Έχεις τελειώσει απ’ το γραφείο και ανυπομονείς να βάλεις τα καλά σου για να υποδεχτείς στην πόλη σου τους τρισμέγιστους Ravencult και το ιερό τέρας της Black Metal μουσικής, τους Mayhem. Κοιτάς έξω απ’ το παράθυρο. Ο καιρός είναι μουχλοθόδωρας, που λέμε και στον Βορρά, αγέρι φυσάει, μπουμπουνητά ακούγονται και μέσα σου δικαιώνεσαι που ο καιρός θα είναι σύμμαχος γι’ απόψε. Τα πρώτα ρετσινάκια κάνουν την εμφάνισή τους. Φτάνεις στο Fix Factory of Sound και δίχως αχρείαστες καθυστερήσεις, πάντα σύμφωνα με τα δημοσιευμένα timetables, οι Ravencult ανεβαίνουν στο stageκαι μας παίρνουν από τα μούτρα απ’ την πρώτη νότα. Θεε μου, τι ορυμαγδός ήταν αυτός. Σχίστηκε η γης στα δυο. Σοβαρότατοι, άκρως επαγγελματίες, με μια ηρεμία επί σκηνής που σε πρώτο χρόνο την αντιλαμβάνεσαι ως περίεργη σκεπτόμενος τα γκάζια που πατάνε μουσικά, αλλά σε δεύτερο χρόνο νιώθεις ότι είναι σωστή και αρμόζουσα για τόσους πολλούς λόγους. Οι Ravencultήταν εξαιρετικοί στην τεχνική τους ατομικά και συνολικά, με τρομερή απόδοση και σταθερότητα. Απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο γιατί έκανε τόση εντύπωση ο τελευταίος τους δίσκος. Άκρως χουλιγκάνικη εμφάνιση που θα ζήλευαν πολλοί. Στα αρνητικά της υπόθεσης, θεωρώ πως αδικήθηκαν κάπως οι Ravencult από άποψη ήχου. Έχανα σε κάποια σημεία τις κιθάρες και το μπάσο ή ακούγονταν πολύ μπουκωμένα. Και είναι κρίμα για προφανείς λόγους. Άμα είχαν ηχάρα, θα γέμιζαν qaqaκια τα βρακάκια μας. Τέλος πάντων, όπως και να έχει, τα παιδιά ήταν φανταστικά, ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου / μας. Πάντα έτσι!

Το υπόλοιπο της βραδιάς θα μονοπωλούσαν οι Mayhem. Έχω μιλήσει αρκετά γι’ αυτούς σε άλλα κείμενα και αφιερώματα, οπότε αν πω πως δεν ανυπομονούσα να ακούσω ζωντανά όλο το “De Mysteriis Dom Sathanas“ θα ήμουν ο περίγελος του τρελοκομείου. Μετά τις απαραίτητες αλλαγές στα σκηνικά και τα όργανα, καπνοί και απόκοσμοι ήχοι προμήνυαν την έλευση των Mayhem. Γκάπα γκούπα και δώσε ξαφνικό μπάσιμο – σφάξιμο με “Funeral Fog”. Αντίο ζωή. Ήμουν κάργα μπροστά, οπότε τα είχα όλα πανοραμικά. Εκρηκτικοί οπτικά, με τα περίεργα ράσα που φορούσαν, με καθαρή τρέλα στα γυαλισμένα μάτια τους, οι Mayhemμπήκαν φουριόζοι για να αποσπάσουν τις καλύτερες εντυπώσεις. Δυστυχώς για μένα και για αρκετούς ακόμα, οι Mayhem έμειναν σε αυτό. Το καθαρά αισθητικό. Ένα σώου με φουλ κάπνα, με ωραία σκηνικά, με ράσα, με κεριά, νεκροκεφαλές, πανό, θεατρικό μακιγιάζ κλπ. Ναι, όλα αυτά είναι τέλεια. Αλλά. Δεν ευχαριστήθηκα καθόλου μουσικά. Κακός ήχος, πολύ μπούκωμα ειδικά στην αρχή – προς το τέλος ευτυχώς κάπως έστρωσε. Χάναμε κιθάρες, χάναμε μπάσα, ξέφυγαν απ’ τον ρυθμό και οι ίδιοι σε κάποια σημεία, φωνητικά που χάνονταν στο βάθος ειδικά στην αρχή. Δεν ξέρω, δεν με ικανοποίησε αυτό που βίωσα. Ναι, φυσικά, πέρασα ευχάριστα το απόγευμά μου ακούγοντας ζωντανά έναν απ’ τους καλύτερους δίσκους που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, παρόλα αυτά έμεινα με μισή χαρά. Ένιωσα την έννοια της αρπαχτής. Εννοείται αυτό δεν πάει στις εταιρείες, ίσα ίσα, ανέλαβαν και έφεραν άρτια εις πέρας ένα εξαιρετικό πακέτο με τις όποιες δυσκολίες και το τρέξιμο που αυτό φέρει. Ξεκάθαρα νιώθω χαρούμενη που είδα Mayhem, ωστόσο δεν το χάρηκα όπως περίμενα. Τέλος πάντων. Επειδή ξέρω ότι θα γκρινιάξετε που τα γράφω αυτά, κάποιοι θα πείτε ότι τρέφω ίσως κάποια εμπάθεια, άλλοι πανέξυπνοι θα πουν «σε άλλο λάιβ ήσουν», άλλοι θα πουν «αστο, δε ξερεις», σας έχω νέα. Άμα θέλετε τυποποιημένες ανταποκρίσεις που χαιδεύουν αυτιά για να εξυπηρετήσουν άλλους σκοπούς πέραν των καθαρά μουσικών, μπείτε σε άλλες ιστοσελίδες.