2 Νοεμβρίου 2009. Οι Katatonia και η Peaceville Records παραδίδουν το όγδοο μουσικό πόνημα του συγκροτήματος, «Night is the New Day». Έντεκα κομμάτια, από τα οποία, μόνο έντεκα πέρασαν στην επόμενη φάση. 2.000 αντίτυπα έφυγαν ήδη από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, και οι Katatonia κέρδισαν ένα στοίχημα. Το “Night is the New Day” μπήκε στις καρδιές χιλιάδων οπαδών που δεν φοβήθηκαν να αγκαλιάσουν μια νέα πλευρά της μπάντας που είχε αρχίσει να εξελίσσεται στις λυκαυγές του 21ου αιώνα. Οι Katatonia είχαν την προαπαιτούμενη αυτοπεποίθηση για να σπάσουν τα δεσμά τους. Μεταμορφώθηκαν με πιο έξυπνες, υβριδιακού τύπου δημιουργίες καθώς πέρασαν τα χρόνια, ακολουθώντας το παράδειγμα των συναφών θρυλικών συγκροτημάτων που γεννήθηκαν στη δεκαετία του ’90, όπως οι Tiamat, οι Moonspell και οι The Gathering.

Με το «Night Is The New Day», η μπάντα ταξίδεψε σε πιο εναλλακτικές και πρωτοποριακές προσεγγίσεις, υποστηρίζοντας ότι αυτή η κυκλοφορία θα ήταν πολύ διαφορετική, πιθανότατα η πιο heavy που είχαν κάνει έως τότε και η πιο μελωδική παράλληλα. Είπαν «εις το επανηδείν” στα prog στοιχεία που αγκάλιασαν θερμά στον προκάτοχό του «The Great Cold Distance», ενώ το σκοτάδι και η θλιβερή ατμόσφαιρα παρέμειναν αγκυστρωμένα στον ήχο τους.

Ανάμεσα στα κορυφαία σημεία είναι σίγουρα το opening, «Forsaker», το οποίο ελίσσεται με παρανοϊκό riffing, ενώ το «Idle Blood» φαντάζει σαν απαλό χάδι του φθινοπωρινού ψύχους, κάτι σαν δίδυμο αδερφάκι του «Harvest» των Opeth. Το «Nephilim» δε, είναι εξωπραγματικό. Ξεδιπλώνει θλιβερές ιστορίες μέσα στους στίχους του. Αν το άλμπουμ έχει κάποιο κορυφαίο σημείο μέσα στη σχεδόν τέλεια ροή του, είναι σίγουρα το “Inheritance”. Δεν χρειάζονται λέξεις, παρα μόνο μερικές ακροάσεις για να φύγουν τα κλάματα σαν καταρράκτης

Το “Night is the New Day”, είναι ανάμεσα στα κορυφαία σημεία της δισκογραφίας της μπάντας, παρά το ότι οι άνθρωποι επαινούν ως επί το πλείστον την εποχή τους πριν από το «Viva Emptiness». Αυτό το άλμπουμ ήταν ένα μικρό breakout σε ένα πιο mainstream ακροατήριο, στρέφοντας και πιο «εύκολο» κοινό προς τη μουσική τους, κάτι που μόνο αρνητικό δεν είναι. Ας αφήσουμε λοιπόν τη νύχτα να πέσει.