Είδος: Black Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρεία: Terratur Possessions
Έτος: 2018

Πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν οι Manes κυκλοφόρησαν το “Vilosophe” σαν συνέχεια του αριστουργήματος -και ενός από τα καλύτερα black metal άλμπουμ της ιστορίας της Νορβηγίας- “Undereinblodraudmane”, φαντάζομαι ότι η σκηνή θα είχε τότε τρελαθεί. Η μπάντα έχει ακολουθήσει το δρόμο των Ulver από τότε αλλά με λιγότερο υλικό, και ξαφνικά, ο σκοτεινός εαυτός γεννήθηκε πάλι στις σκιές, με όνομα Manii. Ένα πρότζεκτ από τα ιδρυτικά μέλη των Manes που εξερευνά απάτητα σημεία του black metal (όπως έκαναν και κάποτε), που σημαίνει ότι οι μουσικοί ακόμα έχουν έναν ειρμό προς τον ακραίο ήχο και έκαναν τα υγρά όνειρα κάθε μελετητή του δεύτερου κύματος πραγματικότητα με το ντεμπούτο τους “Kollaps”.

Είναι πλέον η ώρα για το δεύτερο δίσκο της μπάντας και δεν είχα πάρει είδηση γι’αυτό μέχρι την κυκλοφορία του, με τίτλο “Sinnetsirrganger”. Βγαίνει την ίδια χρονιά με το τελευταίο των Manes “Slow Motion Death Sequence”, κάτι που ίσως εξηγεί πώς ο ένας από τους δύο δίσκους πήρε πιο πολλή προσοχή, όσον αφορά την προώθηση τουλάχιστον. Πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν πιο χαρούμενος όταν είδα δίσκο των Manii παρά των άλλων, αν και είχα ευχαριστηθεί με το προηγούμενό τους “Be All End All” το 2014.

Πρώτα απ’όλα, τι γαμάτο εξώφυλλο. Καλύτερο από ό,τι εικόνες έχουν κάνει, χωρίς να δείχνει κάτι τρελό, αλλά πολύ όμορφο στο να το κοιτάς. Ήταν καλό πρώτο βήμα για κάτι που, σε πρώτη ακρόαση, νόμισα ότι ήταν ένας κάτω του μετρίου δίσκος. Όπως έχει γίνει και ξαναγίνει με αυτά που γράφουν οι Cernunnus / Sargatanas, δεν πολυκατάλαβα με την πρώτη και άκουσα το “Sinnetsirrganger” μερικές φορές για να έχω εικόνα.

Ο λόγος γι’αυτό, που και άλλοι οπαδοί που θα τον ακούσουν βιαστικά θα νιώσουν, είναι ότι δεν καταφέρνει και πολλά εξαιτίας της λιγότερης προσοχής στις κιθάρες. Δεν είναι δίσκος που βασίζεται στα riffs, κάτι που συχνά κάνει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε παρόμοιες μπάντες στο black metal, οπότε ένας καλλιτέχνης που δε βασίζεται και πολύ σ’αυτό θα μπερδέψει ένα αγνώμονα ακροατή. Αυτό που κάνουν τέλεια οι Manii, είναι να στρώνουν παραμορφωμένους ήχους και πλήκτρα, αυτό είναι το στοιχείο που ευδοκιμεί στο “Sinnetsirrganger”, πάνω από τις κιθάρες / φωνητικά, και ντραμς.

Όλα κινούνται σε αργό ρυθμό, τα φωνητικά είναι σκληρά και απόμακρα, ενώ το υπόβαθρο είναι συνεχώς ντυμένο με synthesizers, πλήκτρα και αλλόκοτους ήχους. Η δουλειά στην κιθάρα είναι κυρίως επαναλαμβανόμενη και απλά προσθέτει στην ατμόσφαιρα, σαν μια ambient black metal μπάντα που δε διαλέγει εικοσάλεπτα μονότονα μέρη στη μουσική τους. Όλα τα κομμάτια είναι ανάμεσα σε πέντε και έξι λεπτά, στοχεύοντας σε μια παρανοϊκή ατμόσφαιρα και αποφεύγοντας τα “beats” που εξασκούν στους Manes εντελώς.

Τα πρώτα δύο κομμάτια δείχνουν ακριβώς τα παραπάνω, με το “Gravsang” να έχει πιο γρήγορα drums στο τέλος σε ένα εντελώς melodic / ambient black σημείο όπου κιθάρες + synths σέρνουν το χορό. Το πρώτο κομμάτι, “Da Har De Sænket Mig NedI Jord” έχει μια θορυβώδη εισαγωγή άξια του ονόματος, ενώ τα πλήκτρα είναι συνεχώς μπροστά και πίσω οι απλές κιθαρογραμμές. Τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δραστήρια στο “Dødmands Ben” αλλά το καλούπι δεν αλλάζει, και αν δεν ήταν για το ανατριχιαστικό πιάνο θα μιλούσαμε για ένα αδύναμο κομμάτι. Το “Sinnetsirrganger” κλείνει με το ομότιτλο, που τελειώνει με ένα εντελώς πειραματικό σημείο, σαν να θέλουν σε μπάσουν σε δίσκο Manes.

Άφησα το τέταρτο κομμάτι του δίσκου “Hundre Gonger Hengd” για τελευταίο, επειδή αντίθετα με όλες τις άλλες συνθέσεις, έχει ένα πιο παραδοσιακό Νορβηγικό black metal σύνολο από μελωδίες, και είναι πραγματικά μαγικό. Λες και ο δίσκος με προετοίμαζε να ακούσω μόνο αυτό, δε λιγώνεται τόσο για τα πλήκτρα, είναι γρήγορο, με δηλητηριώδη riffs, και με κάνει να θέλω τους Manii αμιγώς έτσι. Αν είχαμε ένα τέτοιο δίσκο θα ήταν φοβερό. Η μπάντα πάει σε άλλες κατευθύνσεις εδώ και καιρό, αλλά είναι παραπάνω από ικανοί στο να φτιάχνουν αφοσιωμένα και στρωτά κομμάτια σας αυτά. Θα ήθελα να ακούσω παραπάνω από αυτό στο “Sinnetsirrganger”.

Συνοψίζοντας, ο νέος δίσκος των Manii είναι αντισυμβατικός όπως περιμέναμε. Μου άρεσε όταν τον άκουσα, αλλά μπορεί να μην κάνει τίποτα στους ανυπόμονους ακροατές. Θα κρατήσω μόνο ένα κομμάτι για την προσωπική μου λίστα, όχι όμως επειδή τα προηγούμενα δεν ήταν καλά, και πιστεύω ότι οι τύποι θεωρούν αυτό ως side project του βασικού τους σχήματος, των Manes. Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα είχαμε ίσως έναν από τους δίσκους της χρονιάς εδώ.

4/6