37.1 C
Athens

Live Report: Black Sabbath, Genting Arena, Birmingham, 02.02.2017

Published:

Last Updated on 00:18 by Lilliana Tseka

Υπάρχουν συναυλίες που ξεχνιούνται εύκολα και υπάρχουν συναυλίες που θα τις θυμάσαι για μια ζωή. Αλλά υπάρχουν και αυτού του είδους οι συναυλίες που είναι κάτι παραπάνω από το να ανέβει ένα συγκρότημα στη σκηνή, να παίξει τη μουσική του και ο κόσμος να γουστάρει. Υπάρχουν συναυλίες που είναι δηλώσεις, πολιτιστικά συμβάντα καθεαυτές και η σημασία τους υπερβαίνει τον χωρικό και χρονικό περιορισμό της επιτέλεσής τους.

Σχεδόν πριν 50 χρόνια, μια παρέα παλιών συμμαθητών από το Aston, ένα προάστιο της πάντοτε γκρίζας και εργατικής βρετανικής πόλης του Μπέρμινχαμ, έφτιαξε ένα συγκρότημα που σύντομα έμελε να αλλάξει την πορεία της ροκ μουσικής. Αν και δεν μπορούμε να πούμε πως υπήρξε κάποια στιγμή μια Μεγάλη Έκρηξη σε οποιοδήποτε είδος μουσικής, οι Black Sabbath είναι ό,τι κοντινότερο σε αυτό όσον αφορά την βαριά μουσική. Σε μια σταδιοδρομία που απλώνεται σε σχεδόν 5 γεμάτες δεκαετίες κατάφεραν να ορίσουν τον ήχο, τη μορφή και το στυλ της χέβι μουσικής, τσακώθηκαν, διαλύθηκαν, τα ξαναβρήκανε και άλλαξαν μέλη αναρίθμητες φορές μέχρι να αποφασίσουν πως είχε έρθει η ώρα να κλείσει ο κύκλος με μια μικρή Ευρωπαϊκή περιοδεία που ταιριαστά ονομάστηκε “The End” και που θα ολοκληρωνόταν στην γενέτειρά τους, το μέρος απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Ήμουν αρκετά τυχερός και βρήκα ένα εισιτήριο για την πρώτη από τις δύο συναυλίες που θα έδιναν εκεί, με πλήρη συναίσθηση της ιστορικής σημασίας και ελπίζοντας πως σε τριάντα χρόνια θα υπάρχουν ακόμα νέα παιδιά που θα συναρπάζονται από την δύναμη του ριφ και θα θέλουν να ακούσουν ιστορίες από κάποιον γεροπαράξενο για αυτούς που έδειξαν στους υπόλοιπους πώς γίνεται η δουλειά.

Η πτήση από το Βερολίνο στο Μπέρμινχαμ είχε 29 άτομα, οι 7 εκ των οποίων φορούσαν κάποιο διακριτικό των Black Sabbath, νομίζω είναι ένα καλό ποσοστό. Η αναλογία στο αεροδρόμιο και στον σταθμό των τρένων εκεί ήταν ακόμα καλύτερη, για να μην αναφέρω τι γινόταν στην παμπ που βρισκόταν πιο κοντά στον συναυλιακό χώρο, όπου και δοκιμάσαμε την άγευστη βρετανική κουζίνα. Το Genting Arena είναι μια τεράστια μεταλική κατασκευή με χωρητικότητα περίπου 16.000 ατόμων και ένα πολύ ωραίο μονοπάτι που οδηγεί σε αυτή και το οποίο περνάει δίπλα από μια μικρή λίμνη. Φυσικό ήταν το μέρος που διαλέχτηκε για να φιλοξενήσει για τελευταία φορά τους Black Sabbath να είναι πλημμυρισμένο με οπαδούς από πολύ νωρίς καθώς όλοι ήθελαν να βρεθούν όσο πιο κοντά γίνεται στο συγκρότημα.

Δυστυχώς, η τεράστια αρένα ήταν χωρισμένη σε golden circle και κοινούς θνητούς, γεγονός που μας περιόρισε σε μια σεβαστή απόσταση από τη σκηνή καθώς σαφώς και ανήκουμε στην δεύτερη κατηγορία, αλλά ευτυχώς ήμασταν εκεί ήδη αρκετά νωρίς για να βρούμε ένα σωστό σημείο να σταθούμε και περιμέναμε με καρτερία. Το σαπόρτ, οι Rival Sons, έπαιξαν το σετ τους και σχεδόν μετά από κάθε κομμάτι ευχαριστούσαν τους Black Sabbath, αναγνωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο την ευκαιρία που τους δώθηκε να βρίσκονται στην τελευταία περιοδεία των μεγάλων. Το βρετανικό κοινό τους υποστήριξε με την χαρακτηριστική του ευγένεια, αλλά πέρα από μερικούς μορφασμούς και σποραδικά κάποιο ελαφρύ κούνημα των κεφαλιών, ήταν φανερό πως εκείνη η ώρα ήταν περισσότερο για ενδοσκόπηση και προετοιμασία για αυτό που θα ακολουθούσε.

Η κουρτίνα που έκρυβε τη σκηνή είχε ένα αχνό μωβ φως επάνω της που φώτιζε το λόγκο του συγκροτήματος. Σύντομα τα φώτα σβήσανε και έπαιξε το εισαγωγικό βίντεο με έναν δράκο που γεννιέται και καταστρέφει τον κόσμο φτύνοντας φωτιές, τελειώνοντας με το λόγκο του συγκροτήματος στις φλόγες και υπό τους συνδυασμένους ήχους της τόσο οικείας αλλά πάντα συναισθηματικά και ψυχολογικά ενοχλητικής καμπάνας και της βροχής. Η κουρτίνα σηκώθηκε με μαγικό τρόπο και το συγκρότημα εμφανίστηκε στη σκηνή, η οποία ανάβλυζε φλόγες απ΄ άκρη σ΄ άκρη, ακόμα και το γκονγκ από τα ντραμς, φοβερό θέαμα. “Black Sabbath” και η αρχή των πάντων. “What is this that stands before me…” και εν αρχή ην ο Λόγος. Αυτό που ακολούθησε για την επόμενη μια ώρα και σαρανταπέντε λεπτά ήταν μια καταβύθιση στους πρώτους εφτά δίσκους του συγκροτήματος και κατά συνέπεια σε ολόκληρη την ιστορία του χαρντ ροκ και του χέβι μέταλ γεμάτη με αναδρομές, αναμνήσεις μιας άγριας νεότητας και οτιδήποτε μπορεί να συνδεθεί με την αγάπη για τη μουσική και ό,τι μπορεί να προσφερεί στην ευζωία ενός ανθρώπου. Και ήταν όλοι τους εκεί πίσω από τον τοίχο του ύπνου. Υπήρχαν νεράιδες που φορούσαν τις μπότες τους κάπου κάτω από τον ήλιο, γουρούνια του πολέμου σέρνονταν στα γόνατά τους, ο Εωσφόρος ο ίδιος μας ζητούσε να πιάσουμε το χέρι του και να τον ακολουθήσουμε, υπήρχαν βρώμικες γυναίκες με τις οποίες δεν μπλέκεις που συνομιλούσαν με άτομα τυφλωμένα από την κοκαΐνη, καθώς κι ένας σιδερένιος άνθρωπος που ετοιμαζόταν να εκδικηθεί καθώς το χέρι της τελικής καταστροφής εκτεινόταν προς τα μας έως το επέκεινα του πάντοτε. Προς το τέλος, παιδιά σηκώθηκαν από τον τάφο και άρχισαν να παρελαύνουν έχοντας την επανάσταση της αγάπης κατά νου. Και φυσικά το αίσθημα που επικρατούσε ήταν αυτό της γλυκειάς παράνοιας που νιώθουμε μόνο όποτε σκοτεινιάζει το Σάββατο.

Δυστυχώς, ο μόνος που έλειπε ήταν ο Bill Ward, ένα από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος, για λόγους που ακόμα και ο Iommi  δεν κατανοεί όπως δήλωσε πρόσφατα. Ας τον σκεφτούμε ως πεσόντα σε αυτή την τελευταία ενσάρκωση του συγκροτήματος, κι αυτό μόνο και μόνο για να γίνει  η απώλεια όσο το δυνατόν διαχειρίσιμη. Και παρόλο που ο αντικαταστάτης του, ο Tommy Clufetos, έκανε ό,τι μπορούσε και εκτέλεσε ένα φοβερό σόλο μετά το “Rat Salad”, το έμφυτο γκρουβ και η φυσική παρουσία του ανθρώπου που πρωτοέπαιξε αυτά τα τραγούδια μας έλειψε πολύ εκείνο το βράδυ.

Αλλά το μεγαλείο των υπόλοιπων μελών απλά έλαμπε. Στην άκρη της σκηνής βρισκόταν ο Adam Wakeman που έντυνε με στρώσεις πλήκτρων τα κομμάτια, ένα καθήκον που μάλλον φάνταζε ακόμα πιο βαρύ υπό τη σκιά του πρόσφατου θανάτου του Geoff Nichols. Ο Ozzy, με την φωνή του στην καλύτερη κατάσταση απ’ όλες τις φορές που τον έχω δει με δεδομένη την ηλικία του και τη διάρκεια του σετ, ήταν σε πολύ καλή διάθεση και φαινόταν σε άμεση σύνδεση με το κοινό, -το πρώτο πράγμα που είπε με το που μας αντίκρυσε ήταν «σας αγαπάμε όλους»-, κι έκανε διάφορα αστεία σχόλια ανάμεσα στα κομμάτια όπως αυτό με τα πράγματα που δεν θα μας πει αυτός αν πρέπει να κάνουμε ή όχι πριν το “Snowblind” ή ότι παίζουν μόνο παλιά τραγούδια γιατί κανείς δεν ασχολείται με τον τελευταίο δίσκο. Ο Geezer έκανε το έδαφος να κουνιέται με το αψεγάδιαστο παίξιμο και τον ήχο του, ενώ ήταν φανερά ενεργητικός και πιο εκφραστικός απ΄ ό,τι συνήθως. Ο Tonny Iommi, ο αρχιεπίσκοπος του χέβι μέταλ με την κάπα του και το μεσαιωνικό μουστάκι κράδαινε όλες τις παλιές του κιθάρες που είχαν ξεθωριάσει από τις άπειρες ώρες παιξίματος και με αυτές έστελνε κύματα χέβι μέταλ να ακουστούν σε όλη την υδρόγειο για μια τελευταία φορά τονίζοντα κάθε ριφ και δίνοντας όλο του τον εαυτό σε κάθε σόλο. Ο τρόπος με τον οποίο τελείωσε το “Dirty Women” δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Ήταν μια πολύ συναισθηματική συναυλία χωρίς υπερβολές, μόνο ο Ozzy στο τέλος είπε ότι αυτή ήταν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή για το συγκρότημα. Κι ήταν ακόμα πιο συναισθηματικά τα πράγματα για τους οπαδούς απ’ όλο τον κόσμο που βρέθηκαν εκεί, είδα πάρα πολλούς ανθρώπους που βρίσκονταν στην έκτη, στην έβδομη, ακόμα και στην όγδοη δεκαετία τους, αρκετοί μετακινούνταν με την βοήθεια μπαστουνιού και συναγελάζονταν ευχάριστα με μεσήλικες και νεαρούς, όλοι μαζί, όλοι σε ευφορία, όλοι ζώντας τη στιγμή που χιλιάδες διαφορετικές προσωπικές ιστορίες με τους Black Sabbath συμπυκνώνονταν σε μια συλλογική ανάμνηση.

Οι Black Sabbath μπορεί να τελειώσανε ως οντότητα με κάθε τιμή, αλλά η μουσική τους θα αντηχεί στο μυαλό εκατομμυρίων στα χρόνια που θα έρθουν. Και παρόλο που ο θάνατος του προπάτορα είναι ένα δυστυχές γεγονός, μετά τον απαραίτητο χρόνο πένθους, θα πρέπει να γιορτάσουμε τις χιλιάδες συγκροτήματα που δοξάζουν την κληρονομιά που μας άφησαν και θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν πρώτοι οι Black Sabbath κάποτε στο ίδιο έδαφος στο οποίο διάλεξαν να γράψουν το τελευταίο κεφάλαιο της υπέροχης ιστορίας τους.

Setlist:

  1. Black Sabbath
  2. Fairies Wear Boots
  3. Under The Sun/Everyday Comes and Goes
  4. After Forever
  5. Into The Void
  6. Snowblind
  7. War Pigs
  8. Behind The Wall Of Sleep
  9. N.I.B.
  10. Hand Of Doom
  11. Supernaut/Sabbath Bloody Sabbath/Megalomania (instrumental medley)
  12. Rat Salad (drum solo)
  13. Iron Man
  14. Dirty Women
  15. Children Of The Grave
  16. Paranoid

AstralKannibal
AstralKannibal
Kannibalizing The Astral Plane

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img