Δεν ξέρω ποια ακριβώς λέξη να χρησιμοποιήσω για να χαρακτηρίσω το τι συνέβει κατά τη διάρκεια του διήμερου festival, αλλά νομίζω πως η φράση “της πουτάνας” αδικεί και το fest και τα συγκροτήματα αλλά και τους διοργανωτές του. Η φάση ήταν πολύ καλύτερη και πολύ μεγαλύτερη από ότι μπορεί να φανταστεί κάποιος που δεν έχει πάει ακόμα (κοινώς του χρόνου να έρθετε και όσοι δεν έχετε έρθει ποτέ μέχρι τώρα). Καλώς ή κακώς όταν βρίσκομαι σε τέτοιες συναυλίες λειτουργώ περισσότερο σαν οπαδός παρά σαν συντάκτης οπότε θα πρέπει να συγχωρήσετε τυχόν ελλείψεις στο συγκεκριμένο report (άνθρωποι είμαστε και θέλουμε να μπούμε και μεις στο mosh pit).

Έτσι, πιστοί στο ραντεβού μας, μαζευτήκαμε στο βοηθητικό γήπεδο του Αστέρα Καρδίτσας για να αράξουμε στα γρασίδια με μπύρες, να φάμε σουβλάκια, να ακούσουμε καλή μουσική και φυσικά να στηρίξουμε το σκηνικό των αδελφών Sven. Με DIY λογική και νοοτροπία τα αδέρφια μας έδειξαν πως όταν αγαπάς κάτι μπορείς να το κάνεις να πετύχει χωρίς να έχεις ανάγκη καμιά εταιρεία και κανέναν χορηγό. Το μόνο που σου χρειάζεται είναι όρεξη για να το στήσεις και φυσικά η υποστήριξη του κόσμου.

Την πρώτη μέρα του fest έκαναν κατάληψη στην καρότσα οι Your Crimescene, Clamor of Existence, Noir, The Dead Wrong, Death Courier και οι Show Your Face. Υπήρξαν κάποια προβληματάκια στην αρχή με τους Your Crimescene, αλλά γρήγορα ξεπεράστηκαν και το συγκρότημα από την Καρδίτσα έκανε την αρχή. Σαφώς από τα πιο χαλαρά συγκροτήματα του διημέρου αλλά με ωραίο ήχο για το είδος που έχουν επιλέξει. Ακολούθησαν οι ελαφρώς πιο heavy Clamor of Existence από την Πάτρα, αλλά τα πράγματα άρχισαν να σοβαρεύουν όταν ανέβηκαν πάνω οι Noir. Οι Καρδιτσιώτες ανέβασαν την ένταση με τις brutal συνθέσεις τους ή έτσι νομίζαμε. Και αυτό επειδή το επόμενο συγκρότημα, The Dead Wrong, δεν είναι brutal. Αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτα γιατί το συγκρότημα από την Αθήνα και δυνατά έπαιξε και ταίριαξε απόλυτα στη φάση. Προτελευταίο συγκρότημα ήταν πάλι από την Πάτρα και αυτή τη φορά πρόκειται για ένα παλιό συγκρότημα, τους Death Courier. Με αρχή το 1987 και με το Death/Thrash να αποτελεί το είδος τους σίγουρα τα αίματα άναψαν. Εδώ βέβαια νιώσαμε το πρόβλημα του να παίζουν πολλά καλά συγκροτήματα, από τη μία ήθελα να έρθει η ώρα των Show Your Face αλλά από την άλλη δεν ήθελα να σταματήσουν οι Death Courier. Ήρθε όμως και η ώρα των groove thrashcore Καρδιτσιωτών (ναι, η επαρχία γενικότερα αλλά και η Καρδίτσα ειδικότερα είναι πλούσιες και σε ποιότητα αλλά και σε ποσότητα συγκροτημάτων) να σημάνουν την αρχή του τέλους της πρώτης μέρας. Δυστυχώς αυτό ήρθε σχετικά νωρίς. Η περιοχή γύρω από το γήπεδο είναι κατοικημένη και όπως είναι λογικό κάποιοι γείτονες ενοχλήθηκαν από τα ακούσματα μας.

Η δεύτερη μέρα ήταν πιο κοντά στο προσωπικό μου γούστο καθώς ήταν πιο σκληρή. Η αρχή έγινε με το τοπικιστικό και χαβαλετζίδικο punk συγκρότημα ονόματι Λέσια. Απίθανος χαβαλές και “Γουρνοθλιά με πράσο”. Ακολούθησαν οι Grassroll από την Αθήνα οι οποίοι μας έδωσαν και μια grind διασκευή σε Misfits. Τρελό βοθριλίκι, όπως ακριβώς έπρεπε άλλωστε. Την σκυτάλη πήραν οι Πατρινοί Vermingod. Οι deathάδες δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις και το κοπάνημα συνεχίστηκε χωρίς σταματημό δίνοντας στη συνέχεια τη θέση τους στους metalcore All Vows Collapse. Ο ήλιος έχει πέσει, μπύρα έχει καταναλωθεί και έρχεται η ώρα των Mortal Torment. Δεν ξέρω τι να πω για αυτό το συγκρότημα. Πέραν της ενέργειας που έβγαλαν στον κόσμο, πέραν του πανικού που γινόταν αλλά και της απίστευτης φωνής τους τα παιδιά ήταν απίστευτα. Υπήρξε ένα μικρό ατυχηματάκι με το μπασίστα τους ο οποίος όμως σαν σκληρός κάφρος που δε μασάει συνέχισε να παίζει ασταμάτητα αλλα με…πάγο στο πόδι ενώ γύρω του εξακολουθούσε ένας απίθανος πανικός με wall of death αλλά και αγάπη μόνο (έτσι μας ζήτησε ο κάφρος τραγουδιστής με το σωσίβιο). Θα μπορούσε να πει κανείς πως με τόσο χτύπημα που έπεσε, ο κόσμος δε θα είχε κουράγιο για το τελευταίο συγκρότημα, τους Procrastinate. Αν το πίστεψε κανείς αυτό έπεσε τελείως έξω. Οι Καρδιτσιώτες crustάδες ξεσήκωσαν τον κόσμο και ο χορός γύρω γύρω δε σταματούσε με τίποτα.

Συνολικά ήταν ένα απίστευτο διήμερο που όποιος πήγε δεν το μετάνιωσε. Άντε τώρα να έρθει το επόμενο καλοκαίρι για να δούμε τι άλλο θα πετύχουν οι Σβεντζουραίοι, που πλέον έχουν βάλει αρκετά ψηλά τον πήχη με την αρκετά καλή οργάνωση αλλά και επιλογή συγκροτημάτων. Ανεξάρτητα όμως από την οργάνωση και τα συγκροτήματα το Sven Fest καταφέρει να φέρει κοντά κόσμο. Ήταν πολύ ωραίο θέαμα το ζευγάρι των metal γονιών να έρχεται με τα παιδιά του σε ένα τέτοιο event. Όπως επίσης ήταν πολύ όμορφο να βλέπει κανείς μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους, άσχετους με τη μουσική που παίζει, να έρχονται και να βλέπουν τι κάνουμε και πως διασκεδάζουμε. Όχι με κριτική διάθεση αλλά με ειλικρινές ενδιαφέρον.