Με χαρά ανυπομονούσαμε να φιλοξενήσουμε στην πόλη μας την ζωντανή εμφάνιση των Morgana Lefay, των Sacred Steel και των Doomocracyκαι πιο συγκεκριμένα, το περασμένο Σάββατο 20/10. Η συγκεκριμένη συναυλία μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα και θα εξηγήσω ευθύς αμέσως γιατί. Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Την βραδιά μας άνοιξαν οι Αθηναίοι Heavy Doomsters, Doomocracy. Όσον αφορά το συγκεκριμένο συγκρότημα, όλα κύλησαν εξαιρετικά, με τη μπάντα να βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα και με εμφανή διάθεση να ικανοποιήσουν το κοινό τους, το οποίο ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά τους και άρχισε να γεμίζει από νωρίς το μαγαζί. Με σύμμαχο τον κρύσταλλο ήχο, οι Doomocracyπαρουσίασαν την δουλειά τους, επιλέγοντας κατά βάση κομμάτια από τους δυο ολοκληρωμένους τους δίσκους. Παικτικά ήταν on point, απ’ όσο μπορούσα να καταλάβω, μιας και η επαφή μου με το συγκεκριμένο είδος δεν είναι και η πιο στενή, ωστόσο με δεδομένο αυτό, η επίγευση που μου άφησαν ήταν καλή, οπότε με χαρά τους έβλεπα ξανά. Highlight οι υψίφωνες κραυγές του τραγουδιστή τους, που έδωσαν μια πιο μαγική εσάνς στο όλο σετ τους. Εν συνεχεία, οι αγαπημένοι SacredSteel! Ένα συγκρότημα που το επικό power/speedτους, διάνθισε τα εφηβικά μας χρόνια με τις μουσικάρες του. Με επιλογές από όλη τη δισκογραφική τους πορεία και μέλη που δεν σταμάτησαν να οργώνουν την σκηνή του Eightball και να ευχαριστούν τον κόσμο που τους τίμησε με την παρουσία τους, έδωσαν ένα γεμάτο ενέργεια showπου πολλοί θα ζήλευαν. Το κακό με τους SacredSteelστη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν (καθαρά προσωπική άποψη) ότι ίσως το σετ τους να ήταν λίγο μεγαλύτερο απ’ όσο χρειαζόταν. Ενώ ο κόσμος στα πρώτα κομμάτια ανταποκρινόταν θερμά στην μουσικών των Sacred Steel, από ένα σημείο και μετά ένιωσα να κουράζομαι, κάτι που παρατήρησα και στο κοινό από κάτω. Στα τελευταία τρία κομμάτια για παράδειγμα, γίναμε εκκλησία, πίνοντας μπυρίτσες και αναλύοντας τα ποδοσφαιρικά νέα της νέας αγωνιστικής. Σαν απόδοση, πράγματι ήταν εξαιρετικοί, αλλά ίσως χρειαζόταν ένα ψαλίδισμα στο setlist. Και πάμε τώρα στο κυρίως πιάτο της βραδιάς, κατά το οποίο (σημειωτέον) είδα τον κόσμο να αραιώνει σε σύγκριση με τα δυο προηγούμενα συγκροτήματα. Morgana Lefay λοιπόν, οι εκ Σουηδίας ορμώμενοι. Στα αντικειμενικά στοιχεία της υπόθεσης, πράγματι οι Morgana Lefay ήταν άριστοι παικτικά, με καλό setlist και όμορφη συνδιαλλαγή με το κοινό τους. Στα αρνητικά, πωπω θεέ μου κούραση. Δεν ξέρω τι έφταιγε. Είτε έπαιζαν είτε ακούγαμε δίσκο σαν μουσικό χαλί στο backgroundτο ένα και το αυτό. Ωραία ενέργεια, αλλά δεν μου αρκούσε. Και δεν φταίει το γεγονός ότι δεν είμαι οπαδός τους, μια χαρά έχω δει ‘άγνωστα’ προς εμέ συγκροτήματα και μια χαρά πέρασα και μια χαρά διασκέδασα. Ε, εδώ, πίναμε να περάσει η ώρα. Κρίμα γιατί από γνωστούς και φίλους που είναι χρόνια οπαδοί μου άνοιξαν την όρεξη και τελικά με την όρεξη έμεινα. Ίσως να είμαι η περίεργη. Αλλά μπορεί και όχι. Προχωράμε.