15.8 C
Athens

LotV II: MORTUARY DRAPE / VARATHRON / KAWIR w/ Special Guests: Chaosbaphomet, Disharmony, The Unconfessed / Sat 23 April at Gagarin 205

Published:

Last Updated on 15:35 by Giorgos Tsekas

Σάββατο του Λαζάρου και η κάθοδος από την Κυψέλη προς τη Λιοσίων έμοιαζε με ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο, οι γειτονιές έζεχναν 80’s και 90’s και έτσι ο προορισμός, δηλαδή ένα Gagarin στη σκηνή του οποίου θα ανέβαιναν οι MORTUARY DRAPE, οι VARATHRON, οι KAWIR, οι CHAOSBAPHOMET αλλά και οι επανεμφανισθέντες DISHARMONY, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου παράταιρος. H δεύτερη εκδοχή του Lords Of The Void festival, μόλις τρεις μήνες μετά το πρώτο, ήταν ένας φόρος τιμής στο μεσογειακό blackmetal που άνθησε στα χασομέρια των 80s και γιγαντώθηκε μέσα στην επόμενη δεκαετία.

01.Uncofessed

Οι πρωτοεμφανιζόμενοι THE UNCONFESSED που έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα, μπορεί να μην έδεναν στυλιστικά αλλά και ηχητικά με τις υπόλοιπες μπάντες, έδεναν όμως με το πνεύμα της δεκαετίας εκείνης, μιας και το κράμα thrash/black/death που παρουσίασαν έφερνε αρκετά προς Σκανδιναβία μεριά (AT THE GATES, πρώιμοι IN FLAMES, λίγο DISSECTION, NAGLFAR κτλ). Ομολογώ ότι χωρίς να είναι κακοί, δε με κέρδισαν ιδιαίτερα μιας και βρισκόμουν σε άλλο mood έτσι κι αλλιώς. Κι αν αναγραμματίσει κανείς το “mood”, σχηματίζει τη λέξη “doom”, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηρίσει εξαιρετικά την αίσθηση που απέπνεαν οι DISHARMONY, τα ίχνη των οποίων είχαν χαθεί εδώ και πάνω από 20 χρόνια, μέχρι η Iron Bonehead επανακυκλοφορήσει το υλικό τους φέτος. Αργόσυρτοι και θρηνητικοί, χρησιμοποιώντας minimal πλήκτρα αλλά και μονολιθικούς blackmetal ήχους από τα βάθη του ελληνικού underground, ήταν η μπάντα που χρειαζόταν ώστε να ρίξει το πρώτο νερό στον μύλο των αναμνήσεων.

02.Disharmony

Τη σκυτάλη έλαβαν οι CHAOSBAPHOMET κι αν αυτή τη φορά έλειπε το στοιχείο της έκπληξης του πόσο καλά μπορούν να αποδώσουν το υλικό τους στη σκηνή (για όσους τους είχαμε δει προ διετίας στο Κύτταρο), αυτό που δεν ξέραμε είναι η εξέλιξη του ύφους τους που φάνηκε μεμιάς στα πρώτα κομμάτια από το άρτι αφιχθέν Promethean Black Flame. Με ασυμβίβαστο και χωρίς καμία άμβλυνση σιδηροδρομικό ήχο στις κιθάρες (όπου τον R.W. Draconium συμπλήρωνε ο Νίκος Χριστογιάννης των DEVISER), death metal ενέσεις, τον Ιαπετό να χειρίζεται έξοχα το μικρόφωνο και να συνεπικουρείται απ’ τον Ravenlord και ένα πηχτό αλλά αναγνωρίσιμο μπάσο να κλείνει κάθε χαραμάδα φωτός, οι CHAOSBAPHOMET δήλωσαν βροντερά ότι στέκουν περήφανα στο ελληνικό underground, κλείνοντας το set τους με τα “March Of Satan” και “Goat Messiah” του εξαιρετικού Black Communion EP (αν και το πρώτο είχε κάνει αρχικά κάνει την εμφάνισή του στο 4-way split του 2011).

03.Chaosbaphomet

Συνέχεια με KAWIR, οι οποίοι κυρίως με τον “Ισόθεο” του 2012 ξαναμπήκαν για τα καλά στο παιχνίδι, πράγμα μάλλον παράξενο από τη στιγμή που και τα προηγούμενα χρόνια, κυκλοφορούσαν εξαιρετικούς δίσκους όπως η “Οφιολατρεία”. Μικρή σημασία έχουν αυτά βέβαια, καθώς οι Κάβειροι μπορεί να μην είχαν τον χρόνο για ένα full set, είχαν όμως τον καλύτερο δυνατό ήχο και εξαιρετική σκηνική παρουσία με τον Porphyrion να αποδεικνύεται μάλλον καταλληλότερος frontman απ’ τον (συμπαθέστατο κατά τ’ άλλα) Φαεσφόρο. Παρά τον χρονικό περιορισμό χώρεσαν μέσα στο setlist κομμάτια από το καινούριο “Πάτερ Ήλιε, Μήτερ Σέλανα” αλλά και από το πρόσφατο (“Οφιολατρεία”) έως μακρινό (“Προς Κάβειρους», “Εκάτης Και Ιανού”) παρελθόν για να κλείσουν ακριβώς όπως έπρεπε, με τον Necroabyssious δηλαδή να συμμαχεί στα φωνητικά του “Sinn (The Blazing Queen)”.

04.Kawir

Κάπως έτσι, φτάσαμε στο κυρίως μενού της βραδιάς, γιατί, με όλον τον σεβασμό στους προηγούμενους (και έχω πολύ από δαύτον), μια εμφάνιση των VARATHRON μετά από τόσα χρόνια, δεν μπορεί παρά να αναμένεται με ανυπομονησία. Μπορεί το πρόσφατο Untrodden Corridors Of Hades να μη μου είπε τόσα όσα στους περισσότερους με τους οποίους έτυχε να συζητήσω γι’ αυτό, όμως μιλάμε για μια μπάντα που χωρίς αυτήν, η ιστορία του ελληνικού blackmetal θα ήταν τρομακτικά φτωχότερη. Γι’ αυτούς τους λόγους, κομμάτια όπως τα “Cassiopeia’s Ode”, “Tressrising…”, “La Reine Noir”, “Descent Of A Prophetic Vision” (με Θέμη Τόλη στα τύμπανα) δε γινόταν να μην σηκώσουν την τρίχα κάγκελο. Παρολαυτά, ένιωθα πως κάτι μου έλειπε, ίσως να ήταν ο πολύ μέτριος ήχος σε πολλά σημεία που ενίσχυε τον θόρυβο εις βάρος της ατμόσφαιρας, ίσως ότι τα πολλά «πάμε Αθήνα» του Necroabyssious δεν ταίριαζαν καθόλου με το βλοσυρό ύφος της μουσικής τους. Ακόμα κι έτσι πάντως, «η Αθήνα πήγε» που σημαίνει ότι το κοινό, από τα μισά και μετά και ειδικά προς το τέλος όταν και το setlist εστίασε στο τιμημένο παρελθόν (με αποκορύφωμα το “Son Of The Moon”), έκανε τον χαμό που έπρεπε και το μιαμισάωρο και βάλε των VARATHRON ολοκληρώθηκε με μεγαλοπρέπεια.

05.Varathron

Το μόνο που έμενε πια, παρά το περασμένο της ώρας, ήταν οι MORTUARY DRAPE να υπενθυμίσουν σε όσους το ήξεραν και να πληροφορήσουν όσους το αγνοούσαν, ότι το blackmetal δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση το ίδιο χωρίς αυτούς, τα demos και το corpsepaint τους στα τέλη των 80s. Οι σκηνές λατρείας που εκτυλίχθηκαν, ιδίως απ’ το μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό, δεν αποτέλεσαν καμία έκπληξη και πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά από τη στιγμή που ακούγαμε στη σειρά τους χθόνιους ήχους των “Mother/Crepuscolar Whisper”, “Obsessed By Necromancy”, “Mortuary Drape”, “Primordial” και φυσικά το αιώνιο “Tregenda (Dance In Shroud)”, ένα από τα πιο καθηλωτικά metal κομμάτια όλων των εποχών. Οι MORTUARY DRAPE είναι η μπάντα που μαζί με το ελληνικό underground της εποχής αλλά και κεντροευρωπαίους συνοδοιπόρους όπως οι ROOT και οι MASTER’S HAMMER όρισαν ένα διαφορετικό «είδος» blackmetal, πιο ξερό και στακάτο, ίσως όχι τόσο ηχητικά ανατρεπτικό όπως το σκανδιναβικό, σίγουρα όμως βαθύτατο, εσωτερικό και οπωσδήποτε πολύ πιο ειλικρινά αποκρυφιστικό από τις μάλλον επιφανειακές σατανικές αναφορές των περισσότερων βόρειων.

06.MortuaryDrape

Λίγο μετά τις 2 οι τελευταίες νότες αιωρούνταν ακόμα απειλητικές στον χώρο του Gagarin, καθώς υπό την αιγίδα της 3 Shades Of Black και του Lords Of The Void, μια ανίερη συμμαχία είχε μόλις λάβει χώρα εν μέσω των πιο κατανυκτικών –για την ορθόδοξη πλειοψηφία– ημερών.  Ο δρόμος της επιστροφής, ανηφόρα πια, ήταν αρκετά επίπονος μετά από ένα καθηλωτικό επτάωρο, όμως η αίσθηση ότι μια τόσο ιδιαίτερη δεκαετία, και δη για τους μαυρομέταλλους, όπως τα 90ς αναβίωνε με τέτοια ένταση, μόνο (χαιρέκακα) χαμόγελα μπορούσε να προκαλέσει…

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img