Fuzz Live Club,Atmospheric,Symphonic Death Metal,Septicflesh,News,Live,Reports,WEB,LLOTH,2016,

Report by Elia Tsara

Η περίπτωση των SepticFlesh είναι εκείνη που αν και θα έπρεπε να ακούγονται σαν κάτι απόλυτα μακρινό και υπερβατικό έχουν καταφέρει, (μιας και έχουμε να κοκορευόμαστε για αυτή την μπάντα πως ναι, ανήκει στην ελληνική metalσκηνή) να τους  αισθάνεσαι οικείους, γνώριμους και ολότελα δικούς σου. Παράδοξο ίσως. Και στην ίδια λογική βέβαια έρεε η βραδιά, αφού αν και το μεγαλύτερο μέρος του  κοινού εκείνη τη νύχτα αναγνώριζε τους ήχους τους, ο Sethδεν παρέλειπε να μας ξανασυστήνει τα κομμάτια τους, κάτι που έδινε και στους παλιότερους την αίσθηση πως η μουσική των SepticFlesh γεννιόταν εκείνη τη στιγμή, και τελείως τυχαία, ήδη κάπου είχε ξανακουστεί μέσα μας.

Φυσικά, το θέμα της βραδιάς θα ήταν το πώς θα στεκόταν το Titanστο live, ένας δίσκος αντιμέτωπος με κομμάτια όπως εκείνα του Communion, του “The Great Mass” και και και… Εδώ δε θα διαβάσετε κάτι τέτοιο. Διότι αυτές είναι απόψεις (όπως δε μας έμαθαν) όσων πιστεύουν στην πρόοδο και την εξέλιξη. Εδώ, επειδή δε θα ήθελα για την περίπτωση των SepticFlesh να κάτσω να ασχοληθώ με το αν εξελίχθηκαν, έχω να πω απλώς πως το Titan προστέθηκε σε δισκάρες όπως αυτές που προανέφερα. Εντάξει…. είχα κι εγώ την περιέργεια να δω πώς θα σταθούν τα κάπως δυσκολοχώνευτα για πολλούς κομμάτια της τελευταίας τους δουλειάς στο Fuzz αυτή τη φορά. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τη βραδιά ξεκίνησαν οι LLOTH.Με το πρώτο κομμάτι φάνηκε πως η μπάντα ήταν δεμένη και προβαρισμένη. Το Alles Black έχει ωραία δομή και μια επεισοδιακή γέφυρα στο ενδιάμεσό του. Σιγά σιγά άρχιζε να φτιάχνει και ο ήχος και τους χαιρόμουν όλο και περισσότερο. Εντάξει μια επιρροή από Rotting Christ ίσως να υπάρχει, αλλά είπαμε, πολλά μπορεί να θέλαμε να τα αισθανόμασταν πιο οικεία σε αυτή την εκδήλωση…. Στο Archos εκδηλώνεται περισσότερο ο frontman τους ο οποίος παίζει με τις χροιές του. Στο Athanati, σημείο που μνημονεύθηκε και η Astarte,  το κοινό άρχισε να συμμετέχει περισσότερο με τα χέρια του, (αν και οι δίπλα μου είχαν αρχίσει να μονολογούν ότι θα ήθελαν να ακούνε λίγο περισσότερο τις κιθάρες,) οι οποίες κάνανε θαύματα και ενίσχυαν το «τεράστιο» rhythm section της μπάντας. Το I dead inside ήταν αρκετά καυλωμένο θα έλεγα και έκλεισαν θαρραλέα με το Pan. Κοιτάξτε, εμένα μου άρεσαν. Τώρα αν κάτι έλειπε, ας το βρουν και ας το προσθέσουν όσοι ήταν εκεί.

Setlist LLOTH

Alles black

Archos

Athanati

Sacrifice

I dead inside

Pan

Αμέσως μετά ανέβηκαν οι WEB, συνοδευόμενοι από ένα πολύweb ζεστό χειροκρότημα, που εντάθηκε λόγω  μιας επιβλητικής πιανιστικής υπόκρουσης. Βαψίματα, devilhorns και ένας frontman κρατώντας ένα  μπαστούνι με μια νεκροκεφαλή εισέρχεται στη σκηνή με θεατρικό βήμα. Και μόνο στην αρχή στάθηκα σε αυτά γιατί o ίδιος με έπεισε λόγω της φωνής του, η οποία με έφτανε εκεί κάτω, δείχνοντάς μου πως όντως ο τύπος ερμήνευε. Για το πρώτο κομμάτι έχω να πω εύγε για αυτά που έπαιζαν οι κιθάρες. Κάτι άρσεις στο κουπλέ, ένα στρωτό ρεφραίν, και εκεί τρελάθηκα. Με τη συνέχεια στο δεύτερο κομμάτι διαπίστωσα πως ο ενθουσιασμός μου δεν ήταν τυχαίος. Οι συνθέσεις τους ήταν άψογες και για εμένα μέχρι εκείνο το σημείο δε χρειαζόταν κάτι άλλο. Samples που κόλλαγαν απίστευτα, φράσεις όπως «Αθήνα, να ακούσω τη φωνή σας», κάτι λίγο σύγχρονο στον ήχο, κάτι λίγο industrial, και μια προσπάθεια ξε- αποχαύνωσης του κοινού, όταν κάποιες φορές ήταν έτοιμο να πέσει, (να εξηγήσω ότι δεν καθόμουν και πολύ μπροστά, οπότε το κατά συνήθεια πιο «συνειδητοποιημένο» κοινό, σιγοντάριζε και αυτό ανά στιγμές παρά τη «σοβαρότητά» του). Λίγο πριν το τέλος, έπαιξαν κάτι καινούργιο εν ονόματι Dragona, με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφραίν, κάνοντας το κοινό να επευφημεί, παραδίδοντας το σκήπτρο στους Τιτάνες όπως τους επονόμασαν, που ήταν η ώρα τους επιτέλους να βγουν.

W.E.B. setlist

Intro – Where Everything Begun

Eligos

Cockroach

For Bidens

Enthorned

Blessed Blood

My Storm Upon You

Dragona (καινουριο κομματι)

Outro – RegnumSanguinis

septicfleshΜε décor το εξώφυλλο του Titan, oι SepticFlesh βγαίνουν με απόλυτη φυσικότητα, αποδεικνύοντας πως ιδιαίτερα ο Seth από την πρώτη κιόλας στιγμή καταφέρνει να καταπιεί τη σκηνή, κάτι που το επιτυγχάνουν και οι υπόλοιποι με όσα παίζουν, – πώς να το κάνουμε, ένας frontman έχει και την υποχρέωση να κάνει το κοινό να μην μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω του, κατά το πώς στέκεται και με  πρόφαση  των όσων λέει. Ε ο Sethτο έχει αυτό και έτσι εξηγείται και η αγάπη που του έχουν όλοι, η οποία επισφραγίζεται και με το ταλέντο των υπολοίπων, – μην ξεχνάμε έχω και προσωπικές καλλιτεχνικές αδυναμίες-. Από τις πολύ δυνατές στιγμές φυσικά ήταν το Communion, και το The Great septic fleshMass of Death κλασικά, -το οποίο αφιερώθηκε στο Σ. Βαγενά ο οποίος απείχε λόγω ενός θέματος υγείας-, κατά τη διάρκεια των οποίων το κοινό «κυμάτιζε» και έλεγα τώρα θα μας καταπιούν και εμάς- γιατί ήδη δεν υπήρχε και πολύς χώρος να κινηθείς. Στο σημείο αυτό να πω πως περιμένοντας να δω το πώς θα απαντήσει το κοινό σε όσα κομμάτια ακούστηκαν από το Titan, παρά τη λίγη αμηχανία που μπορεί να είχε το ίδιο σε κάποια συμφωνικά μέρη ή λόγω της υψηλής τεχνικότητας των κομματιών, ε δε μας κακόπεσαν σίγουρα. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, πάντα συμβαίνει σε lives, ό, τι παλαιότερο να εκθειάζεται περισσότερο λόγω του ότι είναι πιο συνηθισμένο στο αυτί. Αυτό ως απάντηση στη φράση του Seth“όπως καταλαβαίνετε πρέπει να παίζουμε κομμάτια από το Titan”. Άλλες στιγμές που σείστηκε ο κόσμος ήταν στο Persepolis, ενώ το ομώνυμο Titan πέρασε και αυτό πολύ σωστά στο ακροατήριο. Τέλος, έγινε και ένα δυνατό encore, πολύ δυνατό encoreμε το Anubis και το Prometheus. Συνταρακτικό θεωρώ πως τα διαλείμματα μεταξύ των τραγουδιών τους, ακόμα και σε περιπτώσεις που ήταν «τίμια»,  δεν αποτέλεσαν κενά χρόνου, αλλά πολύ δυναμικές παύσεις, δείχνοντας ότι οι SepticFlesh και να στέκονται μόνο, κάτι έχουν να δώσουν. Βαρύ, αλλά μεταξύ τέτοιων κομματιών και τέτοιας απήχησης, το σίγουρο είναι πως μας έβαλαν σε μια ατμόσφαιρα από την αρχή έως το τέλος.

Νομίζω ότι τα καταφέραμε και βγάλαμε όλη την ενέργεια πουseptic flesh είχαμε μέσα μας, όπως μας ζητήθηκε, γιατί στο τέλος τέλος, με το Prometheus, το «συνειδητό» κοινό των πίσω γραμμών είχε σηκώσει και αυτό τα χέρια του ψηλά. Τέλος, ο Seth μας σύστησε τον Krimh, επεξηγώντας πως το επόμενο άλμπουμ τους θα είναι καταστροφικό με τη θετική του έννοια. Και αν δεν είπε και τη λέξη καταστροφικό, πείτε ότι την άκουσα μόνη μου. Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις, γυρνώντας σπίτι, έχοντας βάλει στην κρεμάστρα την πανοπλία σου  αν φορούσες, έχοντας αρχίσει να δείχνεις τα βιντεάκια και τις photosστον περίγυρό σου από όσα έβγαλες στο live,-άραγε αναρωτιέμαι ποιος κάθεται και βλέπει ή δείχνει τόσες κακές λήψεις από κινητά- μένει να σκέφτεσαι πως ναι μεν περιμένεις για να γουστάρεις την καινούργια τους κυκλοφορία, αλλά αυτό που σε έλκει περισσότερο είναι η περιέργεια για τη συνάντηση με τον επόμενό τους δίσκο……

Setlist Septic Flesh

War in Heaven

Communion

Order of Dracul

A Great Mass of Death

Burn

Pyramid God

Titan

Prototype

The Vampire from Nazareth

Unbeliever

Dogma

Lovecraft’s Death

Persepolis

Encore:

Anubis

Prometheus