Είδος: Black Metal
Χώρα: Σουηδία
Εταιρεία: Century Media Records
Έτος: 2018

Από το 2009, οι Marduk βγάζουν ένα δίσκο κάθε τρία χρόνια και η πιο πρόσφατές τους κυκλοφορίες είναι με τη Century Media Records, τη μεγαλύτερη εταιρεία που τους είχε ποτέ. Ακoλουθώντας αυτή τη γραμμή, ο νέος δίσκος “Viktoria” βγαίνει σα συνέχεια του “Frontschwein” του 2015, ενώ τότε κυκλοφόρησαν και μερικές μικρότερες κυκλοφορίες με ζωντανές ηχογραφήσεις από τα 90’s. Με το “Iron Dawn” του 2011, η μπάντα συνέχισε στο μήκος κύματος του διάσημου “Panzer Division Marduk” του 1999 με ακόμα περισσότερες, γρήγορες και πολεμοχαρείς συνθέσεις, και από τότε, η μπάντα φαίνεται να τραβάει ακόμα παραπάνω προς αυτή την κατεύθυνση, αφού πλέον έχουμε άλλους δύο σχετικούς δίσκους με concept τον πόλεμο.

Παρόλες τις αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει από στίχους και εξώφυλλο, ο Morgan δεν έκρυβε και ποτέ ότι τη βρίσκει με τις μάχες και τα πυρομαχικά από το Δεύτερο Παγκόσμιο. Το “Viktoria” είναι ευθυγραμμισμένο με αυτά τα θέματα και κρατάει μόλις τριάντα δύο λεπτά, αντίθετα με το μεγαλύτερο, πενήντα δύο λεπτών, “Frontschwein”. Τα πρώτα δείγματα του δίσκου έγινε με δύο singles, το “Werwolf” και “Equestrian Bloodlust”.

Είχα αποθαρρυνθεί όταν άκουσα αυτά τα κομμάτια και θυμάμαι ότι τα έκλεισα στη μέση κιόλας την πρώτη φορά που τα άκουσα, κάτι που δημιούργησε μια αρνητική προδιάθεση πριν πλέον τον ακούσω ολόκληρο. Ακόμα και τώρα, νομίζω ότι αυτά τα κομμάτια είναι από τα χειρότερα του άλμπουμ, σε μια γενικότερα ανεπιτυχή κυκλοφορία. Οι Marduk κρατούν το γνώριμο στυλ τους, όπου έχουν έντονα κομμάτια αλλά και αρκετά πιο αργές συνθέσεις ενδιάμεσα. Όμως, το “Viktoria” είναι ένα μικρό βήμα προς τα πίσω σε όλες τις πτυχές της μπάντας (ίσως εκτός από τα φωνητικά του Mortuus, όπου και εδώ κάνει ό,τι μπορεί).

Αρχικά, η παραγωγή δεν είναι και τόσο τραχιά και κοφτερή, κάτι που δε βοηθάει τη μπάντα, αφού ακόμα και τα επιθετικά κομμάτια δε βγάζουν και πολύ πόνο όσο θα περίμενε κανείς από τους Marduk. Συγκριτικά με τις παραγωγές και του “Serpent Sermon” και του “Frontschwein”, το “Viktoria” είναι πιο γυαλισμένο και έχει αφαιρέσει τη δύναμη από τα κομμάτια του, θα σας κάνει να σκέφτεστε γιατί δεν νιώθετε την επιβολή της μπάντας ακόμα και στις ανώτερες στιγμές του δίσκου.

Ακούγοντας κομμάτια από προηγούμενα άλμπουμ και μετά αμέσως από αυτόν εδώ, είναι κάπως προφανές ότι οι Marduk έβγαλαν ένα πιο απαλό δίσκο (όσον αφορά την παραγωγή τουλάχιστον, μουσικά είναι στα ίδια). Τα περισσότερα κομμάτια θα κόλλαγαν σαν ακυκλοφόρητα ή b-sides ενός compilation καλύτερα, που με έκανε να αναρωτιέμαι αν αυτά ήταν τα καλύτερα τριάντα λεπτά υλικού που είχαν για ένα δίσκο όλο αυτό τον καιρό.

Είναι πολύ θετικό ότι ο drummer Fredrik Widigs έχει την πιο πολλή όρεξη απ’ όλους εκεί πέρα και σώζει την κατάσταση κατά καιρούς, όταν τα άλλα όργανα δεν τα καταφέρνουν. Οπως για παράδειγμα οι κιθαρογραμμές, που πάντα σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι έχεις ξανακούσει αυτά τα πράγματα ίδια από τους Marduk (μη μου πείτε ότι το “Silent Night” είναι υπερβολικά γνώριμο) και κάθε ένα βασίζεται σε μερικές μελωδίες μόνο.

Μερικά κομμάτια προσπαθούν να κουβαλήσουν το “Viktoria” όσο πιο μακριά μπορούνε, αλλά δεν είναι και πλειονότητα στο δίσκο. Το “Narva” είναι ένα καλό Marduk κομμάτι, με καλές γραμμές και ένα μελωδικό μέρος που είναι το μόνο σημείο που μπαίνει λίγο ατμόσφαιρα (και αυτό είναι κάτι που έχει ξεχαστεί τελείως πλέον). Το δεύτερο κομμάτι “June 44” είναι από το ίδιο ατσάλι, ενώ το ομότιτλο έχει ωραίες μπασογραμμές. Από την άλλη, μπορούμε να πούμε ότι το “TigerI” είναι από τα πιο μονότονα και βαρετά κομμάτια σε όλη τη δισκογραφία της μπάντας, κάτι που ισχύει εξίσου και για το τελευταίο κομμάτι του “Viktoria”.

Το “The Devil’s Song” έχει μια απλοϊκή αλλά αποτελεσματική εισαγωγή και είναι δυνατό στην ακρόαση, κάτι που μου δίνει όμως πάτημα να αναφέρω κάτι ακόμα για το δίσκο, τους στίχους. Πρέπει να έπαθαν κάποιου είδους ανεύρυσμα και να ξέχασαν τον τελευταίο καιρό να γράφουν στίχους και να σκέφτονται τίτλους για τα κομμάτια τους. Κομμάτια όπως “Silent Night”, “The Devil’s Song”, είναι τώρα αυτοί κανονικοί τίτλοι, αλήθεια; Ευτυχώς, χρησιμοποίησαν μερικά ονόματα που υπάρχουν ήδη, όπως την πόλη Narva στην Εσθονία (μάλλον αναφέρεται στη μάχη της Narva το 1944) και το Γερμανικό τανκ Tiger I, άμεσες αναφορές του Δεύτερου Παγκοσμίου. Στο “Narva” διάβασα τους μόνους στίχους που μου άρεσαν στο “Viktoria”. Είναι κρίμα γιατί η θεματολογία του δίσκου είναι ενδιαφέρουσα.

Εχει γίνει λίγος ντόρος με το πρώτο κομμάτι του δίσκου “Werwolf”, που έχει χωρίσει τους οπαδούς σε λάτρεις και haters, και το αναφέρω εδώ γιατί είναι μια μεγάλη απόδειξη της αποτυχίας των στίχων στο δίσκο (και είναι και συνθετική αποτυχία εννοείται), αν και την ιδέα του να έχουν κοριτσάκια να φωνάζουν το ρεφραίν είναι μια χαρά.

Ακόμα, και το εξώφυλλο δε γίνεται να έχει δουλευτεί και πολύ, αν και ο μινιμαλισμός του μπορεί να αρέσει σε οπαδούς. Είναι καλό όμως να έχουμε στο νου μας ότι και το εξώφυλλο του “Serpent Sermon” ήταν κι αυτό μινιμαλιστικό αλλά είχε και λίγο αίγλη, σε αντίθεση με την κενότητα του “Viktoria”.

Προσθέτοντας όλα αυτά μαζί, ο δίσκος αποτελεί ένα στραβοπάτημα για τους Marduk, που είχαν καλό σκορ την τελευταία δεκαετία. Το “Viktoria” είναι επίπεδος δίσκος, χωρίς ατμόσφαιρα (που κάποτε είχαν και μας άρεσε), με μερικές καλές στιγμές μόνο και είναι το πρώτο άλμπουμ σχετικά με τον πόλεμο των Marduk που δε μου αρέσει. Μετά από πολλές ακροάσεις, το συνήθισα κάπως και μου άρεσαν κάποια πράγματα, αλλά κάθε φορά που συγκρίνεται με τα τελευταία τους δεν πιάνει μια.

2,5/6