από τις Ελπίδα Χοκμετίδου και Κρυσταλλία Λατσάρα

Όπως ανέφερα και προ ολίγων ημερών στο αντίστοιχο tribute, παρακολουθώ τους Σουηδούς DR LIVING DEAD! από τα πολύ πρώτα τους βήματα στο χώρο, βλέποντας την ατομική και συλλογική εξέλιξή τους με την πάροδο του χρόνου, συνεπώς η χαρά που θα τους έβλεπα ζωντανά, ολοένα και μεγάλωνε με το πέρασμα των ημερών. Σε ένα Principal που ήθελε ακόμα αρκετή ώρα να γεμίσει, οι DR LIVING DEAD! ανέβηκαν στο σανίδι, ακολουθώντας κατά γράμμα τοtimetable που είχε οριστεί (κάτι που τιμά βεβαίως και την οργάνωση της συναυλίας, ανήκει στα πάρα πολύ θετικά της βραδιάς). Τίγκα στην ενέργεια και την όρεξη και φυσικά με σύμμαχο το ταλέντο, οι κροσοβεράδες από τον Βορρά απέδειξαν ότι καλώς έχουν προσελκύσει τα φώτα μας εδώ και πολλά χρόνια. Όργωσαν την σκηνή με την παρουσία τους, ‘έπαιξαν’ με το κοινό με την γνωστή χιουμοριστική τους εσσάνς, και – μακράν το σημαντικότερο – μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ούτε τυχαία βρίσκονται εκεί που βρίσκονται, ούτε είναι ένα κουαρτέτο που το κάνει όλο αυτό για να σκοτώσει την ώρα του και να ζήσει την la vida loca κατά την περιοδεία (γιατί ακόμα και στις κουβέντες που ανταλλάξαμε μετά το σετ τους, έδειξαν πόσο προσγειωμένοι είναι και πόσο ρεαλιστικά βλέπουν την όλη κατάσταση). Με κομμάτια σχεδόν από όλη τους την πορεία, αν δεν απατώμαι έπαιξαν κοντά στα 45-50 λεπτά, ξεσήκωσαν το κοινό, προετοιμάζοντάς το με τον καλύτερο τρόπο. Άξιοι!

Σειρά παίρνουν – ευτυχώς- στη θέση των Marduk, οι νορβηγοί Ancient. Δεν μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να μην ακούει τουλάχιστον κάθε μέρα τα τελευταία χρόνια αυτή τη μπάντα, οπότε με την πρόσφατη ανακοίνωση, μέτραγα στιγμές. Η αλήθεια είναι οτι περίμενα εν τέλει περισσότερα πράγματα. Έπος τα κομμάτια, έπος οι πρώτοι δίσκοι στους οποίους βασίστηκε το set, ναι. Όμως, ο ήχος ήταν από τους πιο απαράδεκτους που έχω δει ποτέ στο Principal, κάτι που δεν νομίζω να οφείλεται στο μαγαζί στην προκειμένη, διότι τόσο οι Σουηδοί, όσο και οι Corpse ακουγόταν εξαιρετικά. Η μια κιθάρα σκέπαζε την άλλη, τα φωνητικά του Zel δεν ακουγόταν ούτε μέχρι το κάγκελο και εν γένει δεν υπήρχε σύνδεση ανάμεσα στα μέλη, τουλάχιστον οπτικά, μάλλον γιατί όλοι εκτός του Zel είναι session, αν θυμάμαι καλά. Πάντως, από απόδοση, δεν είχα κανένα παράπονο. Μακάρι σε κάτι καλύτερο την επόμενη φορά.

Θα ήταν η τρίτη φορά που θα έβλεπα ζωντανά τους Cannibal Corpse, οπότε από μια πλευρά πάνω – κάτω γνώριζα τι θα συναντούσα. Πράγματι, ήταν όλα όσα περίμενα. Ήταν σαν να τους έβλεπες στα μεγάλα φόρτε τους στα μέσα 90-αρχές 00. Χωρίς την παραμικρή απόκλιση από όσα μας έχουν συνηθίσει, οι Cannibal Corpse, έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα. Κατάφεραν μέσα σε περίπου μιάμιση ώρα θα πάρουν τα κεφάλια μας και να τα βαράνε στον τοίχο. Δε θα μιλήσω για την τεχνική αρτιότητα και την αξιοζήλευτη απόδοση που θα ζήλευαν πολλοί του χώρου, θα ήταν ηλίθιο εκ προοιμίου. Εγώ σε αυτό που θα ήθελα να σταθώ είναι ότι παρά το γεγονός ότι μιλάμε για μια μπάντα που αντικειμενικά είναι «στη φάση» από το 1988, που έχει βγάλει πάνω από δέκα δίσκους, που ήρθε να παίξει ξανά σε μια πόλη που βράζει από το κύμα καύσωνα που τη βαράει, όχι μόνο δεν βγάλανε κιχ, όχι μόνο άκουγες τα κομμάτια σαν να παίζει playback ο δίσκος, αλλά ήταν Α-ΚΟΥ-ΡΑ-ΣΤΟΙ. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε ή νοείτε αυτό που λέω / γράφω. Εδώ εγώ κουράστηκα από την ορθοστασία και έκατσα στο τελευταίο τέταρτο. Οι Cannibal με τόση αδρεναλίνη αν τους άφηνες θα έπαιζαν να πούμε για κάνα τρίωρο ακόμα χωρίς να δυσανασχετήσουν. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για ένα τέτοιο συγκρότημα να «πηγαίνει τρένο» την ώρα του live και να μη σε αφήσουν να βαρεθείς. Εντάξει, οκ, έκαναν ένα μονόλεπτο διάλειμμα κοντά στην ώρα, δε θα πεθάνουν κιόλας απ’ τη ζέστα, αλλά μέχρι εκεί. Στα όμορφα της υπόθεσης, δεν έλειψαν τα καυστικά σχόλια του Corpsegrinder, ενώ χάρηκα ειλικρινά πολύ που σε μια τέτοια συναυλία είδα νεαρό κόσμο. Το επισημαίνω όχι για να δείξω ότι και εγώ μεγάλωσα ή ότι οι Cannibal απευθύνονται σε μεγαλύτερο κοινό λόγω ετών πορείας, αλλά γιατί ειδικά στην πόλη μας και ειδικά στον ακραίο ήχο έχω παρατηρήσει (ολοένα και πιο έντονα τα τελευταία δύο χρόνια) ότι λείπει το νέο αίμα. Λείπει το φρέσκο τσαχτιλίκι, το τσαμπουκαλεμένο νιάτο που θα μπει στο πιτ και θα μοιράσει σφαλιάρες. Ευτυχώς εχθές είδα μούτρα νεαρά και πορωμένα και κάπου ηρέμησα. Για να μη μακρηγορώ, όσοι τους έχετε ξαναδεί, ξέρετε για τι μιλάω. Όσοι από την άλλη δεν έχετε αξιωθεί ακόμα να τους δείτε, μαλάκες τρέξτε. Δε ξέρω πόσο λιανά να το κάνω.