Στην ώρα τους ανέβηκαν στην σκηνή οι δικοί μας Low Gravity Band και για μια ώρα περίπου ήταν μια πάρα πολύ ωραία έκπληξη. Είμαι ο πλέον άσχετος για να αναλύσει το στυλ τους, μπορεί να τους αδικήσω ακόμα και να τους κάνω να βάλουν τα γέλια αλλά τουλάχιστον αυτό που άκουσα μπορώ να το περιγράψω σαν μια γαμηστερή μπάντα που πατάει και με τα 2 πόδια στα 70’s, με blues κυρίως και αρκετές funk επιρροές, πλήκτρα που φέρνουν στο μυαλό πρώιμους Spiritual Beggars, μπάσο που αγαπάει Red Hot Chili Peppers, ντραμς που δεν κάθονται σε ένα τέμπο και δεν σ αφήνουν σε χλωρό κλαρί και μια κιθάρα σε ρόλο μπροστάρη να τα δένει όλα μαζί ωραία και καλά. Είχαν πολύ καλό ήχο, ζέσταναν τον κόσμο όσο έπρεπε και αν και τελείως άσχετοι μουσικά με τους headliners της βραδιάς, απέσπασαν το χειροκρότημα του κόσμου. Επίσης να ξέρετε ότι αν και μουσικό μαγκαζίνο, θα χαρούμε να σας ενημερώσουμε όταν βγει στην αγορά το πολυπόθητο φάρμακο για την αλλεργία που έχουν πολλοί στις support μπάντες όλα αυτά τα χρόνια. Οι Nashville Pussy είναι αυτό που μας λείπει συναυλιακά απ τη ζωή μας. Βρώμικο, χυδαίο, καυλωμένο Rock n roll. Μπήκαν με διασκευή AC/DC και μέχρι το τέλος του Go Motherfucker Go ,απλά και μαγκίορικα ισοπέδωσαν το ΑΝ. Καλύτεροι απ την τελευταία τους εμφάνιση έκαναν μια ωραία βόλτα απ’ όλη τη δισκογραφία τους με το Jack να ρέει άφθονο, τον Blaine να αδειάζει μπύρες μέσα στο καπέλο του και να τις πίνει (ξεχάστε τα φίλτρα που βλέπετε σε ημίωρες διαφημίσεις αργά το βράδυ), το rhythm section να ρίχνει ντουβάρια και την Ruyter να τραβάει πάνω της όλα τα βλέμματα, όχι μόνο για το look της αλλά ΚΥΡΙΩΣ γιατί πιάνει το ταυράκι και το κάνει να φωνάζει βοήθεια. Πραγματικά νομίζεις ότι βλέπεις τον Angus Young των 70’s που έπεφτε κάτω και χτυπιόταν και δεν έχανε νότα και όλα αυτά με ένα φοβερό ήχο που επέτρεπε σε όλα τα όργανα να ακούγονται πεντακάθαρα βρώμικα. Επίσης για τους φίλους κιθαριστές: Αυτό που ακούσαμε ήρθε με ένα φτηνό distortion και όχι πανάκριβες πεταλιέρες των χιλιάδων εφέ. Έτσι για την ιστορία. Ο κόσμος γούσταρε, η μπάντα γούσταρε και έτσι δημιουργήθηκε μια ωραιότατη ατμόσφαιρα που μύριζε μπαρούτι, ξύδια, ποδαρίλα και ιδρώτα κάτι που διατηρήθηκε ακόμα και μετά το τέλος της συναυλίας οπού τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων, δεν ήταν ζωγραφισμένα αλλά βγαλμένα από το good time που λένε και οι φίλοι μας απ την Atlanta της Georgia. Τέλος καλό είναι να πάρουν πολλές μπάντες μάθημα για το πώς πρέπει να φέρονται στους οπαδούς τους απ’ τους Nashville, αφού όσο και αν έχουν αυτό το attitude η συμπεριφορά τους ήταν τελείως προσγειωμένη και κάτι περισσότερο από φιλική με τον κόσμο που τους περίμενε. Για λεπτομέρειες και του λόγου το αληθές πηγαίνετε να τους δείτε.

Τους περιμένουμε ξανά και σύντομα!