Στο FUZZ είχα να πάω αρκετό καιρό ομολογώ, με δεδομένη την όποια κακοκαιρία της ημέρας και σειρά άλλων παραγόντων, ήμουν εκεί κάπως αργοπορημένος ώστε, δυστυχώς, δεν πρόλαβα τους AMKEN. Οι τελευταίοι άνοιξαν τη βραδιά γύρω στις 8 όπως πληροφορήθηκα, ως προς την απόδοσή τους επί σκηνής μάλιστα θα προτιμήσω να μην εκφέρω άποψη, συνιστώντας στον αναγνώστη να απευθυνθεί σε φίλους/γνωστούς που παρευρέθηκαν από την αρχή και ζητώντας του συγγνώμη για την παραπάνω αμπαλοσύνη. Γεμάτο, παρεμπιπτόντως, το FUZZ, για όσους έχουν βρεθεί και παλαιότερα, με άπλετο χώρο ωστόσο να «αναπνεύσεις».

Στη συνέχεια ανέλαβαν οι Acid Death, αρκετά cult μπάντα, οι οποίοι ήδη από το 1989 κινούνται στο χώρο του progressive thrash/death(έχοντας o γράφοντας κυρίως υπόψιν τα πρώτα δύο demo), με πιο μελωδικά σημεία και με σχετική απόκλιση από τον πρώιμο ήχο τους σε πιο πρόσφατες κυκλοφορίες όπως το “Hall of Mirrors”, δοθείσης της ευκαιρίας, πήρα μια ικανοποιητική γεύση από την τελευταία τους, επικείμενη δουλειά με τίτλο“Primal Energies”, ενώ παράλληλα άκουσα κομμάτια από όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους. Μικροπροβλήματα στον ήχο ή λοιπές τεχνικές δυσκολίες, κατά καιρούς, έκαναν πιο δύσκολο το έργο τους, χωρίς βέβαια να στερήσουν από το σύνολο της εμπειρίας. Η τελευταία δε ευχάριστη, με τα κομμάτια περίτεχνα, ευπαρουσίαστα και καλοπαιγμένα, αρκετά για να σε κάνουν να επιστρέψεις σπίτι  με σκοπό να λιώσεις στην κιθάρα (ή, αντ’ αυτού, με ό,τι άλλο παιδεύεται μουσικά ο καθένας). Κατά τα άλλα, ελπίζω οι κόποι τους να ευοδωθούν την 15η Μαρτίου…

Τέλος, οι Destruction βγήκαν με μια μικρή καθυστέρηση φέρνοντας μαζί τους τις κλασσικές riffάρες γερμανικής κουλαμάρας, αυτή τη φοράμε τον μίνι θρύλο Randy Black στα τύμπανα (ο τελευταίος σημειωτέον στο παρελθόν έχει συνεισφέρει τοιουτοτρόπως στους Annihilator, Primal Fear, σε live W.A.S.P. κ.α.). Όπως είχε υποσχεθεί ο Schmier, φουλ παλαιικόset, έπιασε από Sentence Of Death, παραπάνω από Infernal Overkill, Eternal Devastation, ελάχιστα από Release from Agony, και, τέλος (ευτυχώς) λιγότερο από τα πλέον πρόσφατα επί Nuclear Blast. Γεμάτο, «βροντερό», όλα τα πιτάδικα κομμάτια εισακούστηκαν κατά τα φαινόμενα και με το παραπάνω, έσπειραν χάος και σπασμένους σβέρκους, ενώ το τρίο μας κράτησε μέχρι το τέλος παρά τη μικρή «κοιλιά» στη μέση. Εντάξει, δεν είναι 1989 και τα σχετικά, αλλά με τη δυναμική των Destruction ακόμη, 30 χρόνια μετά, προσέφεραν απλόχερα το σχετικό συνδυασμό ανθρωπιάς και αλητείας, ενδεδυμένα μουσικά (έτσι το εξέλαβα, τουλάχιστον), συνεπώς δε νοείται να μην τους δεις αν έχεις την ευκαιρία. Οι νεότεροι στη μέση, με τις «πλάτες» των παλαιών από πίσω τους και τριγύρω τους (να θυμούνται οι παλιοί, να μαθαίνουν οι νέοι και τα ρέστα),αγκάλιασαν για ακόμη μια φορά τη μπάντα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, πλάθοντας μια ειδυλλιακή, οικογενειακή κατά άλλους, ατμόσφαιρα. Εξ’ου και η μπάντα απέδωσε τα μέγιστα σε μιάμιση ώρα που πέρασε σαν σε δευτερόλεπτα, ενώ την καλύτερη εντύπωση άφησε, κατ’ εμέ, η καινούρια φιγούρα πίσω από το kit. Ιδού και το setlist για τους απανταχού άπιστους ή όσους δεν τα κατάφεραν:

Curse the Gods/Armageddonizer/Tormentor/Nailed To The Cross/Mad Butcher/Dethroned/Life Without Sense/Release From Agony/The Ritual/Eternal Ban/Total Desaster/Antichrist/Black Mass/Thrash Attack/The Butcher Strikes Back.