Εφόσον μάθαμε ότι το ευρωπαϊκό σκέλος της “Maiden England Tour 2014” δεν θα περνούσε από την Ελλάδα, πήραμε εύκολα την απόφαση να πάμε στον κοντινότερο σταθμό που για καλή μας τύχη ήταν στην Σόφια της Βουλγαρίας.

Φτάνοντας στο μέρος διεξαγωγής της συναυλίας, που ήταν ένα υπέροχο κλειστό γήπεδο μπάσκετ τύπου Ο.Α.Κ.Α., το Αrena Αrmeec, μου έκανε εντύπωση ο κόσμος που ήταν μαζεμένος απ’ έξω και με την συνοδεία κλασικών ασμάτων της αγαπημένης μας μουσικής και τόνους μπύρας έφτιαξε μια ωραία ατμόσφαιρα αναμονής για αυτό που μας περίμενε μέσα!!

Μεγάλη έκπληξη αποτέλεσε η προσθήκη των Ghost ως support, οι οποίοι ξεκίνησαν ένα τέταρτο νωρίτερα από την αναγραφόμενη ώρα έναρξης, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος του κόσμου σχεδόν να τους χάσει. Έπαιξαν λίγο παραπάνω από μισή ώρα, ξεκίνησαν με το “Per Aspera Ad Inferni”, μια σύντομη αναδρομή στα δυο τους άλμπουμ και τελείωσαν με τον ύμνο “Stand by Him” και εγκατέλειψαν το stage μέσα σε χειροκροτήματα από τους λίγους απ’ ότι φάνηκε οπαδούς τους.

Η αναμονή μεγάλη και η μία ώρα που πέρασε μέχρι να εμφανιστούν στην σκηνή οι Maiden φάνηκε σαν μια μέρα. Τα φώτα έσβησαν μετά το κλασικό πλέον “Doctor, Doctor” των U.F.O., και οι Iron Maiden είναι στην σκηνή με το “Moonchild”. Το να γράψω ξεχωριστά για την απόδοση του κάθε μέλους του συγκροτήματος το θεωρώ περιττό, αξίζει όμως να σταθώ στην εκπληκτική κατάσταση που βρίσκεται ο Dickinson μετά από τόσα χρόνια.

Συνέχεια με το “Can I Play With Madness” και “The Prisoner”. Ύστερα από το χιλιοακουσμένο “2 Minutes to Midnight”, έγινε η πρώτη παύση με τον Bruce να ανακοινώνει ότι θα παίξουν τραγούδια, που έχουν να παρουσιάσουν πολύ καιρό, με πρώτο και καλύτερο το “Revelation”.

Νομίζω ότι σε αυτό το σημείο η απόδοσή τους χτύπησε κόκκινα!!! Επόμενος ύμνος το “The Trooper” με όλα τα σχετικά που το χαρακτηρίζουν, τον Dickinson να ανεμίζει την Union Jack σημαία καθ’ όλη την διάρκεια και τον κόσμο να παραληρεί!

Όταν βρίσκεσαι σε μια συναυλία τέτοιου χαρακτήρα ξέρεις ότι δεν θα ακούσεις ούτε ένα μέτριο τραγούδι, έτσι έγινε και στα επόμενα τέσσερα “The Number of the Beast”, “Phantom of the Opera”, “Run to the Hills” και “Wasted Years”.

im

Και σε αυτό το σημείο σταμάτησε ο χρόνος.

Η εκτέλεση του “Seventh Son of a Seventh Son” είναι από τις σημαντικότερες συναυλιακές μου εμπειρίες, ειδικά το ορχηστρικό μέρος από την μέση και μετά!!!

Το “Fear of the Dark” όσο αγαπημένο και αν είναι, ήταν παράταιρο και έμοιαζε σαν το μαύρο πρόβατο του playlist, και φάνηκε πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που προηγήθηκε και αυτό που ακολούθησε.

Τέλος της κανονικής διάρκειας με το ομώνυμο Iron Maiden, χαμός από πυροτεχνήματα και φωτιές και ο Eddie να μας κοιτάει επιβλητικά από την μέση του stage.

Σβήνουν τα φώτα για δεύτερη φορά και η ιαχή Maiden-Maiden καλύπτει την εισαγωγή ομιλία του Τσόρτσιλ. Όχι όμως και την εισαγωγή του “Aces High”, που με αυτό ξεκίνησε το encore. “The Evil That Men Do” και για τέλος το “Sanctuary” και τους Maiden να παίζουν σαν έφηβοι!!

Φεύγοντας από το γήπεδο, με τους Monty Python να μας αποχαιρετούν αισθάνθηκα πολύ τυχερός που είχα την ευκαιρία να ξαναδώ το αγαπημένο μου συγκρότημα!!!

Όσο περνάνε τα χρόνια και συνηθίζουμε σε αυτή την μορφή των Maiden, τόσο περισσότερο φαίνεται σαν ξένο σώμα, ασχέτως αν προσωπικά συμπαθώ τον Janick Gers.