18.8 C
Athens

Live Report: Death’s Black Descent II, 17th of May, 2015 || An Club, Athens

Published:

Last Updated on 15:57 by Giorgos Tsekas

Το Death’s Black Descent επιβλήθηκε στον κόσμο πέρυσι με την πρώτη του τελετή, ένα live που είχε πιθανόν κάποια από τα πιο δυνατά death metal συγκροτήματα της Ευρώπης, ονομαστικά τους Dead Congregation, Grave Miasma, Cruciamentum, και τους The Psalm. To σόου ήταν φανταστικό και ενώ σύντομα είχαμε νέα για επακόλουθο, εγώ ειλικρινά, εύχομαι ήδη να κρατήσει για χρόνια.

Φέτος, μας προσφέρθηκε εξαιρετική συλλογή από μπάντες και πάλι. Το live στη Θεσσαλονίκη με τους The Psalm, ενώ στην Αθήνα είδαμε το αινιγματικό doom / death σχήμα DreamLongDead, μαζί με τρεις ξένες μπάντες, τους Demonomancy και από την Ιταλία και τους πιο γνωστούς Lvcifyre και Obliteration. Όποιος έχει την προσοχή του στην underground σκηνή θα έπρεπε ήδη να τρίζει και να τρέμει, αφού όλα αυτά τα σχήματα έχουν κυκλοφορήσει απίστευτους δίσκους ιδιαίτερου χαρίσματος τα τελευταία χρόνια, οπότε αναμενόταν μια αντίστοιχα συγκινητική συναυλία.

Επειδή είμαι ένας χαμένος, έφτασα αργά στο An Club και πρόλαβα μόνο το μισό σετ των DreamLongDead, μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι έτσι και αλλιώς ήταν λίγος κόσμος εκεί πέρα. Απότι φαίνεται, εφτάμιση ώρα είναι νωρίς και ακόμα ώρα καφέ για τους μεταλάδες εδώ. Όπως και νά’χει, η μπάντα με χτύπησε με ακριβώς ότι είχα στο μυαλό μου, εννοώντας τα γιγαντιαία βαριά τους riffs και δυνατά διπλά φωνητικά, σε υψηλή ένταση και θορυβώδη με αρκετές στιγμές για headbanging. Εξαιτίας ενός “σακάτη drummer”, είχαν τη βοήθεια του Μάνου από τους Universe217 πίσω από το drum kit ο οποίος τα πήγε μια χαρά, όπως και όλη η μπάντα με την αξιοπρεπή τους εμφάνιση. Οι DreamLongDead γούσταραν και γουστάραμε και μεις με τη μουσική τους, οπότε ήταν αρκετά καλό για να ανοίξει το show.

Μετά ήρθαν οι Demonomancy, ένα τρίο που έπαιξε βάρβαρο black / death metal στο ύφος των Beherit και των Blasphemy. Φορώντας βαριές αλυσίδες, ανάποδους σταυρούς και απλό face paint α λα Ryan Förster, η μπάντα εισέβαλε με πάθος και κυριάρχησε όσο ήταν στη σκηνή. Η δυνατή τους μουσική εκτελέστηκε πολύ καλά και γούσταρα έντονα, παρόλο που σκεπτόμουν και δεν ήμουν σίγουρος για το τι θα δω από αυτούς πριν το show. Αποδείχθηκε γαμάτο και το βρήκα ακόμα πιο πειστικό από το δίσκο τους, μπορούσε κανείς να νιώσει τη θεληματική βία που έβγαζαν όπως και την αφοσίωσή τους στο υλικό τους κατά τη διάρκεια της εμφάνισης. Τιμώντας την Ελλάδα, διασκεύασαν και το “The Old Coffin Spirit” των Rotting Christ και έκλεισαν άγρια με τον μπασίστα κυριολεκτικά να γρονθοκοπά το μπάσο του.

Ήταν ώρα για τους Lvcifyre να αρχίσουν και η πυκνότητα του κοινού ήταν επιτέλους κάπως υψηλότερη. Η μπάντα έκανε ένα τελευταίο sound check για δύο λεπτά πριν φύγουν από τη σκηνή ώστε να προετοιμαστεί η είσοδος. Η ατμόσφαιρα ήταν σκοτεινή και αρωματισμένη όταν ήρθαν με το καταστροφικό black / death, ενώ η παρουσία τους ήταν σαφώς επιβλητική και η ενέργειά τους προσανατολιζόταν κατευθείαν στους ακροατές. Είχα ακούσει σχόλια για το πόσο καλά παίζουν live και το είδα με τα μάτια μου, ήταν καλά οργανωμένοι, γεμάτοι μίσος και άκρως μαγευτικοί από την αρχή ως το τέλος. Όλα τα μέλη είναι ταλαντούχα και μοιραζόντουσαν (εκτός από τον drummer) τα καθήκοντα των φωνητικών, παράγοντας απόκοσμες κραυγές και growls συνδυαστικά, ανάμεσα και κατά τη διάρκεια των κομματιών. Δηλαδή, ένιωθες τον πόνο και την απόγνωση, ήταν εντυπωσιακό. Χρειαζόμασταν ένα διάλειμμα καθαρού αέρα και μόλις τελείωσαν, βγήκαμε έξω για λίγη ώρα.

Τέλος, ήμουν ανυπόμονος να δω τους headliners Obliteration, τη μπάντα που είναι υπαίτια για την αρχική μου επιθυμία να είμαι εκεί εξ αρχής. Το Νορβηγικό τους death metal ήταν συναρπαστικό και διέλυσαν το μέρος με γαμάτα γρήγορα όσο και αργά μέρη, αφήνοντας διελυμένες κιθάρες στο πέρασμά τους. Κάθε μέλος είναι πραγματικά σπουδαίο, ήταν πολύ ενεργητικοί και απλά μεγαλοπρεπείς. Είχαμε ένα νέο σε ηλικία και σοβαρό, επαγγελματία μπασίστα, ένα τρελαμένο θρασά κιθαρίστα που συνεχώς βάραγε riffs και solos, ένα ακούραστο drummer και τον εικονικό frontman, του οποίου οι μανιακές κραυγές είναι πραγματικά στοιχειωτικές. Ξαφνιάστηκα και ανατρίχιασα με το πόσο καλά αναπαράγει τη δύναμη της φωνής του και live, όποιος έχει ακούσει το τελευταίο τους “Black Death Horizon” καταλαβαίνει τι εννοώ. Είχαν τέλεια επικοινωνία με το κοινό και το έντονό τους στυλ είναι αξιομνημόνευτο. Χαίρομαι που έπαιξαν τα “Goat Skull Crown” και “Sepulchral Rites”, μάλλον τα καλύτερα τους κομμάτια, τα οποία συνέβαλαν σε μια απίστευτη live εμπειρία.

Εκτός από το γεγονός ότι τα δύο πρώτα σχήματα πονούσαν σε δυνατό ήχο, η συναυλία ήταν σα σύνολο εξαιρετική. Η Krisis συνεχίζει με δεύτερο event αντίστοιχου κάλλους και ποιότητας όπως το πρώτο τους το 2014, με καλή οργάνωση και κάθε μπάντα να δίνει τον καλύτερό της εαυτό. Είμαι μπερδεμένος και λίγο απογοητευμένος για τον περιορισμένο αριθμό ανθρώπων που ήρθαν όμως εύχομαι τα καλύτερα για το μέλλον. Στην υγειά μας, και του χρόνου!

VJ
VJ
The gate of the cavern is despair, and its floor is paved with the gravestones of abandoned hopes. There Self must die; there the eagerness, the greed of untamed desire must be slain, for only so can the soul be freed from the empire of Fate.

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img