Mastodon, Heavy, Progressive, Piraeus Academy, 2016, News, Reports, U.S.A.

Για να ακούς Mastodon, πρέπει να είσαι εγκληματίας υπεράνω υποψίας ή τίγκα νευρωτικός. Δε θα μου έκανε εντύπωση λοιπόν αν όλοι αυτοί που αποφασίσαμε να περάσουμε τη βραδιά μας την προτελευταία μέρα του Αυγούστου στο Piraeus Academy θα κάναμε τα πάντα για να κρύψουμε τι κάναμε δυο ώρες πριν τη συναυλία, ή θα μετράγαμε πόσα κεφάλια χωράει οριζόντια η αίθουσα κάνοντας υποθέσεις και για το πόσα σκαλιά υπήρχαν αριστερά και δεξιά.

Το συγκεκριμένο live είχε την εξής πρόκληση, μιας και σήμανε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή μια επόμενης συναυλιακής σεζόν. Όσοι φύγαμε ή δε φύγαμε για διακοπές- κάτι λίγο από μια αλμύρα της θάλασσας θα πήραμε όμως- έπρεπε να ανασκουμπωθούμε και να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα της Αθήνας, κάνοντας αποτοξίνωση από ό,τι νησιώτικο  ή τουριστικά αφορισμένο δεχτήκαμε, με τι άλλο, με Mastodon. Βαριά η προσγείωση…

mastodon 1

Η μπάντα λοιπόν εμφανίστηκε στη σκηνή ακριβώς στην ώρα της, 21.30 νταν, και αυτό φυσικά θα το περίμενα από τους Μastodon. Το κοινό τους υποδέχτηκε εγκάρδια όταν ξεκίνησαν να παίζουν το Tread Lightly. Το κομμάτι, λαμβάνοντας υπόψη και το επόμενο κατά σειρά Feast your eyes δε θεωρώ πως ήταν και η δυναμικότερη αρχή. Πάντως είναι αντιπροσωπευτικό των  συνθέσεων από τον τελευταίο τους δίσκο- λίγη παραπάνω pop μελωδικότητα στα φωνητικά του ρεφραίν χωρίς να χάνεται η καφρίλα, η υπερτεχνικότητα και το ταλέντο, αλλά όσο να’ ναι μια εμπορικίλα μυρίζει- οπότε μπορώ να εξηγήσω την επιλογή τους, αν ήθελαν να δώσουν το στίγμα του Once more ‘round the sun.

Συνεχίζοντας και κάνοντας focus μόνο εκεί που μου την έδωσε, το Oblivion ήρθε ως όαση και μας ξεσήκωσε για τα καλά. Tα σόλα είχαν αρχίσει να ξεχωρίζουν και στη συνέχεια το The Motherload ήταν κάτι που νομίζω όλοι περίμεναν. Εκεί λίγο συνειδητοποίησα ότι ο ήχος ήταν κακούλης, οπότε άρχισα να κουνιέμαι προς το κέντρο της αίθουσας. Μάλλον όταν μετακινήθηκα και όσο πέρναγε και η ώρα τα πράγματα ηχητικά γίνονταν καλύτερα. Συνεχίζοντας, το αρχικό σολιστικό μέρος στο Chimes at Midnight έκανε εντύπωση όπως και οι χαρακτηριστικές του γέφυρες. Στο High Road τα κεφάλια κουνήθηκαν και οι Mastodon έδωσαν όσο παραδοσιακό metal θα μπορούσαν για Mastodon. Στο The Czar όση ρομαντικότητα έλειπε τόση ώρα την πήραμε μαζεμένα και με γερές δόσεις. Η πολυπλοκότητα του Bladecatcher όσο το δυνατόν πέρασε, το The Wolf is loose άφησε περιθώρια για ξυλίκι, ενώ το Megalodon, μαζί με το Colony of Birchmen και το Blood and Thunder αποτέλεσαν ένα ισχυρό τελείωμα. Όλα αυτά μέχρι να έρθει το καταπραϋντικό Emerald σε ένα encore, που ακόμα και αν προηγήθηκαν δηλώσεις τύπου «του χρόνου πάλι» κτλ δε θα ήταν δυνατό να αποφευχθεί.

mastodon 2

Ίσως το setlist τους για εμένα να μην ήταν και το ιδανικότερο, θα μπορούσε να είχε πέσει και κλήρωση στην επιλογή των τραγουδιών και ναι αυτό θα το περίμενα από τους Mastodon. Το θέμα βέβαια είναι πως η ριφολογία τους είναι τόσο εκρηκτική που ακόμα και στο χειρότερο συνδυασμό επιλογής κομματιών τους, είναι αδύνατον να μην πει κανείς ότι και εκεί θα έπαιζαν διαμάντια. . Respect λοιπόν σε αυτή τη συγκροτηματάρα, που άλλα τραγούδια της φλέγονται, άλλες μελωδίες της είναι σαν να γεννιούνται από κάποια πηγή που αναβλύζει νερό, με άλλους ήχους της προσπαθείς να αρπάξεις ή να «αρπαχτείς», ενώ τα ξερά της φωνητικά όταν μετατρέπονται σε πιο αιθέρια σε ισοπεδώνουν. Συνολικά είναι σαν να σου λένε άντε γαμήσου αν τολμήσεις και θέλεις να με κρίνεις, οπότε νομίζω περίπου στο τρίτο άντε γαμήσου παραιτείσαι και λες, αυτοί είναι οι Mastodon και αυτό το live τους, αν θες να ακούσεις metal με τα μυαλά ανοιχτά, δε θα σε κρεμάσει αυτή σου η επιλογή. Και αυτά τα λέω, πριν τολμήσω να πω πως εντάξει, κάτι μου έλειπε σε αυτή τη συναυλία, με την έννοια ότι μπορεί και να προτιμήσω να ακούω το Bladecatcher σπίτι μόνη μου πίνοντας καφέ. Από καλοσύνη, δε θέλω να μιλήσω για συναίσθημα ή για σύγκριση απόδοσης με το cd…. Ακόμα και αν μου φάνηκε πως μόνο λύθηκαν προς το τέλος του live ή πως ήταν περισσότερο ευγνώμονες παρά καυλωμένοι. Κάτι μου έλειπε λοιπόν, και εύχομαι να συμπληρώθηκε με την όρεξη των θεατών και τα αδηφάγα μάτια τους.

Κλείνοντας, όπου και όπως και αν ακούς Mastodon, αισθάνεσαι σαν να υποφέρεις από κάποια διαστροφή, ή σαν να θες να βανδαλίσεις την οικεία σου ή έστω σαν να σου κάνουν εγκεφαλογράφημα. Για αυτό αξίζει να τους πλησιάσεις συναυλιακά ακόμα και αν δε μου έδωσαν τουλάχιστον αυτή τη φορά μια αίσθηση πληρότητας.

 Setlist Mastodon
Tread Lightly
Feast Your Eyes
Blasteroid
Oblivion
The Motherload
Chimes at Midnight
High Road
Iron Tusk
Mother Puncher
Aqua Dementia
The Czar
Bladecatcher
Black Tongue
The Wolf Is Loose
Crystal Skull
Divinations
Ember City
Megalodon
Colony of Birchmen
Blood and Thunder
Encore: Emerald (Thin Lizzy cover)

Photo Credits by Anastacia Papadaki