Αναμένοντας το live του πρώην supergroup και νυν εδραιωμένου μονόλιθου της σύγχρονης και αναπτυσσόμενης prog σκηνής, οι προσδοκίες μου ήταν υψηλές. Κατέφθασα χθες το απόγευμα νωρίς νωρίς στο Gagarin για να βρω κόσμο ήδη μαζεμένο και ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα όπως έχω συνηθίσει στις λίγες και καλές ευκαιρίες που έχουν τα ξεκλέρια της prog σαν εμένα να μαζευτούν και να γιορτάσουν. Με ένα μπαμ και στην ώρα μας, ξεκινάμε.

Τώρα ομολογουμένως να είσαι πρώτος σε live τριών συγκροτημάτων είναι δύσκολη θέση και σπάνιο να ξεχωρίσεις για τα 20 άτομα που ήρθαν να σε δουν στις 8. Οι Ιταλοί The Price έφεραν με περισσή χάρη εις πέρας το άχαρο έργο, δημιουργώντας αμέσως έντονα θετική ατμόσφαιρα με το ετερόκλητο αμάλγαμα στοιχείων από κλασικό και αγαπημένο heavy/groove μέχρι progressive. Η έντονη σκηνική παρουσία τους, τα δυνατά και καλά προβαρισμένα κομμάτια τους και η ατελείωτη διάθεση τους μας χάρισε ένα δεμένο opening set που με έπεισε να τους ακούσω και μετά το live.

Στη συνέχεια μία τετράδα κουκουλοφόρων που βγήκαν στη σκηνή υποψιάζοντας με για guerilla live Sunn O))) αποδείχθηκαν να είναι οι Φινλανδοί Wheel. Τώρα για να ομολογήσει ο υποφαινόμενος μια αλήθεια, ζω με επιφυλάξεις σχετικά με μπάντες που προσπαθούν να εδραιωθούν με την ιδιαίτερη εικόνα τους. Δεν απαγορεύεται φυσικά, αν μη τι άλλο έτσι δημιουργούνται τα cult followings, αλλά για να αποφύγει το συγκρότημα την ύβρη δημιουργεί για τον εαυτό του την απαίτηση η μουσική του να εκπληρώσει την προσδοκία που το image τους δημιουργεί. Τα παιδιά μας κέρδισαν σ’ αυτή την περίπτωση χωρίς να ιδρώσουν καν, με παθιασμένα κομμάτια και άψογη εκτέλεση. Συνδυάζοντας έντονα στοιχεία υπνωτικού tribalism – που επικαλούνταν τις παλιές καλές μέρες των Tool – με το φρέσκο vibe των μοντέρνων prog τάσεων, εύκολα ξεχώρισαν. Ένας καλός λόγος αξίζει στον άξιο drummer τους, που αποτελούσε για τους μουσικούς του κοινού το μισό show μόνος του.

Κάπως έτσι, μετά από μία τεταμένη περίοδο υπομονής, βγαίνουν στη σκηνή οι Soen. Το κοινό παραληρεί. Από την αρχή του live ήταν εμφανές ότι ο κόσμος που μπήκε στο Gagarin αυτό το βράδυ δεν ήταν περαστικός. Το δωμάτιο απέπνεε κλίμα λαϊκού προσκυνήματος. Βέβαια, σπάνια ξεδιψάν οι φανς του progressive στη χώρα μας, οπότε δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς όταν ανέλπιστα οι θεοί αποφασίζουν να μας χαρίσουν ένα 2ωρο ευτυχίας. Συνεπώς από τη στιγμή που το πρώτο riff του Covenant μας χτύπησε απαλά και τρυφερά σαν ογκόλιθος, ο ηλεκτρισμός ανάμεσα μας δεν σταμάτησε ούτε για δευτερόλεπτο. 

Όλα τα μέλη του συγκροτήματος δώσανε τον καλύτερό τους εαυτό τους όπως μας υποσχέθηκαν, ενώ ξεχώρισαν ο νεοσύλλεκτος Cody Ford που εκτέλεσε με μαεστρία τα τα συναισθηματικά φορτισμένα σόλο του, καθώς και ο πολυμήχανος Lars Åhlund που επιτελώντας το καθήκον του ανθρώπου για όλες τις δουλειές, έτρεχε ιδρωμένος μπρος πίσω στη σκηνή κάνοντας backing vocals, παίζοντας δεύτερη κιθάρα, ρίχνοντας κανένα keyboard solo και έχοντας και χρόνο να χτυπήσει μαράκες και να παίξει bongos ενδιάμεσα. Λίγα τα λόγια μας επιπλέον για τον αείμνηστο Martin Lopez, που με groove και συναίσθημα κινούσε στις ράγες του όλο το live. Ο Joel Ekelöf δεν είναι τίποτα λιγότερο από ιερέας για το κοινό του (με την έννοια ότι τους καθοδηγεί με θρησκευτική ευλάβεια και απόλυτη φυσικότητα, όχι με την έννοια βαρετός και τετριμμένος), κρατώντας μας από κάθε του λέξη και έχοντας μας να δακρύζουμε με κάθε του νότα.

Στιγμές που ξεχώρισαν ήταν το ξεσηκωτικό ‘Opponent’, το throwback στις μέρες του Cognitive με το ‘Slithering’ και η ανατριχιαστική κατάνυξη του κοινού στο interlude του ‘Martyrs’. Οι Soen αντεπεξήλθαν και ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας, και ζούμε με την ελπίδα να κερδίσαμε σαν κοινό τις καρδιές τους με το ατελείωτο τραγούδι στίχο προς στίχο και το chanting σε κάθε riff, μπας και επιστρέψουν και ξαναβγάλουμε τις prog μπλούζες μας απ’ το ντουλάπι.