English
Είχαμε την τιμή και τη χαρά, το Only the Hard Tour να περνάει και φέτος από τα μέρη μας. Μιλάμε στην ουσία για ένα πακέτο – αφρόκρεμα του Hardcore που κινήθηκε και φέτος στην ίδια φιλοσοφία με πέρσι. Τι σημαίνει αυτό; Δύο ονόματα από το πολύ επάνω ράφι, ένα από το πάνω ράφι που θα έπρεπε να είναι πιο δημοφιλές και ένα ανερχόμενο που έρχεται με φόρα για να σαρώσει.
Ο κόσμος έδωσε βροντερό παρόν και γέμισε το Arch, δυστυχώς όμως όχι από το ξεκίνημα και έτσι οι Risk It άνοιξαν τη βραδιά με λίγο κόσμο μέσα στο venue. Ευτυχώς δεν φάνηκε να πτοούνται ιδιαίτερα και μας έδειξαν πόσο καλοί μαθητές των συγκροτημάτων που περιοδεύουν είναι και πόσο γουστάρουν που είναι μέρος αυτού του πακέτου. Σίγουρα μόνο κερδισμένοι βγαίνουν, καθώς κάθε μέρα κερδίζουν είτε λιγότερους είτε περισσότερους οπαδούς. Η φλόγα μεταλαμπαδεύεται στα σωστά χέρια και συγκροτήματα όπως οι Risk it εγγυώνται το μέλλον του Hardcore. Εκρηκτικοί και to the point, μας έβαλαν στο κλίμα της βραδιάς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Επόμενοι στη σειρά ήταν το καμάρι του βαλκανικού Hardcore, οι βετεράνοι Last Hope. Με κάποιο μαγικό τρόπο, όταν έχεις γράψει συναυλιακά χιλιόμετρα, αυτό αποτυπώνεται πάνω στη σκηνή. Με αέρα και αυτοπεποίθηση και με τους δικούς τους οπαδούς ανάμεσα στον κόσμο, έδωσαν το έναυσμα για τα πρώτα μπάχαλα στο κοινό. Το μικρόφωνο ξεκίνησε να αλλάζει χέρια, η κινητικότητα του κόσμου αυξήθηκε και καταλάβαμε ότι μπαίνουμε σε πολεμικό κλίμα. Καταλαβαίνω απόλυτα πως τα δύο συγκροτήματα που θα ακολουθούσαν έχουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος αλλά οι Last Hope δεν παρουσίασαν κάτι λιγότερο από ένα άρτιο Hardcore Show που θα μπορούσε να σταθεί σε οποιαδήποτε σκηνή του κόσμου.
Οι Death Before Dishonor θα μπορούσαν να είναι και Headliners και αυτό δεν λέγεται μειωτικά για τους Terror αλλά εκθετικά για τους ίδιους. Έχουν εμφανιστεί πολλές φορές στη χώρα μας, είτε σαν πρώτο όνομα είτε όχι αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Όταν κατέβαιναν από τη σκηνή, δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο. Δεν συνέβη κάτι διαφορετικό και αυτή τη φορά. Η δήλωση τους ότι πάντα περνάνε καλά στη χώρα μας φάνηκε ειλικρινής και η ορμή του τελευταίου album “Unfinished Business” δείχνει πως βρίσκονται σε παρατεταμένη φόρμα. Σου δίνουν να καταλάβεις πάντα στο μέγιστο βαθμό ότι έχουν γαλουχηθεί στο δρόμο και πως ζουν και αναπνέουν για να βρίσκονται σε αυτόν. Άξιοι και γνήσιοι πρεσβευτές του είδους οι ίδιοι αλλά και ο κόσμος διέλυσε το venue για την αφεντιά τους.
Και ενώ λες ότι η κατάσταση έχει φτάσει στα μέγιστα επίπεδα μακελειού, έρχονται οι Terror για να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει όριο σε τίποτα και από κανέναν. Η κατάσταση στο μαγαζί ήταν εκτός ελέγχου σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους. Από την άλλη βέβαια και οι ίδιοι έπαιζαν στα κόκκινα, μοιράζοντας μας απλόχερα Hardcore ύμνους με στίχους που έχουν χαραχτεί στις συνειδήσεις μας. Ο ήχος ήταν μπετονιέρα και το set τους βγήκε με μία ανάσα, λες και ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Συγκρότημα ορόσημο για την χώρο, με τιμή, συνέπεια και όλες τις αξίες που πρεσβεύει ο ήχος τους. Ο Scott Vogel ενημέρωσε αρκετές φορές για το πόσα τραγούδια μένουν ακόμη, θέλοντας να σπρώξει τον κόσμο περισσότερο στα άκρα με τις αντιδράσεις του. ( Πόσο ακόμη; ) Κοινό και μπάντα είχαν γίνει ένα από το ξεκίνημα και οι Terror κατέβηκαν από τη σκηνή σε θριαμβευτικό κλίμα. KEEPERS OF THE FAITH τότε, τώρα και για πάντα.
Το “Only the Hard” είναι κάτι παραπάνω από ένα συναυλιακό πακέτο. Είναι μια διαφήμιση για το Hardcore που ενώνει ανθρώπους από όλο τον κόσμο που έχουν όχι μόνο κοινά μουσικά γούστα αλλά κοινές ιδέες και αξίες. Είναι η αίσθηση της κοινότητας, η αίσθηση ότι έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον και πως αυτό δεν είναι λίγο για τον κόσμο μας αλλά είναι ο κόσμος μας.
