Οι Daemonia Nymphe είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις του καλλιτεχνικού στερεώματος της Ελληνικής σκηνής, αλλά και φυσικά ολόκληρου του κόσμου. Σχεδόν ένα χρόνο μετά την τελευταία τους επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη, αυτή η κολεκτίβα εξαίρετων καλλιτεχνών, που εδώ και περίπου δυο δεκαετίες μας έχει προσφέρει πολλαπλές ανατάσεις ψυχής με τις κυκλοφορίες τους, κατάφερε να μας συνεπάρει και να μας παρασύρει στους ρυθμούς της για ακόμα μια φορά, σε ένα ταξίδι όπου τα όρια μεταξύ του αισθητού και του μη αισθητού κόσμου είναι από θολά έως και ανύπαρκτα.

Κυρίαρχη παρουσία επί σκηνής, η σχεδόν επιβλητική Εύη Στεργίου, η οποία πλαισιωνόταν από τις Victoria Cooper και Rey Yusuf που τελειοποιούσαν το φωνητικό αποτέλεσμα. Ο Σπύρος Γιασαφάκης, παρότι ‘χωμένος’ στα βάθη του background, όπου το φως ελάχιστα επιτρεπόταν, ήταν καταλυτικός, εξίσου και ο ίδιος πλαισιωμένος από φανταστικούς μουσικούς.

Οι Daemonia Nymphe καταφέρνουν και αποδίδουν τη διαπλοκή της Ελληνικής μουσικής και παράδοσης της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου, ενσωματώνοντας παράλληλα στοιχεία από την Ανατολή και τη Δύση, κάτι που είναι εμφανές από τα όργανα που αξιοποιούν επάνω στη σκηνή αλλά και από την ατμόσφαιρα που δημιουργούν με τους ιδιαίτερους ήχους τους. Πρωταγωνιστικό ρόλο όσον αφορά την ενορχήστρωση, τουλάχιστον για εμένα, έπαιξε η λύρα, η οποία παρότι χαμηλόφωνη στο βάθος, ανά στιγμές μπορούσε να εντείνει την διάθεση και να κάνει την ατμόσφαιρα ακόμα πιο μυστηριακή με τον αρχαϊκό της ήχο. Και μιας και μιλάμε για ατμόσφαιρα, όποιος μπόρεσε να παρευρεθεί σε αυτήν την μυσταγωγία, όχι μόνο μπήκε σε ένα κλίμα κατάνυξης και εσωτερικής αναμόχλευσης του εαυτού, αλλά και ίσως να βγήκε λίγο διαφορετικός σαν άνθρωπος.

Βασικό στοιχείο της εμφάνισής τους, είναι ο οπτικοακουστικός της χαρακτήρας, προκαλώντας μια καθολική συναισθησία στο κοινό. Πιάνοντας το καθαρά οπτικό κομμάτι της παράστασης των Daemonia Nymphe, γινόμαστε θεατές μιας θεατρικής σχεδόν δραματοποίησης, κατά την οποία η διονυσιακή λατρεία φθάνει σε εκστατικές κορυφές. Κομμάτι της οπτικοποίησης ήταν η αιθέρια Ιωάννα Δούκα που μας άφησε με το στόμα ανοιχτό με τον εναέριο χορό της και τον κομψό και λεπτεπίλεπτο τρόπο που δάμαζε την βαρύτητα, ενώ οι πύρινες κινήσεις της Sile Kuu Gutrod μας μετέφεραν σε κάποιο πρωτόγονο σκηνικό. Υπήρχαν και φορές που η σκηνή πλημμυριζόταν και από άλλους χορευτές που είχαν τον αναγκαίο χώρο για να αναπνεύσουν και να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Εννοείται πως στην ολοκλήρωση της συναισθησίας συνέδραμαν οι νυμφικές στολές όλων των συντελεστών, οι μάσκες που έκαναν την εμφάνισή τους σχετικά συχνά αλλά ακόμα και η λεπτομέρεια της κάλυψης των καλωδίων των μικροφώνων με προσομοίωση φύλλων.

Στα πολύ ενδιαφέροντα της βραδιάς, θα ήθελα να εντάξω το κοινό και την πολυδιάστατη υφή του. Μπορούσες εύκολα να καταλάβεις ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά γύρω σου, πως το κοινό ήταν τρομερά ετερόκλητο, χωρίς να ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο κουτάκι ηλικίας ή μουσικής κατηγορίας. Η οικουμενικότητα των Daemonia Nymphe είναι μαγική.

Μακάρι να τους ξαναδούμε σύντομα, και όσοι δεν τους έχετε δει, εύχομαι να τους δώσετε την ευκαιρία που αξίζουν να σας ταξιδέψουν με τις μουσικές τους.