Είδος: Progressive
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρία: InsideOut
Έτος:2017

Η αμεσότητα είναι το χαρακτηριστικό εκείνο που έχει τον πρώτο λόγο στο πέμπτο άλμπουμ των Νορβηγών Leprous. Θα ήταν παράλειψη μεγάλη να μην αναφερθεί κάτι τέτοιο από την αρχή ενός κειμένου για έναν δίσκο, ο οποίος από την πρώτη κιόλας ακρόασή του σου αποκαλύπτει σχεδόν με κάθε του τραγούδι τις μεγάλες του αρετές: Την αρτιότητα των συνθέσεων (τις περισσότερες από τις οποίες ήδη σιγοτραγούδησες σε ανύποπτο χρόνο, σχεδόν αμέσως μετά την πρώτη τους ακρόαση). Την δυναμική και το ταλέντο μιας απελευθερωμένης εκφραστικά μπάντας. Μα και τον άσσο που ήταν από πάντα κρυμμένος στο μανίκι των Leprous: αυτόν τον διαολεμένο τρόπο που έχουν να σου μεταδώσουν φορτισμένα την κάθε τους νότα, αφήνοντας σε μονάχα με την επιθυμία να επιστρέψεις και να ακούσεις ξανά. Μπορείς απλά να αφεθείς στα τραγούδια που έτσι και αλλιώς έχουν σαν κέντρο βάρους  τις σαγηνευτικές φωνητικές μελωδίες του Einar Solberg -και μάλιστα τολμώ να πω ότι αρκετά συχνά μου δίνεται η εντύπωση ότι αυτές είναι που αποτελούν την βάση για το χτίσιμο αρκετών Leprous κομματιών-.  Μπορείς όμως να ξεκινήσεις να αφουγκράζεσαι τι συμβαίνει κάτω από τον φλοιό της κάθε σύνθεσης και τότε θα καταλάβεις πως τίποτα εδώ δεν έγινε τυχαία και πως κάτω από κάθε -εύθραυστο μα και θυελλώδεις, σχεδόν σιωπηλό μα και φορτισμένο- σημείο σε κάθε τραγούδι τους, υπάρχει ένα παζλ που καλείσαι να αποκωδικοποιήσεις αν θέλεις να δεις και την άλλη όψη του Leprous νομίσματος.  Θα εμφανιστούν τότε ξεκάθαρα όλες οι αναφορές των δημιουργών στο Muse σύμπαν, και εκείνο το γνώριμο δικό σου αίσθημα σιγουριάς ή οικειότητας αν θες, που έχεις κάθε φορά που χτυπάς το δάχτυλο με τη μελωδία ενός Queen τραγουδιού στα χείλη. Και αυτό πρώτα το σιγοτραγούδησες και μετά το αφουγκράστηκες. Θυμάσαι;  Και άλλες μουσικές θα βρεις να αποκωδικοποιήσεις ακούγοντας, γοητευτικά pop περάσματα που δεν μυρίζουν super market, μια ανάλαφρη jazz φρασεολογία που σε περιμένει να στήσεις αυτί, Djent στιγμιαία ξεσπάσματα, επαναλήψεις post μινιμαλισμού και άλλα τέτοια όμορφα. Ναι, οι κιθάρες δεν είναι τόσο βαριές όσο στο παρελθόν. Ξεσπάνε εκεί που πρέπει και μαθαίνουν να συνυπάρχουν σε ένα σύνολο που ακούγεται μεστό και με συνοχή. Ένα σύνολο που προκύπτει από την into the point χρήση κάθε οργάνου: Πλήκτρα, samplers, φωνητικές μελωδίες, μπασογραμμές που γεφυρώνουν την ανατροπή και ένας αναντικατάστατος Baard Kolstad στα τύμπανα. Όλα αυτά θέλουν το χώρο τους στο κάθε κομμάτι, και τον έχουν. Άκου και θα καταλάβεις. Οι Leprous στον πιο ώριμο δίσκο της καριέρας τους. Απελευθερωμένοι, εκφραστικοί με ένα συμπαγές και άμεσο αποτέλεσμα μακριά από αφαιρετικούς αχταρμάδες εντυπωσιασμού. Μουσική φορτισμένη που θέλεις να ακούσεις ξανά.

5/6