Ένα από τα συγκροτήματα που αγαπάμε να βλέπουμε ζωντανά στη χώρα μας είναι οι Annihilator. Η σχέση με το συγκρότημα είναι αμφίδρομη και αμοιβαία. Γουστάρουν να παίζουν για το κοινό τους εδώ και αυτό φαίνεται. Η επιβεβαίωση ότι δεν θα σταματήσουμε ποτέ να ακούμε Annihilator και να παρασυρόμαστε στον ρυθμό τους, ήρθε το βράδυ του Σαββάτου στο Principal Club Theater σε μια παραγωγή της Krisis Productions. Με γνώμονα την ικανοποίηση ακόμα και του πιο απαιτητικού οπαδού, το live των Καναδών θύμιζε μια συλλογή Best – Of, με κομμάτια από όλη τους την πορεία, σε μια ωραία αλληλουχία, μπλέκοντας το παρελθόν με το παρόν και κάνοντας το μέλλον να φαντάζει πιο δυνατό από ποτέ. Με σύμμαχο τον καλό ήχο και το παιχνίδι με τον φωτισμό της σκηνής, οι Annihilator από την πρώτη στιγμή που ανέβηκαν στο σανίδι, δεν σταμάτησαν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον του σχεδόν κατάμεστου Principal. Η δυναμική αλλά και η επικοινωνία των μελών του συγκροτήματος έκανε έντονη την εμφάνισή τους, αφού η αλληλεπίδραση μεταξύ τους αλλά και ο αέρας που απόπνεαν προς το κοινό ήταν καταλυτικά στοιχεία για την επιτυχία της εμφάνισής τους. Ιδιαίτερη μνεία να κάνουμε στον Waters, ο οποίος πραγματικά πιστεύω πως αν (λέμε αν) κάποτε κουραστεί από τη μουσική, τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες και φωτισμένο μονοπάτι το standup comedy. Ο άνθρωπος δεν σταμάτησε να κάνει αστειάκια με το κοινό, να αναφέρεται σε αστείες ιστορίες από το παρελθόν, να δίνει πιπεράτα κουτσομπολιά της πρώιμης εποχής τους, να μας αποκαλύπτει μυστικά για τη σύνθεση κομματιών όπως το “Stonewall”, ενώ στα πιο σοβαρά να αναφέρεται στον Randy Rampage δίνοντάς μας μερικά στοιχεία του χαρακτήρα του και κάποιες ιστορίες για να καταλάβουμε με τι είχε να κάνει την περίοδο που ήταν στα φωνητικά. Σίγουρα μια ανορθόδοξη προσέγγιση, ειδικά σε μια δεκαετία που τα περισσότερα συγκροτήματα, στο βωμό του ανταγωνισμού και της ανάγκης να ξεχωρίσουν, προσπαθούν να αποδείξουν επί σκηνής τον επαγγελματισμό και τη σοβαρότητά τους, αποστασιοποιώντας τους εαυτούς τους από τη θέρμη του κοινού, δίνοντας εμφανίσεις «κρύες» και άγευστες σε πολλές περιπτώσεις. Με σιγουριά, η πιο έντονη για μένα στιγμή της συναυλίας αποτέλεσε η εκτέλεση του “Schizos (Are Never Alone) Parts I & II” – το απόλυτο κερασάκι στην τούρτα και ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη. Δεν είχα δει και το set πριν έρθουν Θεσσαλονίκη, οπότε χάρηκα ιδιαιτέρως.  Μια ωραία λεπτομέρεια κατά την εκτέλεση του “Phantasmagoria” από το “Never, Neverland”, ήταν ότι o ίδιος ο Waters μας αποκάλυψε ότι ενδεχομένως να μπορέσουμε να ξαναδούμε τους Annihilator του χρόνου, καθώς υπάρχει περίπτωση να κάνουν νέα περιοδεία τιμώντας την 30η επέτειο του προαναφερόμενου δίσκου, οπότε μη μασάτε μεταλλάκια, θα τους ξαναδούμε.

Αντί για ξερή καταγραφή setlist, μπορείτε να δείτε την εμφάνισή τους στον παρακάτω σύνδεσμο:

Αναπόσπαστο κομμάτι της περιοδείας των Καναδών ήταν οι Καλιφορνέζοι Archer Nation, οι οποίοι φυσικά και ήρθαν και στην χώρα μας. Ένα αρκετά ιδιαίτερο γκρουπάκι, με μια δική του μουσική προσέγγιση που κατά βάση έχει φιλτράρει επιρροές από διάφορες εκφάνσεις του σκληρού ήχου. Θα έλεγα πως κινούνται κατά βάσει σε Thrash μονοπάτια διανθισμένα με έναν μελωδικό Heavy Metal αέρα και μερικά ψήγματα Rock’n’Roll. Τίγκα ενέργεια από το αυτό το trio της Santa Cruz, διάθεση στα ύψη, καλή επικοινωνία με το κοινό που όχι μόνο τους αντάμειψε με θερμό χειροκρότημα αλλά και φώναξε τραγουδιστά το όνομά τους, δίνοντας χαρά στα μέλη των Archer Nation. Αν και δεν έτυχε ποτέ να εντρυφήσω στη μουσική τους, σίγουρα μετά την εμφάνισή τους στο πλευρό των Annihilator θα αναθεωρήσω, αφού η επίγευση της εμφάνισής τους είναι άκρως θετική. Η εμφάνισή τους: