English
Πριν από 15 περίπου χρόνια, όταν η εγχώρια thrash σκηνή ήταν σε άνθηση, βλέπαμε πιο συχνά τέτοια ωραία ελληνικά πακέτα. Υπάρχει σαφώς και τώρα κινητικότητα και υπάρχει και το ενδιαφέρον του κόσμου που σε μία μέρα που γίνονταν τουλάχιστον 2 συναυλίες σε μεγαλύτερους χώρους, έδειξε ανταπόκριση και στη συγκεκριμένη. Αφορμή στάθηκε η παρουσίαση του τελευταίου δίσκου των Dreamlord αλλά όταν γιορτάζεις κάτι, προνοείς να έχεις καλέσει και καλούς φίλους.
Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Toxic Terror από την Κρήτη, στην πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα. Το ντεμπούτο τους “Isolation” είχε αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές και σίγουρα ήταν από τις καλύτερες κυκλοφορίες της προηγούμενης χρονιάς. Στα φωνητικά, τους βοήθησε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ironbeast που μάλιστα γιόρτασε και τα γενέθλια του επί σκηνής. Φαντάζομαι πως ήταν μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής για να παίξει τελικά το συγκρότημα μιας και ο Γιώργος τοποθέτησε “σκονάκια” με τους στίχους επί σκηνής. Αυτό δεν επηρέασε σε κάτι τον βασικό κορμό της μπάντας που αποδείχθηκε πανέτοιμη να πάρει κεφάλια. Το τραγούδια τους είναι εξίσου φανταστικά και ζωντανά, ο κόσμος από κάτω τα γνώριζε ήδη και η συναυλία απογειώθηκε από την πρώτη στιγμή. Η διασκευή στο “Piranha” των Exodus, ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα.
Οι Memorain είναι από τις παλιοσειρές της σκηνής, με πολύ συνεπή και ποιοτική δισκογραφία. Γύρω στο 2018 παγώσανε τα πράγματα λίγο αλλά από πέρσι φαίνεται πως οι μηχανές ξαναζεσταίνονται. Προφανώς και όταν ανέβηκαν στη σκηνή, η εμπειρία τους ήταν πρόδηλη και η επικοινωνία τους με το κοινό άριστη. Είχανε πολύ καθαρό ήχο και την ευκαιρία να μας αποδείξουν ότι και το γκρουβαριστό thrash είναι εξίσου καταστρεπτικό. Δυστυχώς στον λίγο χρόνο που είχαν στη διάθεση τους, δεν κατάφεραν να καλύψουν μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους ενώ επέλεξαν να παίξουν και δύο διασκευές, μία στο “Αnarchy In the UK” και μία στο “Children of the Grave”. Μεστή απόδοση σε κάθε περίπτωση, που ελπίζουμε να προμηνύει μια τρόπον τινά επανεκκίνηση από τη μεριά της μπάντας.
Στο κενό που μεσολάβησε, η σκηνή “στολίστηκε”και οι Dreamlord ήταν πανέτοιμοι για να παρουσιάσουν τον τελευταίο τους δίσκο, “Artificial Imprisonment”. Ήταν δεμένοι, προβαρισμένοι, επικοινωνιακοί και πολύ ορεξάτοι για τη συγκεκριμένη βραδιά, σαν να την περίμεναν από καιρό. Επέλεξαν να παίξουν όλο το άλμπουμ στην ολότητα του και στη συνέχεια να επισκεφτούν και τον πρώτο τους δίσκο. Αυτό έκανε πιο σαφείς τις ηχητικές διαφοροποιήσεις των δύο δίσκων παρόλο που μιλάμε για δύο εξίσου εξαιρετικές δουλειές. Ακούσαμε επίσης διασκευές στο “Refuse/Resist”, στο “For Whom the Bell Tolls (με την σύμπραξη δύο μελών των Memorain) αλλά και κλείσιμο με το “Οrgasmatron” που αφιερώθηκε στη μνήμη του πρόσφατα εκλιπόντα Phil Campbell. Το συγκρότημα έμεινε στη σκηνή μιάμιση ώρα και κυριολεκτικά τα έδωσε όλα, συνδυάζοντας άρτια επαγγελματισμό και αγνή αγάπη για τη μουσική αυτή. Ευχαρίστησε με ειλικρίνεια τον κόσμο πριν κατέβει από τη σκηνή και σίγουρα δεν άφησε κανένα παραπονεμένο.
Αυτές οι συναυλίες είναι που τονώνουν το αίσθημα της κοινότητας και δίνουν τον παλμό της σκηνής σε παρόντα χρόνο. Χρειαζόμαστε αυτά τα εγχώρια πακέτα εξίσου με αυτά του εξωτερικού και από τη στιγμή που ο κόσμος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα, δε βλέπω το λόγο για να μη γίνεται κάτι τέτοιο. Το εγχώριο metal στην καλύτερη του φάση και εμείς μέρος αυτής.
