English
Στην μαγική εποχή που δεν υπήρχε ο μαγικός κόσμος του internet, όταν η κύρια πηγή ενημέρωσης ήταν το μουσικό έντυπο της προτίμησης του καθενός καθώς και το ραδιόφωνο, στα τιμημένα ’80s και ’90s οι Αμερικανοί ”έχτισαν” τον μύθο τους. Όπως επίσης θεωρώ πως είναι περιττό να επαναλάβω την επιρροή και προσφορά τους στο heavy metal την εποχή άνθισης του κάτι που αρκετοί fan του είδους έχουν αναφέρει σε παρόμοια άρθρα και αφιερώματά τους. Οι Manowar αν και τα χρόνια δόξας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και παρόλο που δισκογραφικά παλεύουν να κρατηθούν στην επικαιρότητα είτε με κυκλοφορίες ανάξιες του παρελθόντος είτε με επανηχογραφημένα (κακώς) υπάρχοντα μουσικά τους διαμάντια, αποφάσισαν (?) και φέτος farewell περιοδεία (?) με fan favorites only set list κατόπιν ψηφοφορίας του κοινού (για τους trivia fan Final Battle Tour ήταν και το ’17 άλλο που άργησε το extension).
Έτσι λοιπόν, όταν οι ημερομηνίες σιγά σιγά με τον καιρό άρχισαν να ανακοινώνονται τον περασμένο Νοέμβριο, η πρόταση της Τσεχίας ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να απολαύσω από κοντά μια μπάντα που στα χρόνια της εφηβείας δεν αφοσιώθηκα πιστά στις ακροάσεις μου, κυρίως για το εκτός μουσικής ύφος τους. Επιπλέον, παρόλο τον δικαιολογημένο θόρυβο που προκάλεσε η αποχώρηση του Karl Logan η ευκαιρία να δω αυτόν τον μεγάλο τραγουδιστή που ακούει στο όνομα Eric Adams ”εξάλειψε” κάθε ενδοιασμό μου και προχώρησα με το booking του εισιτηρίου. Άλλωστε Kings Of Metal δεν βλέπεις κάθε μέρα και φυσικά δεν είναι από τις μπάντες που ”οργώνουν” κάθε κάθε χρόνο κάθε γωνιά της γης για να έρθουν κοντά σου, ούτε φυσικά είναι πλέον σε ηλικία να το κάνουν σε έντονη συχνότητα.
Με καθυστέρηση 35 λεπτών από την προγραμματισμένη ώρα και με το full stage να ”κάνει” πρεμιέρα μαζί με τον Anders Johansson (ex-Yngwie J. Malmsteen, ex-Hammerfall) στο drum kit, τα φώτα έσβησαν, το γνωστό intro ξεκίνησε και οι ερχόμενοι εκ Νέας Υόρκης πατέρες του epic metal εμφανίστηκαν στην σκηνή μέσα σε ντελίριο ενθουσιασμού από ένα κοινό που κατάφερε sold out. Το συγκρότημα που κατέχει 2 παγκόσμια καινοτόμα ρεκόρ στην ιστορία της μουσικής (αυτό ως του πιο θορυβώδες και αυτού που κατέχει την μεγαλύτερη σε διάρκεια συναυλία εως σήμερα) έδειξε από την αρχή την απαιτούμενη όρεξη για ένα καλό σε απόδοση live κυρίως στον συγκλονιστικό performer τους που παρόλο τα 67 σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό όταν ερμηνεύει τα ψηλά σημεία των τραγουδιών. Αν και το set list δεν ήταν το επιθυμητό πιστεύω για τους περισσότερους που βρέθηκαν στην συναυλία καθώς δεν ακούσαμε νότα από το μεγαλοπρεπές ”Into Glory Ride” album ούτε το διαχρονικό στα live τους έπος ”Battle Hymn” (το τραγούδι), ανεχτήκαμε 5 τραγούδια από το ”Warriors Of The World” ένα συμπαθή αλλά όχι fan favorite album παιγμένα ίσως σε πιο χαλαρή ταχύτητα μερικά του πραγματικού (τα χρόνια έχουν περάσει είπαμε) μαζί φυσικά με κάποια μνημειώδη καθώς και προβλεπόμενα άσματά τους. Ο ήχος σε γενικές γραμμές πολύ καλός, τα σκηνικά όμορφα και προσεγμένα καθώς και η συμμετοχή των ηθοποιών στην εισαγωγή όπως και στο ”Warriors Of The World United”. Μοναδικές παραφωνίες, οι στιγμές De Maio με τον μονόλογο του καθώς και με το bass solo που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τη χρησιμότητα τους καθώς θα μπορούσαμε να απολαύσουμε σίγουρα ένα αν όχι 2 τραγούδια. Επίσης κακή εντύπωση που άφησε η απόμακρη και μη φιλική επικοινωνία του group με τον κόσμο, που αν την είχε και ο Adams θα μιλούσα ίσως για τα πιο anti-social ever concert attended.
Συνοψίζοντας, η απόδοση του συγκροτήματος κυμάνθηκε στο ύψος της ποιότητας των τραγουδιών που αποδόθηκαν ζωντανά όσο και στο μεγαλείο της φωνής που τραγουδάει αγέρωχα εδώ και 38 χρόνια μουσική που έχει μεγαλώσει γενιές metalheads. Hail and Kill!
Setlist : Manowar / Call To Arms / Brothers Of Metal Pt.1 / Thor (The Powerhead) / Blood Of My Enemies / The Gods Made Heavy Metal / Hand Of Doom / Swords In The Wind / House Of Death / Sons Of Odin / Bass Solo-Sting Of The Bumblebee / Fighting The World / The Power Of Thy Sword / Kings Of Metal / Warriors Of The World United / Joey’s Speech / Hail And Kill / Black Wind, Fire And Steel
