Το συγκρότημα που άνοιξε την χθεσινή βραδιά ήταν οι Λαρισαίοι The Unconfessed οι οποίοι ήταν η μοναδική Ελληνικά μπάντα που συμμετείχε στο live. Μιας και ξανά έγραψα πολύ πρόσφατα για τους Unconfessed , δεν θα πω πολλά πέραν του ότι ο ήχος τους ήταν πολύ καλός, αρκετά πιο δεμένοι σε σχέση με το τελευταίο τους live και μολονότι η εμφάνιση τους ήταν σύντομη, τα 5 τραγούδια που έπαιξαν ήταν ότι πρέπει για το ξεκίνημα της βραδιάς.

Σχεδόν αμέσως μετά ανέβηκαν στη σκηνή οι Ιταλοί Hour of Penance οι οποίοι παίζουν  brutal death. Έπαιξαν περίπου 1 ώρα και είχαν συνολικά πολύ καλή εμφάνιση. Επίσης πολύ καλός ήχος, δεμένη μπάντα και με έναν εξαιρετικό drummer πραγματικά.

Μετά την εμφάνιση των Hour of Penance και με ένα Κύτταρο να έχει ήδη γεμίσει, είχε έρθει η ώρα των Carach Angren. Απ’ όσο κατάλαβα, ένα μεγάλο μέρος του κοινού, ήταν εκεί για αυτούς και όχι για τους Dark Funeral. Οι Ολλανδοί άργησαν πολύ να ανέβουν στην σκηνή, κάτι που προσωπικά με εκνευρίζει και παρ’ όλο που θα μπορούσα να το αναλύσω, λέω να το αφήσω για κάποια άλλη στιγμή. Με το που ανέβηκαν στην σκηνή, έγινε ένας χαμούλης από ουρλιαχτά και επιφωνήματα.  Με θεατρική –καλά προβαρισμένη- σκηνική παρουσία, τα παιδιά κάνανε το show τους, το οποίο είτε αρέσει είτε όχι (προσωπικά μου κάνει αστείο), παραμένει show, κάτι που οφείλω να αναφέρω. Το κοινό προφανώς είχε διαφορετική άποψη με εμένα, μιας και τους αποθέωσαν. Στην μπάντα δεν υπάρχει μπασίστας, και αυτό δυστυχώς, είναι κάτι που ηχητικά ήταν αισθητό. Ο drummer τους πάντως ήταν ικανότατος και απολαυστικός.

Και κάπου εδώ έφτασε η ώρα για το μεγάλο όνομα της βραδιάς. Το να προλογίσω οτιδήποτε για τους Dark Funeral θα είναι περιττό. Ο Heljarmadr (GRA) είναι πολύ καλός και επικοινωνιακός με το κοινό (το μαστίγωσε και λίγο στο Goddess of  Sodomy), ο Lord Ahriman ζοφερός και επιβλητικός, ο Chaq Mole σταθερός και λιτός και ο Dominator που δυστυχώς ήταν κρυμμένος πίσω από τα παραβάν, ήταν καταιγιστικός και έδινε ρέστα. Το μπάσο δυστυχώς, ειδικά στην αρχή δεν ακουγόταν καθόλου κάτι που στην πορεία διορθώθηκε. Το κακό της υπόθεσης ήταν η ατυχής –για αρκετούς- επιλογή των τραγουδιών του setlist. Βέβαια, αυτό πρόκειται για κάτι υποκειμενικό και πολλοί πιθανώς να έχουν αντίθετη άποψη και να το διασκέδασαν. Στην προηγούμενη επίσκεψη τους στην χώρα μας οι επιλογές κομματιών ήταν αρκετά καλύτερες. Το σίγουρο είναι πάντως, πως όταν στο κλείσιμο ακούστηκε η κλασική ατάκα “και τώρα αυτό που όλοι περιμένετε», ο κόσμος εκστασιάστηκε, για να γειωθεί λίγο μετά με το ομώνυμο κομμάτι του τελευταίου δίσκου. Το κομμάτι δεν είναι κακό, ίσα-ίσα (όπως και όλος ο δίσκος δηλαδή ο οποίος είναι πολύ καλός), απλά όταν βλέπεις την οποιαδήποτε μπάντα με μια ‘χ’ ιστορία, σίγουρα περιμένεις κάτι πιο κλασικό για κλείσιμο.

Συνολικά η βραδιά κύλησε όμορφα και το Κύτταρο γέμισε, κάτι που είναι πολύ σημαντικό και δύσκολο στις μέρες που διανύουμε. Προσωπικά, δεν θεωρώ πως οι Dark Funeral δένουν με τους Carach Angren συναυλιακά, το γεγονός όμως του ότι απευθύνονται σε διαφορετικά target groups, ωφέλησε την βραδιά, φέρνοντας περισσότερο κόσμο στην χθεσινή συναυλία.