An old cowboy went riding out one dark and windy day
Upon a ridge he rested as he went along his way
When all at once a mighty herd of red eyed cows he saw
A-plowing through the ragged sky and up the cloudy draw

Their brands were still on fire and their hooves were made of steel
Their horns were black and shiny and their hot breath he could feel
A bolt of fear went through him as they thundered through the sky
For he saw the Riders coming hard and he heard their mournful cry

Yippie yi ooohhh
Yippie yi yaaaay

Ghost Riders in the sky

Their faces gaunt, their eyes were blurred, their shirts all soaked with sweat
He’s riding hard to catch that herd, but he ain’t caught ’em yet
‘Cause they’ve got to ride forever on that range up in the sky
On horses snorting fire
As they ride on hear their cry

As the riders loped on by him he heard one call his name
If you want to save your soul from Hell a-riding on our range
Then cowboy change your ways today or with us you will ride
Trying to catch the Devil’s herd, across these endless skies

Yippie yi yaaaay
Yippie yi ohhhhh

Ghost Riders in the sky
Ghost Riders in the sky
Ghost Riders in the sky

Ο Johnny Cash (John R.Cash, 26 Φεβρουαρίου 1932 – 12 Σεπτεμβρίου 2003) έμεινε στην ιστορία της μουσικής ως ένας μοναδικός καλλιτέχνης, ένα σύμβολο, ένα είδωλο που άγγιξε τη θεϊκή υπόσταση. Η καριέρα του ήταν μυθική, ενώ η λέξη «πλούσιος» ακούγεται τόσο φτωχή για να περιγράψει τον μεγάλο κατάλογό που αριθμεί 67 στούντιο άλμπουμ, 12 live άλμπουμ, και 102 συλλογές. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να αναφέρω πόσα υπέροχα ή πολύ αναγνωρισμένα και επιτυχημένα τραγούδια είχε τραγουδήσει; Ακόμα και τα χιουμοριστικά κομμάτια του, όπως τα χαρακτηριστικά σε αυτό το στυλ «One Piece at a Time» και «A Boy Named Sue», αλλά και το ντουέτο με τη μελλοντική σύζυγό του, June, «Jackson» (με πολλά ακόμη ντουέτα να ακολουθούν μετά το γάμο τους), είναι υπέροχα.

Το Silver, που σηματοδοτεί τα είκοσι πέντε του χρόνια στο στούντιο, είναι το 62ο άλμπουμ του Αμερικανού τραγουδιστή, τραγουδοποιού, μουσικού και ηθοποιού.

 Η δεκαετία του ’70 ήταν μια δύσκολη περίοδος για τον Cash. Το “One Piece At a Timeθεωρείτο επιτυχία, αλλά πέρα ​​απ’ αυτό τα πράγματα ήταν δύσκολα. Παρά την επανένωσή του με τον παραγωγό και συνεργάτη του στις αρχές της δεκαετίας του ’70 για δύο άλμπουμ, Larry Butler, δεν εκτόξευσε τον Cash στην κορυφή, παρά τη συνεργασία και με τον Waylon Jennings. Όπως όλα προμήνυαν, κανείς δεν περίμενε ένα μεγάλο άλμπουμ από τον Cash την περίοδο εκείνη. Ωστόσο, η Columbia πίεζε τα πράγματα, καθώς πίστευε ότι χρησιμοποιώντας την 25η επέτειο του Johnny στη μουσική βιομηχανία, αυτή θα ήταν η πλέον κατάλληλη στιγμή για να απογειωθεί η καριέρα του. Ο Cash χρειαζόταν κάτι πρωτοποριακό ​​για να επιστρέψει στην κορυφή, καθώς το hard rock, το punk, το heavy metal, ακόμη και η ντίσκο κυριαρχούσαν στη μουσική βιομηχανία.

Η καινοτομία ακούει στο όνομα Brian Ahern. Ο Καναδός παραγωγός είχε ένα καλό όνομα καθώς έφερε στο φως την Anne Murray και επίσης την Emmylou Harris (που αργότερα την παντρεύτηκε). Ο Brian Ahern προσέδωσε κάποια νεωτεριστικά στοιχεία, ενώ  η παραγωγή του ήταν κάθε άλλο παρά παλαιάς κοπής, αφήνοντας δυσαρεστημένους ορισμένους παλιούς οπαδούς του Cash, αλλά το τελικό αποτέλεσμα έδωσε στον Ahern μια μεγάλη νίκη. Παρά τα μοντέρνα στοιχεία, το νέο LP ήταν στην πραγματικότητα ένα είδος αναθεώρησης της πορείας του Cash, αν όχι μείγμα του ρεπερτορίου και των στυλ του από την αρχή μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70.

Να πω εδώ ότι στα τέλη της δεκαετίας του ’70 το χάσμα μεταξύ country και rock & roll έχει αρχίσει  να μειώνεται, κάτι που βοήθησε τον Cash να έρθει πιο κοντά σε νεότερο κοινό. Εξάλλου, ο Cash ήταν κινητήριος μοχλός σ’ αυτή τη μετάβαση. Από κάθε άποψη αποτέλεσε τη γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και της μουσικής σκηνής του ‘79. Παρά την έως τότε εντυπωσιακή πορεία του Cash, το Silver ήταν ένα επίσης σημαντικό άλμπουμ για εκείνον, καθώς αποδείχθηκε ότι ήταν πράγματι εκείνο που του χάρισε το θρόνο (χωρίς καμία βοήθεια παρακαλώ από τον Carter!).

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι dark ενώ σε κάνει να αναπολείς τις παλιές καλές εποχές της αμερικάνικης κληρονομιάς. Κυριαρχούν η θλίψη, η λύτρωση, αλλά και η πάλη με την ηθική. Η βαρύτονη  φωνή του Man In Black με το βαθύ του τόνο, από κοινού με τα λιτά αλλά γεμάτα σπινθήρες τύμπανα, τον παχύ ήχο που δημιουργείται από το εξάχορδο μπάσο, αλλά και τα εφέ από banjo, βιολί, και ακουστικό μπάσο, δημιουργούν μια  ατμόσφαιρα βγαλμένη  από μια ταινία γουέστερν της δεκαετίας του ’70.

Το άλμπουμ τελικά κυκλοφόρησε μέσω της Columbia Records το 1979, και ο Cash δούλεψε σκληρά για αυτό. Ενώ τα περισσότερα άλμπουμ  του ηχογραφούνται μέσα σε μερικές εβδομάδες ή ακόμα και μέρες, αυτό ξεκίνησε να ηχογραφείται το Φεβρουάριο και ολοκληρώθηκε τον Μάιο. Έφτασε στο #28 στα chats του Billboard, ενώ το «(Ghost) Riders In The Sky» έφτασε στο #2 των singles. Τα άλλα δύο, «Bull Rider» και «I’m Say It’s True» (με George Jones να συνοδεύει στα φωνητικά), έπιασαν τα νούμερα 66 και 42 αντίστοιχα. Οι ηχογραφήσεις του «Cocaine Blues» είχαν εμφανιστεί στο παρελθόν στο At Folsom Prison και Now, There Was a Song!, με τίτλο «Transfusion Blues» στο τελευταίο.

Αυτό είναι το τελευταίο άλμπουμ στο οποίο έπαιξε ο Marshall Grant, ο αρχικός μπασίστας των Tennessee Two. Έφυγε από το συγκρότημα του Cash το επόμενο έτος. Το Silver επανακυκλοφόρησε το 2002 μέσω των Legacy Recordings, με remake δύο πρώιμων τραγουδιών του καλλιτέχνη, «I Still Miss Someone» και «I Got Stripes», ως μπόνους κομμάτια, αμφότερα ντουέτα με τον George Jones.

Κομμάτια που ξεχωρίζουν: «(Ghost) Riders in the Sky», «Cocaine Blues», «West Canterbury subdivision Blues», «Muddy Waters», «I’ll Say It’s True», «I’m Gonna Sit on the Porch and Pick on my Old Guitar».