Ένα σφίξιμο στην καρδιά το είχα, δε θα πω ψέματα, μπαίνοντας στο Gagarin και σκεπτόμενη το Up The Hammers που μετατέθηκε (για άλλη μια φορά) για Ιούνιο και βλέπουμε. Μας έλειψαν διάολε οι μάχες μας, τα φεστιβάλ μας, οι μουσικές μας, οι παρέες μας και οι παρέες που κάναμε μέσα από αυτές τις φάσεις. Με το τρίτο μέρος και προκάτοχο του φετινού Metal From Hellas να μας πηγαίνει πίσω στο νοσταλγικό 2015 όλα φαίνονται (και ακούγονται) με τα νέα δεδομένα τόσο διαφορετικά και τόσο πρωτόγνωρα. Λυπηρό που κάποια πρόσωπα δεν τα αναγνώριζες (λόγω μάσκας) και λυπηρό που κάποια άτομα δεν τα άκουσες να παίζουν (λόγω covid)- ναι αναφέρομαι στους Sacral Rage. Έναν επιπρόσθετα συγκινητικό χαρακτήρα έδωσε στο τέταρτο Metal From Hellas και η αφιέρωσή του στη μνήμη του συντάκτη  του Metal Hammer, Νίκου Ζαγγογιάννη, με μέρος των εσόδων να πηγαίνουν στη στήριξη της οικογένειάς του και στη Στέγη για τη μητέρα και το παιδί. Κόσμος ήρθε, βέβαια αναλογικά με το τι μπορεί να βάλει μέσα το Gagarin αποκαρδιωτικά λίγος, τουλάχιστον στην αρχή (και αυτό το κάνει ακόμη πιο λυπηρό).

Λέγοντας αρχή μου έσκασαν στο μυαλό οι εκρηκτικοί Convixion με την αλητεία τους, την τρουίλα τους και τα ισοπεδωτικά vibes τους που μας πρίζωσαν για τα καλά, ακριβώς αυτό που χρειαζόσουν για να συνειδητοποιήσεις ότι συμβαίνει ρε φίλε, είμαι σε φεστιβάλ και φουλάρω ήχους και μπύρες. Drink metal λοιπόν για κλείσιμο και ναι ήπιαμε για πάρτη σας!

Σκυτάλη πήρε ο μαέστρος με τους Angelo Perlepes’ Mystery έχοντας ορισμένες αλλαγές στο lineup. Νιώθω λίγο αυλοκόλακας αλλά λυπάμαι, οι αδυναμίες δεν κρύβονται. Η μπάντα έσπειρε για ακόμη μία φορά. Αυτές οι συνθέσεις και αυτός ο ήχος είναι άχαστο δίδυμο. Παικτικά δεν ξέρω που να πρωτοεστιάσω και τι να πω. Θέλω απλά να πω ότι έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα όπως κάθε φορά, για όπου, για παντού και πουθενά! Με πέρασμα από τα άλμπουμ Destiny, σε Fatal Passion, και από Tales σε Mystery η μπάντα έπαιξε για όλα τα γούστα. Ο Συργιάννης παρότι πρόσφατα εγχειρισμένος και τραγουδώντας καθιστός ήταν σε πολλά σημεία καθηλωτικός αποδίδοντας τα κομμάτια με σεβασμό και αποφασιστικότητα. Shine on warriors !!

Θαρρώ πως τα σπαθιά βγήκαν με το που άγγιξαν το σανίδι οι Wrathblade, με τις επικές τους αναφορές τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Επαγγελματίες όπως πάντα με ηχάρα γέμισαν το χώρο και τις επικές μας ανησυχίες. Με το καλό και το τρίτο άλμπουμ! Reflection λέω και κλαίω. Μόνο έπη, μόνο μάχες!  Τίμησαν με τη σειρά τους και αυτοί όλη τη δισκογραφία τους, ικανοποιώντας το θερμό κοινό τους. Τι να πει κανείς όμως για τη στιγμή που ηχεί το “When immortals Die”, ασύλληπτη κομματάρα που αφιέρωσαν μάλιστα με τη σειρά τους στον Νίκο.

Παρά το ότι δεν είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της Black Metal σκηνής, οι Yoth Iria με καθήλωσαν. Ένιωσα ότι πραγματικά κάτι έχουν να πουν και θα κάτσεις να το ακούσεις! Με σφραγίδα Jim Mutilator, στο μπάσο άλλωστε δε θα μπορούσες να περιμένεις κάτι λιγότερο. Εξαιρετικός βέβαια ήταν και ο Ορέστης (Order of The Ebon Hand).  Η σκηνική του παρουσία ήταν αψεγάδιαστη και μυσταγωγική όπως έπρεπε. Έδωσε μία διαφορετική οπτική προσεγγίζοντας τα κομμάτια με μία ιδιαίτερη θεατρικότητα.

Αυλαία έριξαν οι Rock n’ Roll Children οι οποίοι διεύρυναν το setlist τους για χάρη της βραδιάς. Ευχάριστη έκπληξη λοιπόν καλύπτοντας όλο το hard n’ heavy ηχόχρωμα με τα “Bloodstreets”,  “Touch of evil”,  “Emerald”, “Stormbringer”, “Thor”, και “Edge of thorns”.

Θα κλείσω με μια ευχή. Το πέμπτο Metal From Hellas να μην έχει πέντε μπάντες, αλλά δεκαπέντε, γιατί έχουμε μπάντες που έχουν να δώσουν στο ελληνικό κοινό, αξίζουν να παίξουν για εμάς και εμείς να είμαστε εκεί για εκείνες, δίνοντάς τους το πάτημα να ανέβουν στη σκηνή και στηρίζοντάς τες  με την παρουσία μας, από την αρχή μέχρι και το τέλος του φεστιβάλ. Κατά τα άλλα, #ΜΟΝΟΜΑΧΕΣ