17.1 C
Athens

Live Report: Death’s Black Descent II, 16th of May, 2015 || Eightball, Thessaloniki

Published:

Last Updated on 15:57 by Giorgos Tsekas

Σάββατο 16 Μαΐου. Πάνω που αρχίζει και σκάει ο τζίτζικας, η Krisis Productions και το ακραίο billing απλώνουν τα μαύρα τους πέπλα πάνω από τη Θεσσαλονίκη. Ο λόγος για το Death’s Black Descent II. Η αρχή αυτής της προσπάθειας έγινε στον ίδιο καιρό πέρσι τον Μάιο, με δυο ανυπέρβλητες βραδιές των Dead Congregation, Grave Miasma, Cruciamentum και The Psalm. Μετά από αυτόν τον οδοστρωτήρα, τα παιδιά της Krisis αποφάσισαν να καθιερώσουν μια τέτοια βραδιά γεμάτη από ακραίο death και black κάθε Μάιο. Φέτος, μας έκαναν την τιμή τρείς μπάντες του εξωτερικού, που ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα για δυο αποκλειστικές εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Ο λόγος για τους Νορβηγούς Obliteration, τους Άγγλους Lvcifyre και τους Ιταλούς Demonomancy! Οι Θεσσαλονικείς The Psalm και οι Dimholt από την Βουλγαρία, ολοκλήρωσαν το ισοπεδωτικό αυτό billing.

Η βραδιά ξεκίνησε νωρίς με τους Dimholt να αναλαμβάνουν δράση επάνω στη σκηνή! Χωρίς χρονοτριβές και ιδιαίτερες φανφάρες, το Eightball Live Stage γέμισε από ουρλιαχτά και απόκοσμες κραυγές. Εξαιρετικοί στην απόδοση των κομματιών τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ζοφερή ατμόσφαιρα και να μας προετοιμάσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Έδωσαν ώθηση στην όλη κίνηση, εκτελώντας κομμάτια άψογου ατμοσφαιρικού black, με μελωδίες που σε στοιχειώνουν και φωνές τόσο δυνατές, που μπορούσες να δεις τον τραγουδιστή τους να τρέμει όσο ουρλιάζει μανιωδώς στο μικρόφωνο. Σειρά είχαν οι Psalm, πολύ αγαπητοί στο τοπικό κοινό. Πέρα από το εξαιρετικό υλικό που έχουν ήδη κυκλοφορήσει, μας παρουσίασαν και ένα δείγμα από την καθηλωτική νέα τους δουλειά, πληροφορώντας μας μάλιστα πως η νέα τους δουλειά δεν θα αργήσει για πολύ ακόμα. Με κιθάρες που έσφαζαν, έναν ντράμερ θηρίο ανήμερο και μια γενική παρουσία γεμάτη μυστικισμό και αποκρυφισμό, δεν χρειαζόσουν τίποτα άλλο για να περάσεις τέλεια. Εξαιρετικοί όλοι τους. Εν συνεχεία, οι Demonomancy ανέβηκαν στην σκηνή. Ήταν η αποκάλυψη της βραδιάς. Κατ’ αρχάς, το να βλέπεις τρία άτομα με μίσος στα μάτια, ανάποδους σταυρούς, βαμμένα πρόσωπα, ε δε νομίζω να μην σε ψήσει. Φλογεροί, επιβλητικοί, με απόδοση που μας πέταξε τα σαγόνια στο πάτωμα. Η απόλαυση, εν τω μεταξύ, ήταν αμφίδρομη. Και εμείς τρελαθήκαμε με αυτό που βλέπαμε και ακούγαμε, αλλά και οι ίδιοι φαίνονταν προσηλωμένοι στο έπακρο, με εκφράσεις απόλυτης ικανοποίησης (ειδικά ο μπασίστας τους). Σάρωσαν τα πάντα, ειδικά ο ντράμερ τους, κανονικός οδοστρωτήρας. Κόντεψε να τα διαλύσει όλα! Ακραίο black, αλλά διαφορετικό από τις συνήθεις μπάντες, με δικό τους χαρακτήρα. Ακολουθούν, με μια πολύ μικρή καθυστέρηση οι Άγγλοι Lvcifyre. Τι ήταν κι αυτό!! Το Eightball πήρε φωτιά! Μας έπνιξαν οι καπνοί και τα δαιμόνια που έκαναν summon οι Lvcifyre. Ένας ακραίος συνδυασμός βίαιου black με ατίθασου death, κυκλωμένο από ανηλεείς εκρήξεις και ξεσπάσματα που σου καταστρέφουν το μυαλό. Παρά τις συχνές παύσεις που έκαναν ανάμεσα στα κομμάτια, και λογικό είναι τόσο γρήγορα που έπαιζαν, κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον, παρασέρνοντάς μας σε θεοσκότεινα μονοπάτια που οδηγούν στα καζάνια της κόλασης. Εκεί που νόμιζες πως τα είχες ζήσει όλα και νόμιζες πως «αυτό ήταν, τερμάτισα», σκάνε μύτη οι μέγιστοι Obliteration, εξαπολύοντας ήχους και μελωδίες που τάραζαν το είναι σου. Τσίτα τα γκάζια, με αξιοζήλευτη δυναμική και άνεση. Και πώς να μην είναι άνετοι αφού έχουν θητεύσει δίπλα σε Aura Noir και Nekromantheon (άλλοι τρελοί από εκεί); Μα παρουσίασαν ένα σετ όλο μανία. Ένα συνονθύλευμα black / death / thrash, ιδανικό για να σου χαραχτεί για πάντα στη μνήμη.

Ήταν μια συναυλία – φωτιά, που θα τη ζήλευαν πολλοί. Όσοι το έζησαν, έμειναν εξαιρετικά ικανοποιημένοι απ’ ό,τι είδαν. Έβλεπες μόνο χαμόγελα και όλες οι συζητήσεις περιελάμβαναν την ατάκα «Πω, ρε μαλάκα, τι ήταν αυτό;». Μη γελιόμαστε, ήταν εκπληκτική η προσπάθεια της Krisis Productions, με κορυφαίες μπάντες και προσιτό εισιτήριο, σε ένα venue που εγγυάται πάντα καλό ήχο. Μάλιστα, υπήρχε άπλετο merchandise από τις μπάντες και τα distro, μέχρι και από μπάντες που δεν συμμετείχαν στο live, όπως οι Septuagint. Ήταν σαν να πήγαινες σε ένα mini festival στο εξωτερικό. Δεν έπρεπε να το χάσει κανείς. Αν ο κόσμος στηρίζει, τότε σίγουρα το Death’s Black Descent θα γίνει ετήσια παράδοση. Και εις ανώτερα, λοιπόν!

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img