De Mysteriis Dom Sathanas,News,Mayhem,Norway,Season Of Mist,Black Metal,C.T.S. Productions, 3 Shades Of Black,Live,Event, Fuzz Live Club, Fix Factory

Την Παρασκευή, το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να γίνει μάρτυρας στον δίσκο ορόσημο για τον παγκόσμιο ακραίο ήχο, που δεν είναι άλλος από το “De Mysteriis Dom Sathanas” των Νορβηγών Mayhem. Σαν να μην έφτανε αυτό, στην εξίσωση προστέθηκαν και οι δικοί μας Ravencult, με νέο τρομερό δίσκο στα χέρια, σε μια μοναδική διοργάνωση προερχόμενη από την συνεργασία των 3 Shades of Black, Catch the Soap Productions και Fuzz Live Music Club. Φυσικά, το Metal Invader δεν θα μπορούσε να λείπει. Για περισσότερα, διαβάστε παρακάτω.

Οι Ravencult πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή σύμφωνα με το πρόγραμμα σε ένα μη-ασφηκτικά γεμάτο venue, το οποίο όλο και γέμιζε καθώς προχωρούσε το σετ τους. Χωρίς πολλά πολλά έκαναν την παρουσία τους αισθητή από την πρώτη στιγμή, απέδειξαν ότι αξίζουν τη φασαρία γύρω από το όνομα τους και την παγκόσμια προσοχή που λαμβάνουν. Στη δεύτερη τους εμφάνιση μετά την κυκλοφοριά του τελευταίου τους δίσκου (η πρώτη ήταν την προηγούμενη μέρα στην Θεσσαλονίκη) , “Force of Profanation”, τον υποστήριξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τεχνικά άρτιοι και δυναμικότατοι στη σκηνη, προσέφεραν ένα παραπάνω από ευχάριστο show με drummer και τραγουδιστή να κλέβουν την παράσταση, αν και ο ήχος δεν τους έκανε τη χάρη. Προς θεού, δε μιλάμε για κακό αποτέλεσμα, αλλά σαν μπάντα με καταιγιστικό riffing σαν κύριο όπλο, πιστεύω πως μια μερικώς ευκρινέστερη κιθάρα θα άλλαζε πολλά και ειδικά για κάποιους που δεν είχαν επαφή στο παρελθόν με το υλικό τους. Το κοινό φάνηκε να απολαμβάνει ιδιαίτερα τα “Beneath the Relics of Old” και “Morbid Blood” (από τον προηγούμενο ομώνυμο δίσκο) και δε δίστασε να το δείξει έμπρακτα. Αν άλλαζα κάτι θα ήταν η διάρκεια του σετ τους, καθώς η επιθετική και πληθωρική μουσική τους είναι δύσκολο να απορροφηθεί και να γίνει κατανοητή σε τόσο μεγάλη ποσότητα.

Συνήθως είναι πολύ δύσκολο για μένα να ξεφύγω από τις τεχνικότητες και την προσπάθεια να βρώ την «αντικειμενικότητα» σαν ακροατής, αλλά αυτή είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις. Οι Mayhem ανέβηκαν στη σκηνή και το μόνο συναίσθημα για μένα ήταν πλέον η έξταση. Δεν τρέφω οπαδικές τάσεις και ούτε είναι η αγαπημένη μου μπάντα, απλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην επιβλητικότητα και την ατμόσφαιρα που ενέπνεαν. Δε λέω είχαν τα προβληματάκια τους στον ήχο στα πρώτα 2-3 κομμάτια, αλλά στην πορεία όλα έφτιαξαν. Όχι ότι είχε και ιδιαίτερη σημασία βέβαια… Το χαρακτηριστικό reverb στα τύμπανα του Hellhammer και οι βάναυσες κραυγές του Attila ακούστηκαν σαν να μην πέρασε μια μέρα από την 24η Μαΐου του 1994. Σε συνδυασμό με την μοναδική θεατρικότητα, που μόνο αυτοί ξέρουν να χρησιμοποιούν και τα τελετουργικά σκηνικά που την συνόδευαν (κεριά, νεκροκεφαλές, νεκρές μορφές, λάβαρα, μανδύες, μάσκες) οδήγησαν σε μια μοναδική εμπειρία για όσους παρευρέθηκαν. Η επιλογή τους να χρησιμοποιήσουν διάφορα ambient περάσματα ανάμεσα στα κομμάτια ήταν για μένα άκρως ευτυχής επιλογή και το μεγάλο highlight της βραδιάς ήταν το “Life Eternal”. Χωρίς encore, έδωσαν μια εκπληκτική εμφάνιση και δεν άφησαν περιθώρια αμφιβολίας.