37.1 C
Athens

Mastodon – Emperor Of The Sand

Published:

Last Updated on 18:25 by Giorgos Tsekas

Είδος: Heavy Metal/Rock
Χώρα: Η.Π.Α.
Εταιρία: EMI
Έτος: 2017

Οι Mastodon έχουν δείξει με τους δύο τελευταίους τους δίσκους ότι προτιμούν απλά να ροκάρουν, να διευρύνουν τις παικτικές τους ικανότητες σολάροντας και παίζοντας ριφ ακατάπαυστα, ενώ δεν χρησιμοποιούν το χαρτί της επιθετικότητας στο παιχνίδι, τουλάχιστον πολύ λίγοτερο απ’ όσο παλιότερα. Μήπως αυτό σημαίνει πως συμβιβάστηκαν ή ότι άλλαξαν στυλ και χαρακτήρα; Όχι δα, το “Emperor Of The Sand” είναι αυτό που θα ζητούσε οποιοσδήποτε ακολουθεί το συγκρότημα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, και ίσως ακόμα περισσότερο από αυτό.

Φαίνεται πως υπάρχει ένα μοτίβο στους τελευταίους τρεις δίσκους τους, μαζί με αυτόν εδώ. Ξεκινάνε με ένα αρκετά δυνατό κομμάτι, συνεχίζουν με ένα πιασάρικο και μετά ροκάρουν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου τελειώνοντας με μια πιο χαλαρή σύνθεση που συνήθως είναι και συναισθηματικά φορτισμένη. Όσο κι αν αυτό μπορεί να είναι μαρκετινίστικη στρατηγική, η μουσική δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες. Το πρώτο κομμάτι, το “Sultan’s Curse” είναι ολόκληρο μια ανφορά στις μέρες του “Leviathan” και η ομοιότητά του αρχικού του ριφ με το “Morningstar” απο το “Purple” των “Baroness” (το οποίο ήταν πιο Mastodon κι από τους ίδιους) είναι αφοπλιστική. Το “Show Yourself” μπορεί να μην είναι υπερχιτάκι σαν το “Motherload”, αλλά δεν υστερεί σε ποιότητα. Το ύφος καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι ένας συνδυασμός της κολλητικότητας του “The Hunter”, της ευθύτητας του “Leviathan” και της ψυχεδέλειας του “Once More Round The Sun”. Δεν μπορώ να βρω τον τρόπο για όσο ο Hinds σολάρει όπως στο “Roots Remain” και στο “Jaguar God”, όσο ο Dailor συνεχίζει τα ατέλειωτα γεμίσματα στα ντραμς και τραγουδάει όλο και περισσότερο με την καθαρή, αλλά και την ίδια στιγμή κάπως απόκοσμη φωνή του, όσο ο Keliher δημιουργεί αλυσίδες από ριφ όπως στο “Precious Stone” και στο “Andromeda” και όσο ο Sanders ρίχνει κεραυνούς με το μπάσο του, πώς ο συνδυασμός του ταλέντου αυτών των τεσσάρων να μην καταφέρει να αποδώσει κάτι καλλιτεχνικά άρτιο που ταυτόχρονα να πατάει στα όσα έχουν καταφέρει κάνοντας και ένα βήμα προς την κατεύθυνση που έχουν κάθε φορά επιλέξει. Όσο τα σπανε 15 χρόνια τώρα, έτσι κάνουν και με το “Emperor Of The Sand”.

Προσπαθώ μερικές φορές να βάλω τον εαυτό μου στη θέση αυτών των ανθρώπων. Είναι γέννημα θρέμμα της αντεγκράουντ σκηνής, έγιναν τεράστιοι με το που εμφανίστηκαν καθώς το μείγμα επιθετικότητας, τεχνικής και μεταλοσύνης που παρουσίασαν δεν είχε προηγούμενο, περιόδευσαν τον κόσμο, τους ζητήθηκε επανειλημμένα να ανοίξουν για τους Iron Maiden και τους Metallica και γενικά τα έκαναν όλα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ποια θα μπορούσε να ήταν η επόμενη φιλοδοξία τους; Τι είδους πρόκληση θα κρατούσε τη φλόγα τους ζωντανή; Η επιθετικότητα έδωσε χώρο στο προγκρέσιβ κι αυτό με τη σειρά του στην ψυχεδέλεια. Προσωπικά δεν θα με πείραζε οι επόμενες περιπέτειές του να ακολουθήσουν τελείως διαφορετική πορεία, καθώς όσο παίζουν ψυχωμένα και η μουσική τους έχει κάτι να μου πει, θα γουστάρω κάθε δίσκο τους γι’ αυτό που έχει να προσφέρει.

Οπότε, τι κατάφεραν οι Mastodon με τον έβδομο δίσκο τους; Ανάμιξαν το χαλαρό ροκ βάιμπ των προηγούμενων δύο δίσκων με στοιχεία μεγαλείου που είχαν οι προηγούμενοι τέσσερις, ενώ ανανέωσαν την εμπιστοσύνη στο ταλέντο και το όραμά τους. Το “Emperor Of The Sand” δεν είναι κρίσιμος δίσκος όπως ήταν το “Remission”, το “Leviathan” ή το “Crack The Skye”. Αλλά είναι ένας διαολεμένα καλογραμμένος και καλοπαιγμένος δίσκος και στην τελική είναι καλή μουσική για τ’ αυτιά σας. Αρκεί να τα έχετε ανοιχτά για να τον απολαύσετε.

AstralKannibal
AstralKannibal
Kannibalizing The Astral Plane

Related articles

spot_img

Recent articles

spot_img