιάννη. Είναι ιδιαίτερη τιμή που μου κάνεις εσύ αυτή τη συνέντευξη, γιατί σε θεωρώ άτομο που εκτιμώ στην ελληνική heavy metal κοινότητα, οπότε είναι μεγάλη μου χαρά που σήμερα μπορώ να απαντήσω σε εσένα σε κάποια πράγματα που αφορούν τους Strikelight. Από το 1999 μέχρι τώρα υπάρχει ένας ωκεανός ζωής, όπως καταλαβαίνεις. Σημαντικά γεγονότα στην ιστορία των Strikelight σίγουρα είναι η ίδρυσή τους, το πείσμα ενός πιτσιρικά 16χρονου ο οποίος ήθελε να ασχοληθεί με το μπάσο και να φτιάξει μία αυθεντική heavy metal μπάντα, επηρεασμένη από το NWOBHM, και να βρει μια διέξοδο στη δική του ζωή. Παράλληλα τότε έκανα προπονήσεις με την ποδοσφαιρική εφηβική ομάδα της Καλλιθέας και είχα αντίστοιχα και το heavy metal σαν όραμα — μου θυμίζει κάποιον μικρό Steve Harris, ε; Χαχα… Έχουμε ζήσει απίστευτες στιγμές με τους Strikelight, τις οποίες δεν μπορώ να οριοθετήσω ως καλύτερες ή χειρότερες. Κάθε live μας είναι σίγουρα καθοριστικό για το επόμενο βήμα, αλλά ήταν κάτι απίστευτο εν έτει 2004 να βλέπεις μία ελληνική heavy metal μπάντα να παίζει ατόφιο heavy metal, επηρεασμένη από το NWOBHM, πράγμα που δεν ήταν συνηθισμένο για την εποχή, και ιδίως από πιτσιρικάδες από την Καλλιθέα.
Σίγουρα θα μπορούσα να πω ως εφαλτήριο τα πρώτα μας live στο Όνομα του Ρόδου, στην Καλλιθέα, σε πλατείες της Καλλιθέας. Σημαντική στιγμή ήταν ο πρώτος μας δίσκος με την Eat Metal Records και ο Γρηγόρης Βαρσαμής, ο οποίος μας βοήθησε πάρα πολύ ώστε να κάνουμε και τα πρώτα μας live στο εξωτερικό — στην Ολλανδία σε ένα φεστιβάλ που λεγόταν Ragnarock και στο warm-up show του Keep It True. Ήταν πράγματα που για παιδιά της δικής μας ηλικίας και της δικής μας χώρας ήταν απίστευτα όταν ήσουν 20χρονος. Έπειτα η μπάντα προχώρησε. Σίγουρα δεν είμαστε οι πιο «δουλευταράδες», δηλαδή άτομα που βγάζουν άλμπουμ κάθε χρόνο ή κάθε δύο χρόνια, αλλά ό,τι έχουμε κάνει το έχουμε κάνει μέσα από την καρδιά μας, με μεράκι και αγάπη για το αυθεντικό heavy metal. Αυτό που σήμερα ονομάζεται NWOTHM βάινει καλώς, αλλά οι Strikelight προϋπήρξαν — μπάντες όπως οι Enforcer και όλοι αυτοί που καθόρισαν το community του NWOTHM. Από κει και πέρα δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε πράγματα του παρελθόντος γιατί δεν έχουν καμία ουσία πλέον. Το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι το σημερινό line-up και θα σταθώ σε αυτό τουλάχιστον για σήμερα.
Οι Strikelight πέρασαν αρκετές αλλαγές και μια πιο “ήσυχη” περίοδο τα προηγούμενα χρόνια, όμως πλέον δείχνετε να επιστρέφετε πολύ ενεργά, με νέο line-up και συνεχόμενα live. Τι ήταν αυτό που άναψε ξανά τη σπίθα και τι νιώθεις ότι είναι διαφορετικό σήμερα σε σχέση με το παρελθόν;
Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση, Γιάννη μου. Ουσιαστικά οι Strikelight έσβησαν μέσα σε μία νύχτα πριν από 6,5 χρόνια επειδή κάποιοι άλλοι επέλεξαν να το διαλύσουν. Δεν θέλω να αναφερθώ ούτε σε άτομα ούτε στο τι είχαμε — σέβομαι απόλυτα όλους τους ανθρώπους που πέρασαν μέσα από την μπάντα και έχουμε 100% απίστευτες αναμνήσεις μαζί τους. Από κει και πέρα βρέθηκα μόνος μου μέσα σε μια νύχτα, ολομόναχος, να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου μετά από μια διάλυση. Για μένα οι Strikelight δεν είναι απλά μια μπάντα. Είναι το παιδί μου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν δεν είχα μαζί μου τη σύντροφο της ζωής μου, την κυρία Σπυριδούλα Φραγκούλη, δεν θα μπορούσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και να βρω τα μονοπάτια που θα με οδηγήσουν ξανά σε αυτό που έκανα παλιότερα με τους Strikelight — δηλαδή να γράφω μουσική, να γράφω στίχους, να είμαι ο εαυτός μου. Πέρασα 6,5 χρόνια δύσκολα σε πολλά σημεία, θα μπορούσα να πω και αυτοκαταστροφικά, όμως μπόρεσα να σταθώ ξανά γιατί είχα έναν άνθρωπο που με αγαπούσε για αυτό που είμαι και για αυτό που κάνω. Ομολογώ, Γιάννη, ότι είχα τρεις προτάσεις — δεν χρειάζεται να αναφέρω τις μπάντες — αλλά κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αρνηθεί αυτές τις προτάσεις. Ένιωθα όμως την ανάγκη να ξαναιδρύσω το δικό μου σπίτι, τη δική μου μπάντα, τους Strikelight. Από κει και πέρα ζήσαμε σε αυτά τα 6,5 χρόνια στιγμές «spinal tap», ειδικά τα τελευταία 3 χρόνια που προσπαθούμε και πραγματικά παίζουμε και τζαμάρουμε ασταμάτητα στο στούντιο, γιατί το κλειδί της επιτυχίας είναι οι πρόβες — πρόβες, πρόβες. Πάντα αυτό ήταν το πόρισμά μου για το πώς μπορεί μια μπάντα να προχωρήσει. Είμαι πάρα πολύ τυχερός που βρήκα τα άτομα που είμαστε σήμερα.
Παρ’ όλες τις αλλαγές, ο πυρήνας του ήχου σας παρέμεινε πάντα συνδεδεμένος με το κλασικό heavy metal και το NWOBHM. Ποιες είναι οι βασικές επιρροές που διαμόρφωσαν τους Strikelight και πώς πιστεύεις ότι συνεχίζουν να εμφανίζονται στον σημερινό σας ήχο;
Οι επιρροές είναι δεδομένο ότι έχουν ένα άγγιγμα από την Αγγλία, αλλά καθώς περνούν τα χρόνια, το γνωρίζεις και εσύ, μεγαλώνουν και οι γνώσεις. Αρχικά, ως οπαδός του κλασικού heavy metal και της rock γενικότερα, μπόρεσα με το πέρασμα των χρόνων να γίνω καλύτερος μουσικά ως μπασίστας. Έψαξα πολύ το «proto metal», κοίταξα τις ρίζες μου, πήγα πίσω, βρήκα τον εαυτό μου σε πράγματα που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχαν στο παρελθόν — δηλαδή στα ’70s — και σε μουσικές που δεν είχα μελετήσει ουσιαστικά, γιατί ως πιτσιρικάς άκουγα μόνο heavy metal. Αυτό μπόρεσε να με κάνει καλύτερο..
Στη σημερινή metal σκηνή, όπου πολλά συγκροτήματα κινούνται προς πιο σύγχρονες ή πιο πειραματικές κατευθύνσεις, πού θεωρείς ότι τοποθετούνται οι Strikelight; Νιώθετε περισσότερο συνέχεια μιας κλασικής σχολής ή έχει μπει και πιο σύγχρονη ματιά στον ήχο σας;
Η σύγχρονη ματιά υπάρχει και θα υπάρχει στον τρόπο που δουλεύουμε και μέσα από τις παραγωγές. Οι σημερινοί Strikelight δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ήταν στο παρελθόν — είναι μια μπάντα που δουλεύει πολύ στο στούντιο, πολύ με τον ήχο της και σίγουρα πειραματίζεται με νέες ιδέες. Αυτό που σίγουρα δεν έχει αλλάξει στο πνεύμα των Strikelight είναι το «φυσικό παίξιμο», δηλαδή το ότι έχουμε μια live αισθητική σε ό,τι κι αν κάνουμε, και αυτό ήρθε μέσα από τις άπειρες πρόβες που κάναμε τα τελευταία τρία χρόνια με το σημερινό line-up και κάνει την κάθε πρόβα διασκεδαστική. Με δύο κιθαρίστες «φωτιά», τον Κωνσταντίνο Μπίρκο και τον Λευτέρη Κοντό (που ήταν και παλιότερα μαζί μας), όπως και τον ντράμερ μας, τον αδερφικό φίλο Γιώργο Σωτηρόπουλο, και με μια φωνάρα που ήρθε σαν δώρο από το πουθενά, τον William Joaster, όλοι μαζί έχουμε χτίσει κάτι μοναδικό. Το oldschool πνεύμα των Strikelight όμως δεν έχει αλλάξει επ’ ουδενί.
Η νέα σύνθεση φαίνεται πως έχει “δέσει” αρκετά γρήγορα πάνω στη σκηνή, αφού έχετε ήδη αρκετές εμφανίσεις μαζί. Πότε ένιωσες πρώτη φορά ότι αυτή η χημεία λειτουργεί πραγματικά και τι έφεραν τα νέα μέλη στη δυναμική της μπάντας;
Αυτή είναι μια πολύ ωραία ερώτηση. Όπως είπα κι από πριν, περάσαμε στιγμές τα τελευταία 6,5 χρόνια του σκοταδιού, της αυτοκαταστροφής και όλα τα υπόλοιπα — ξεκάθαρα «spinal tap» στιγμές. Έρχονταν τύποι από το πουθενά που μου ζητούσαν τραγούδια για να τα μάθουν και δεν πατούσαν ποτέ το πόδι τους στο στούντιο. Υπήρχαν τύποι που ήρθαν στο στούντιο και δεν μπορούσαν να μάθουν τρία τραγούδια σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήταν σοβαροί σε αυτά που θέλαμε να κάνουμε ως μπάντα. Όταν βρήκα τα πατήματα μου πάνω στους παλιούς μου συμπαίκτες, όπως ο Γιώργος Σωτηρόπουλος — που το ξεκινήσαμε ξανά μαζί — και γύρισε ο Λευτέρης, κλείδωσε η μπάντα. Αυτό το τρίο έκλεισε τη νέα μορφή της μπάντας που βλέπετε σήμερα. Από κει και πέρα βρήκαμε έναν άνθρωπο που ήταν δώρο θεού, τον William Joaster, που έχει εκπληκτική φωνή και φοβερό χαρακτήρα. Το τελευταίο κερασάκι στην τούρτα είναι ο δικός μας, ο Κωνσταντίνος Μπίρκος, ο οποίος είναι εξαιρετικός κιθαρίστας και φοβερό άτομο. Οπότε δέσαμε σαν χημεία — στη μπάντα, στις πρόβες, στο να περνάμε καλά — και αυτό ήρθε εντελώς φυσικά. Όσον αφορά τα live, είναι κάτι απίστευτο με τους Strikelight τον τελευταίο χρόνο, γιατί ξεκίνησε από ένα live με τους Δανούς Alien Force — και ευχαριστούμε πολύ το φίλο μου Μιχάλη Νοχό που μας έδωσε την ευκαιρία να ξαναγυρίσουμε στη σκηνή με ένα τόσο δυνατό live — και από κει και πέρα ήρθαν προτάσεις και παίξαμε με Holocaust, που ήταν εξίσου φοβερό και όνειρο ζωής για μένα, καθώς και με τους Black Soul Horde και τους Thelemite, και φυσικά χρειαζόμασταν και ένα ελληνικό live. Τώρα έρχεται κάτι που διοργανώνεται από οπαδούς για οπαδούς: Girlschool–Strikelight στο Κύτταρο. Τι ακριβώς να συζητήσουμε; Ένα όνειρο ζωής που θα ήταν απίθανο να το συζητάμε πριν από 20, 15 ή 10 χρόνια.
Οι Strikelight είχαν πάντα έντονη live ταυτότητα. Υπάρχουν τραγούδια από τη δισκογραφία σας που θεωρείς ότι αποτυπώνουν καλύτερα την ενέργεια και τον χαρακτήρα της μπάντας πάνω στη σκηνή;
Ε… όχι, σίγουρα όχι, δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό. Όταν μιλάς σε έναν πατέρα με πολλά παιδιά, δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανένα! Όλα τα τραγούδια τα νιώθω σαν παιδιά μου — το κάθε ένα κρύβει το δικό του βίωμα τη δεδομένη χρονική στιγμή της δημιουργίας του και έχει τη δική του ιστορία. Όλα για μένα είναι ξεχωριστά και μοναδικά.
Στις 22 Μαΐου βρίσκεστε στο ίδιο bill με τις Girlschool, ένα από τα πιο ιστορικά ονόματα του NWOBHM. Πώς βιώνεις αυτή τη συμμετοχή και τι σημαίνει για τους Strikelight να μοιράζονται τη σκηνή με ένα τόσο εμβληματικό συγκρότημα;
Θα ξεκαθαρίσω κάτι που δεν το ξέρει πολύς κόσμος. Οι Strikelight, όταν γύρισαν, γύρισαν με άλλο πλάνο — πρόβες και διαφορετική αντιμετώπιση των πραγμάτων από αυτό που ήταν οι Strikelight στο παρελθόν. Οι Strikelight για να επιστρέψουν ως μια μπάντα που, πέρα των χρόνων, θεωρείται πλέον vintage, πρέπει να κάνουν κάτι πιο δυνατό, πιο σοβαρό και κάτι που θα τους στείλει στον επόμενο γύρο. Αυτό σημαίνει πιο δυνατά live, συνεχόμενες — εννοείται — πρόβες για να δουλεύει η μπάντα και το νέο υλικό. Αυτό το συγκεκριμένο live είναι όνειρο ζωής, γιατί μπορείς να δεις σε φωτογραφίες δύο πιτσιρικάδες όπως είμαι εγώ και η Σπυριδούλα — που είναι και διοργανώτρια αυτού του live μαζί με τον Μιχάλη — και λες «ρε γαμώτο, είναι δυνατόν;» Πέρασαν τόσα χρόνια. Αυτό που γίνεται τώρα είναι ένα live από οπαδούς για οπαδούς. Ξεκίνησε ως ιδέα από ένα μπαλκονάκι του Αιγάλεω, υλοποιήθηκε και έγινε το τελικό deal στο Περιστέρι, οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι ένα αποτέλεσμα των δυτικών προαστίων. Απίστευτο!
Συγκροτήματα όπως οι Girlschool κουβαλούν μια εποχή όπου το heavy metal βασιζόταν πολύ στο attitude και την αμεσότητα. Πιστεύεις ότι αυτά τα στοιχεία παραμένουν ζωντανά σήμερα ή έχουν αλλάξει στη σύγχρονη σκηνή;
Στη σύγχρονη σκηνή σίγουρα παίζουν κάποιον άλλο ρόλο πράγματα όπως το promotion, οι managers, η ηλικία — πράγματα που όταν ήμουν πιο μικρός τα θεωρούσα μη απαραίτητα. Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ, αλλά σίγουρα κρίνεται ότι μέσω των social ο καθένας παρουσιάζει τον εαυτό του όπως θέλει ή όπως φαντασιώνεται ότι είναι. Το μόνο που δεν μπορεί να αλλάξει την ταυτότητά σου είναι αυτό που είσαι στη σκηνή, γιατί αυτό που είσαι επί σκηνής μιλάει εκείνη τη στιγμή στην καρδιά του κόσμου.
Έχοντας ζήσει την ελληνική heavy metal σκηνή από τα τέλη των ’90s μέχρι σήμερα, πώς βλέπεις να έχει εξελιχθεί; Υπάρχει σήμερα περισσότερος χώρος για το κλασικό metal και βλέπεις νεότερο κοινό να το αγκαλιάζει;
Σίγουρα υπάρχει χώρος για το κλασικό heavy metal. Δυστυχώς, στην Ελλάδα — για να είμαι ειλικρινής — θεωρώ ότι δεν υπάρχουν αρκετές μπάντες και δεν υπάρχει γόνιμο έδαφος ώστε αυτό το πράγμα να υλοποιηθεί. Τη φάση του νέου traditional την έζησα πολύ όταν μπλέχτηκα με τους Heavy Load — η ιστορία είναι γνωστή. Είδα στη Στοκχόλμη μπάντες που το νιώθουν πραγματικά, το αγαπάνε και έχουν αγκαλιάσει αυτό τον κλάδο. Στην Ελλάδα θεωρώ ότι ακόμη δεν έχει έρθει αυτό, και πιστεύω ότι το χωράφι των Strikelight είναι ακόμα γόνιμο για να δώσει ξανά αυτόν τον σπόρο που λέγεται κλασικό heavy metal — NWOBHM, νέο traditional — πες το όπως θες.
Και κλείνοντας, ποιος είναι ο στόχος των Strikelight για το live στο Κύτταρο; Να κρατήσετε ζωντανό το old-school συναίσθημα, να μεταφέρετε τη σημερινή ενέργεια της μπάντας ή να συστήσετε τους Strikelight σε μια νέα γενιά ακροατών;
Τον στόχο θα τον δείτε στη σκηνή. Από εκεί και πέρα, σίγουρα θα ήταν πάρα πολύ ωραίο να μας δούνε νεότερα άτομα που δεν μας έχουν δει ποτέ παλαιότερα αλλά και πρόσφατα. Γενικά, από δω και πέρα ό,τι βλέπετε από τους Strikelight θα εκφράζεται μόνο on stage.
Θοδωρή, με βάση τα λεγόμενά σου είναι ξεκάθαρο ότι μετά από 25 και πλέον χρόνια πορείας, οι Strikelight με νέο line-up, ανανεωμένη δυναμική και το βλέμμα στραμμένο μπροστά δείχνουν πως έχουν ακόμα πολλά να πουν, και κυρίως να παίξουν πάνω στη σκηνή.
Ραντεβού λοιπόν στις 22 Μαΐου για μια ιδιαίτερη βραδιά γεμάτη old-school heavy metal ενέργεια. Stay heavy!
