Μερικές ημέρες πριν τους απολαύσουμε ζωντανά στην Ελλάδα, είχα την ευκαιρία να ανταλλάξω μερικές κουβέντες με τους UnitedAndStrong, μια από τις βασικότερες underground / DIYμπάντες της Γερμανίας. Ευτυχώς τους πέτυχα και σε καλό φεγγάρι, οπότε η συνέντευξη που ακολούθησε είναι τρομερά ενδιαφέρουσα! Ευχαριστώ και πάλι!

Καλησπέρα, παιδιά! Καλώς ήρθατε στο MetalInvader! Χαίρομαι που σας έχουμε μαζί μας! Ελπίζω να είστε όλοι καλά. Οι UnitedAndStrongπρόκειται να εμφανιστούν στην Ελλάδα ως μέρος της νέας σας περιοδείας. Είστε το ίδιο ενθουσιασμένοι με εμάς; Είστε έτοιμοι για το ελληνικό κοινό;

Γεια σου Elpida! Χαιρόμαστε που θα απαντήσουμε στις ερωτήσεις σου. Φυσικά είμαστε ενθουσιασμένοι, η τελευταία φορά που παίξαμε στην Ελλάδα ήταν πριν από 7 χρόνια, οπότε ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε. Ελπίζω να είμαστε έτοιμοι για το ελληνικό κοινό.

Τι να περιμένουμε από τις εμφανίσεις σας στην Ελλάδα; Τι ετοιμάσατε για μας;

Μπορείτε να περιμένετε πολλά mosh, 2 βήματα και καλά vibes! Δεν ετοιμάσαμε τίποτα ιδιαίτερο, είμαστε ένα hardcore συγκρότημα, οποτε ερχόμαστε να παίξουμε το σετ μας, να περάσουμε καλά και να ελπίζουμε ότι θα το κάνετε και εσείς το ίδιο.

Η πρώτη εμφάνιση του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε το 2001, οπότε έχουν περάσει σχεδόν δύο δεκαετίες από τη δημιουργία των United and Strong. Ποιες ήταν οι προσδοκίες σας τότε και ποιοι ήταν οι αρχικοί σας στόχοι ως συγκρότημα;

Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν νέοι, προφανώς. Η Μπιάνκα ήταν 15 ετών! Σε αυτήν την ηλικία δεν έχεις πραγματικά προσδοκίες και το μόνο που κάναμε ήταν να κάνουμε πρόβες και να κάνουμε lives, ήμασταν νέοι και αφελείς. Σε εκείνο το σημείο δεν σκεφτήκαμε ότι θα περιοδεύαμε σε περισσότερες από 20 χώρες. Για μένα ο λόγος που σχημάτισα την μπάντα ήταν να είμαι μέρος της σκηνής, να είμαι στη σκηνή, όχι μόνο να είμαι ένας απλός παρατηρητής.

Τι σε οδήγησε στη δημιουργία του συγκροτήματος, και τι σας ένωσε όλους μαζί ως άτομα;

Ας επιστρέψουμε στο έτος 2000, ήμουν 18 χρονών, ζούσα σε μια πόλη στην Ανατολική Γερμανία, οδηγώντας το skateboard μου. Ξεκινήσαμε μια μπάντα με πάρα πολλά μέλη, δεν υπήρχε κοινή λογική και όλα αφορούσαν την εξάσκηση και τη σοβαρότητα, οπότε εγκατέλειψα αυτό το έργο και ξεκίνησα το 2001 τους UnitedAndStrong με άλλα δύο μέλη της μπάντας (Alex – κιθάρα & Micha – μπάσσο). Ένας ντράμερ έλειπε, οπότε ο Micha έφερε την Bianca σε μια πρόβα. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να έρθει αλλά φοβόταν να το πει. Ο Alex εγκατέλειψε το συγκρότημα μερικά χρόνια αργότερα, ο Flo (κιθάρα) και ο Spider (κιθάρα) πήραν την θέση του. Αυτό έγινε γύρω στο 2006. Ο Flo παρέμεινε στο συγκρότημα ως ο μόνος κιθαρίστας. Μετά από αυτήν την αλλαγή του lineup γίναμε πραγματική μπάντα και ξεκινήσαμε να περιοδεύουμε στον κόσμο!

Το όνομα της μπάντας προέρχεται από το ομώνυμο κομμάτι των Agnostic Front με τίτλο «United & Strong» ή είναι σύμπτωση; Αν ναι, γιατί ονομάσατε έτσι το συγκρότημα, τι σας ‘έκλεισε το μάτι’ στον τίτλο;

Δεν ήταν ακριβώς το τραγούδι των Agnostic Front που μας ενέπνευσε. Υπήρχε ένα σημείωμα από τον Roger Miret στο φυλλάδιο του άλμπουμ ‘Riot Riot Upstart’ και σας τίτλο είχε τη φράση “unitedandstrong”.  Όπως είπα και πριν, ήμασταν νέοι και αφελείς, εκείνη την εποχή δεν γνωρίζαμε ούτε καν το τραγούδι. Αλλά μας άρεσε το μήνυμα ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι, όλοι μαζί ενάντια στους Ναζί της εποχής.

Οι Hardcore μπάντες έχουν συνήθως τα ίδια θέματα, θέτοντας επί τάπητος τα προσωπικά και κοινωνικά / πολιτικά προβλήματα, τις αντιξοότητες της καθημερινής ζωής και ούτω καθεξής. Οι United and Strong δεν φαίνεται να είναι και πολύ μακριά από όλα αυτά. Σε ποια θέματα επικεντρώνεστε και ποιο είναι το κύριο μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε;

Μεγαλώσαμε με αυτό που θα μπορούσες να πεις ‘τυπικές hardcore / punkαξίες’. Φυσικά, ως επί το πλείστον αντιφασισμός, αντιρατσισμός, do-it-yourself νοοτροπία, τέτοια πράγματα. Όλοι εργαζόμαστε τώρα, δουλεύοντας με «φυσιολογικούς» ανθρώπους, αλλά αυτές οι αξίες είναι ακόμα μέσα μας, αλυσοδεμένες σε όλα όσα κάνουμε, λέμε και ενεργούμε. Και βλέπουμε αυτές τις αξίες και σε ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με το hardcore και το punk. Αλλά βλέπουμε και το αντίθετο. Πολύ. Το μίσος, η βλακεία, η παραίτηση. Είναι ένας καθημερινός αγώνας να μιλάμε, να υποστηρίζουμε, να παλεύουμε. Και τελικά να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό είναι το βασικό μήνυμα όλων. Η αλλαγή αρχίζει από μέσα μας.

Τι άλλαξε και τι παρέμεινε το ίδιο για τους United And Strong καθ ‘όλα αυτά τα χρόνια;

Έχουν αλλάξει πολλά. Έχουμε ζήσει σε διάφορα μέρη καθ ‘όλη τη διάρκεια των ετών, περάσαμε από πολλές δουλειές και σχέσεις, αποκτήσαμε γκρίζα μαλλιά και το ήμισυ της μπάντας έχει παιδιά τώρα. Κάθε πρόβα και κάθε εμφάνιση είναι ένας αγώνας και μερικές φορές δύσκολο να οργανωθεί. Αλλά το κάνουμε για τα πράγματα που δεν έχουν αλλάξει: Απολαμβάνουμε να παίζουμε ζωντανά, να περιοδεύουμε και να συναντάμε ανθρώπους από παντού. Ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα γίνουμε διάσημοι ή να βγάζουμε τα προς το ζειν από την μπάντα. Αλλά αυτό είναι εντάξει, δεν μας πειράζει, ποτέ δεν είχε σημασία άλλωστε. Αυτό που έχει σημασία είναι να στέκεσαι σε μια σκηνή μπροστά σε λίγους ανθρώπους που νιώθουν.

Ποια ήταν η υψηλότερη και ποια ήταν η χαμηλότερη στιγμή μέχρι στιγμής για την μπάντα;

Έχουν υπάρξει τόσες πολλές «υψηλές» στιγμές που είναι αδύνατο να μιλήσουμε για κάτι συγκεκριμένο. Στις μεγάλες στιγμές ανήκιε η περιοδεία στη Βραζιλία, παίζοντας βόρεια του αρκτικού κύκλου στο Μουρμάνσκ της Ρωσίας, παίζοντας σε ένα τεράστιο θέατρο στο Μαρόκο, παίζοντας μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους την 1η Μαΐου στο Kreuzberg του Βερολίνου ή κυκλοφορώντας ένα άλμπουμ με το δικό μας label. Η λίστα συνεχίζεται. Χαμηλές στιγμές ήταν λίγες, αλλά μία είναι ακόμα κολλημένη στο μυαλό μου. Είχαμε κάνει μια καταπληκτική περιοδεία στην Ουκρανία, τη Μολδαβία και τη Ρουμανία. Η τελευταία στάση αυτής της περιοδείας ήταν στο Βερολίνο και έπρεπε να οδηγήσουμε 16 ώρες από το 24ωρο για να φτάσουμε από την Ουκρανία στο Βερολίνο. Φτάσαμε στην ώρα μας για εκείνη την εμφάνιση, ο καιρός ήταν υπέροχος, όλοι οι φίλοι και η οικογένειά μας ήταν εκεί για να μας καλωσορίσουν στο σπίτι. Ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε το show και ξαφνικά ο μπασίστας μας είχε προβλήματα με τον εξοπλισμό του, ταράχθηκε επειδή το χρονοδιάγραμμα ήταν σφιχτό, έτσι έτρεξα στο φορτηγό για να πάρω ένα άλλο μπάσο. Όταν επέστρεψα στην αίθουσα, άκουσα το τραγούδι μας ήδη να παίζει. Πίσω στη σκηνή η εισαγωγή είχε ολοκληρωθεί και το πλήθος μας κοιτούσε με απορία γιατί δεν ξεκινήσαμε να παίζουμε. Εκνευρίστηκα γιατί ξεκίνησαν το intro χωρίς εμένα και μάλωσα με τον Flo, τον Micha και τον ηχολήπτη. Όταν επιλύσαμε το τεχνικό πρόβλημα παίξαμε κανονικά, αλλά αισθανόμουν ότι ήμουν σε λάθος μέρος. Δεν είχα απολαύσει ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτό το σετ που ήταν κρίμα γιατί ήταν και η τελευταία εμφάνιση μιας τρομερής περιοδείας.

Εκτενείς περιοδείες, πολλές χώρες, αμέτρηταvenues. Τι έχει αλλάξει στη σκηνή και τα shows στην πορεία του χρόνου; Υπάρχει κάποια εντυπωσιακή διαφορά μεταξύ του τότε και του τώρα;

Είναι εύκολο να πούμε ότι στο παρελθόν όλα ήταν καλύτερα. Στην πραγματικότητα εξαρτάται πραγματικά από τη χώρα ή την πόλη για την οποία μιλάμε. Ένα πράγμα που παρατήρησα στις πρόσφατες εμφανίσεις του Βερολίνου που παίξαμε είναι ότι δεν υπάρχει νέο και φρέσκο ​​αίμα στη σκηνή. Ο μέσος όρος ηλικίας είναι πολύ υψηλός και φαίνεται ότι οι νέοι στο Βερολίνο δεν ενδιαφέρονται πλέον για τη σκληρή σκηνή, πράγμα που είναι καλό. Ίσως το hardcore δεν εξετάζει τα θέματα σχετικά με τους νέους στο Βερολίνο. Οι μόνοι που μπορούμε να κατηγορήσουμε γι ‘αυτό είμαστε εμείς οι ίδιοι. Από την άλλη μεριά, η σκηνή σε άλλες χώρες, η Ρωσία, η Ουκρανία, τα τμήματα της Γερμανίας που μεγαλώσαμε, είναι ακόμα νέα, ισχυρή και γεμάτη οργή. Τα πάντα αλλάζουν συνεχώς. Μερικές φορές παίζεις μια σκηνή σε κάποια πόλη, σκεπτόμενος ότι η σκηνή πέθανε εκεί. Επιστρέφεις μερικά χρόνια αργότερα μόνο για να δείτε 100 τρελά παιδιά να δαγκώνουν τα πάντα κάτω από τη σκηνή.

Επισκεφθήκατε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Βραζιλίας, του Μαρόκου, της Ισπανίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας, συνεπώς συναντήσατε όλους τους τύπους των ανθρώπων που αγαπούν τον σκληρό ήχο. Ποια χώρα σας έχει αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις και πώς νιώθετε όταν συναντάτε ανθρώπους από όλο τον κόσμο; Είμαστε όλοι ίδιοι στο τέλος της ημέρας;

Ένα μάθημα που μαθαίνεις από την περιοδεία στον κόσμο ή απλά με το να ταξιδεύεις είναι οτι στην πραγματικότητα όλοι είμαστε ίδιοι στο τέλος της ημέρας. Η πλειοψηφία των ανθρώπων σε κάθε χώρα το μόνο που θέλει είναι να ζήσει μια ειρηνική ζωή και να ακολουθήσει τα όνειρά της. Πήγαμε στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια του πολέμου, παίξαμε στην πιο επικίνδυνη Favela του Σάο Πάολο, παίξαμε σκληρό hardcore σε μια μουσουλμανική χώρα στην αφρικανική ήπειρο και δεν είχαμε ποτέ καμιά σημαντική κακή εμπειρία. Δεν μπορώ να σας πω ποια χώρα έκανε την καλύτερη εντύπωση. Αποκτήσαμε πολλές καλές αναμνήσεις από κάθε σημείο που επισκευτήκαμε. Είναι πάντα συναρπαστικό το πώς η μουσική, στην περίπτωσή μας το hardcore, φέρνει κοντά ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με διαφορετικό υπόβαθρο, διαφορετικές ιστορίες, διαφορετική ανατροφή. Και ναι, γνωρίζω πώς ακούγεται κλισέ.

Το τελευταίο σας άλμπουμ «Colorblind» βγήκε πέρυσι. Υπάρχει περίπτωση να ακούσουμε νέα κομμάτια στις εμφανίσεις σας στην χώρα μας; Υπάρχουν σχέδια για την κυκλοφορία νέου υλικού σύντομα;

Μας πήρε 8 χρόνια για να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο άλμπουμ μας. Έτσι, ακόμη και ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση του Colorblind, είναι τόσο φρέσκο για εμάς. Θα παίξουμε 5 τραγούδια από το συγκεκριμένο άλμπουμ και θα πρέπει να ετομάσουμε μερικά ακόμα για τις εμφανίσεις μας. Πριν λοιπόν σκεφτούμε νέο υλικό, θα πρέπει να ασκηθούμε σε αυτά τα τραγούδια. Αλλά ελπίζω ότι δεν θα μας πάρει ξανά 8 χρόνια μέχρι το επόμενο άλμπουμ μας.

Τέλεια, σας ευχαριστώ για το χρόνο σας, θα συναντηθούμε σίγουρα στην Ελλάδα! Θα θέλατε να στείλετε κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες μας;

Σε ευχαριστούμε για τη συνέντευξη Elpida, σας σε δούμε στην Ελλάδα!

Αν θέλετε να υποστηρίξετε την undergroundμουσική και το DIY, να πηγαίνετε στα lives! Υποστηρίξτε μπάντες που πηγαίνουν σε περιοδεία και παίζουν για 30 € βενζίνη και ένα βρώμικο πάτωμα για ύπνο. Όλα αρχίζουν εκεί!