Korn, nu, u.s.a, roadrunner records, 2016, reviews, albums

Είδος: Nu metal
Χώρα: USA
Εταιρία: Roadrunner Records
Έτος: 2016

O αρχηγός επέστρεψε… Ακολουθήστε τον…

Οι Korn είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση στο χώρο του metal ήχου. Έχουν πολλούς haters αλλά και πολύ περισσότερους fans. Αρκετοί τους θυμούνται μέχρι λίγο πριν το ‘The path of totality’ καθώς μετά αρκετοί θέλησαν να τους ξεχάσουν (η συνεργασία με τον Skrillex ξίνισε σε αρκετούς αλλά η πορεία ήταν ήδη φθίνουσα μετά το ‘Take a look in the mirror’). Για να δικαιολογήσω λοιπόν τους Κorn σαν μουσικούς, οι πειραματισμοί με ένα ιδίωμα που έχει ακραίο ήχο από την απέναντι μεριά και εν προκειμένω με τη dubstep ήταν αναπόφευκτοι στο metal χώρο και εν γένει οι πειραματισμοί είναι πάντα δεκτοί καθώς από αυτούς προκύπτει νέο υλικό και νέα πνοή συνήθως. Θα δικαιολογήσω όμως και αυτούς που απογοητεύτηκαν από αυτό το μουσικό “πάντρεμα” καθώς το αποτέλεσμα δεν ήταν άνω του μετρίου. Οι Korn το αντιλήφθηκαν αυτό και από τον επόμενο δίσκο γύρισαν σε γνώριμα λημέρια δίνοντας μας το αρκετά καλό ‘Paradigm shift’. Τώρα επιστρέφουν ακόμα πιο δυναμικά με το ‘The serenity of suffering’…

Θυμάμαι σαν τώρα την πρώτη φορά που έβαλα το ‘Follow the leader’ όταν ξεκίνησε το album στο 13ο track (ναι ναι για όσους ξέρουν το album ξεκινάει στο 13 track και τελειώνει στο 25ο) και πρώτο-ήχησε το “Ιt’s on!” Ήταν τότε κάτι πρωτόγνωρο και συνάμα  ανατριχιαστικό αλλά και υπέροχο ταυτόχρονα. Το ίδιο feeling λοιπόν θα νιώσεις όταν ακούσεις και τις πρώτες νότες του ‘Insane’ να ηχούν. Ναι οι γνώριμοι μας Korn γύρισαν πίσω το χρόνο και μας δίνουν ένα nu metal ύμνο. O ήχος βέβαια δεν είναι τόσο raw όσο στα αγαπημένα ‘Follow the leader’ και ‘Issues’ αλλά περισσότερο θα τον τοποθετούσες ανάμεσα στα ‘Take a look in the mirror’, ‘Untouchables’ και στο προηγούμενο ‘The paradigm shift’ με μια στροφή στη πιο horror σκοτεινή πλευρά τους. H επιστροφή του Brian έχει δώσει πνοή στους Korn. To ‘Rotting in vain’ όντας μελωδικό και διεστραμμένο ταυτόχρονα, θα σε ενοχλήσει με έναν όμορφο τρόπο. Το ‘Black is the soul’ θα σε συνεπάρει με το επικό και μελαγχολικό intro μέχρι και το απότομο τέλος του. Περνάμε στο ‘The hating’… Όταν το nu metal συναντάει το doom και τη ψυχεδέλεια αλλά και το progressive death σε σημεία. Μουσικός οργασμός… Η δημιουργικότητα των Korn στο απόγειο της. Στο ‘A different world’ έχουμε τη συνεργασία με τον Corey Taylor. Θα έλεγα ίσως ότι είναι το μόνο κομμάτι είναι προβλέψιμο και λίγο επαναλαμβανόμενο. Γούστα… Περνάμε στο ‘Take me’. Αν ένας Korn δίσκος δεν έχει και το χορευτικό groove-αριστό του κομμάτι δεν γίνεται… Παραδεχτείτε το ακόμα σιγοτραγουδάτε το “’Never Never’… Όλος ο δίσκος αρχίζει και ξεδιπλώνεται πανέμορφα και με συνοχή από δω και πέρα. Groove-άτα riffs, growls (ναι, ο Jonathan είχε να ουρλιάξει τόσο από τις 90’s δουλειές τους) σκοτεινά ατμοσφαιρικά περάσματα μελωδικά refrain και παρανοϊκά ξεσπάσματα στα επόμενα ‘Everything falls apart, ‘Die yet another night’, ‘When you are not there’ και ‘Next in line’. Το ‘Please come for me’ και το ‘Baby’ με τα κολλητικά ρεφρέν τους μας δίνουν άλλα δύο hit και οι Korn το κάνουν να φαίνεται εύκολο ενώ δεν είναι! Πάντα το κατάφερναν αποφεύγοντας τα cliché και με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Το album κλείνει με τον Jonathan να ουρλιάζει ‘I don’t need you’ στο ‘Calling me too soon’.

Απολογισμός μετά από 10+ ακροάσεις του album… Κυρίες και κύριοι έχουμε τον καλύτερο δίσκο των Korn εδώ και πολλά χρόνια! Αν συνεχίζω να τον ακούω θα γίνει και ο δεύτερος αγαπημένος μου μετά το ‘Follow the leader’. O αρχηγός επέστρεψε… Ακολουθήστε τον…

5/6