Είδος: Black Metal
Χώρα: Δανία
Εταιρεία: Vendetta Records
Έτος: 2019

Σε μια γενικότερα ανερχόμενη Δανική black metal σκηνή, όλο και περισσότερες μπάντες αρχίζουν να αναδύονται με κάθε χρονιά που περνάει. Οι Ligfaerd βέβαια υπάρχουν εδώ και δύο δεκαετίες σχεδόν (στην αρχή της χιλιετίας είχαν όνομα Hrapp) και είναι καθαρά Δανόφωνο σχήμα, με μόλις τρεις δίσκους στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Πρόσφατα τους έμαθα με το δίσκο τους “Dagenforos – nattenforeder” του 2016.

Ο τρίτος δίσκος της μπάντας “Den ildrøde konge” έχει εξώφυλλο που επιτέλους είναι καλοδουλεμένο, δίνοντας έμφαση στη συνεχόμενη κλίση της μπάντας σε αντιθρησκευτικά θέματα. Όλοι οι τίτλοι είναι έχουν και μεταφράσεις στα αγγλικά, κάτι που δεν έχει γίνει στο παρελθόν, ενώ εκτός από το εξώφυλλο, οι Ligfaerd έχουν βελτιώσει και τον ήχο τους. Δε θα μου άρεσε τέτοια μπάντα με καθαρό ήχο, όμως η αισθητική τους τονίζεται από την όσο βρώμικη παραγωγή χρειάζεται που κάνει αυτό εδώ την καλύτερή τους δουλειά μέχρι σήμερα.

Μουσικά, το “Den ildrøde konge” είναι άμεσο και επιθετικό, με τη μπάντα να χρησιμοποιεί γρήγορα riffs και drums συνεχώς. Υπάρχουν κάποιες στιγμές με synth samples αλλά δεν έχουν κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη του δίσκου, που εκτυλίσσεται σε υψηλή ταχύτητα και χωρίς έλεος, με ένα τρόπο που έχουμε ξαναδεί σε μπάντες όπως οι Marduk. Αυτό είναι το μόνο μειονέκτημα που βρήκα στην κατά τ’άλλα απολαυστική αυτή κυκλοφορία, ότι συχνά ακούγεται πολύ κοντά στους Marduk και είναι και λες ακούω αυτούς. Όχι μόνο οι κιθάρες, αλλά και οι αλλαγές στα κομμάτια θυμίζουν δομή Marduk.

Τεχνικά το άλμπουμ είναι σωστό και όλα τα διαφορετικά στοιχεία της ενορχήστρωσης είναι αξιόλογα, αφού οι Ligfaerd έχουν έτσι κι αλλιώς καλά φωνητικά, καλό drumming, και γενικώς καλά κομμάτια. Έχουν τα γρήγορά τους κομμάτια, όπως το ομότιτλο ή το “ Den fejlslagne nedmaning”, έχουν πιο αργά σημεία στο “Kiøgehuskors 1608 – 1615” και δεν υπάρχουν πολλές διαταραχές, πέρα από ένα interludeστη μέση με τίτλο “Epitafium” που και να έλειπε δε θα έκανε μεγάλη αλλαγή. Εκτός από την ομοιότητα στους Marduk, η μπάντα είναι εντάξει με αυτό που κάνει. Το “Denildrøde konge” μου άρεσε και θα το έχω στο νου μου, όμως πιστεύω ότι αν το συγκρότημα θέλει να πετύχει κάτι παραπάνω θα πρέπει να βρει προσωπικό ήχο.

3.5/6