English
Είδος: Heavy Metal/ Progressive
Χώρα: Φινλανδία
Εταιρεία: Cruz del Sur Music
Έτος: 2017
Το πρώτο δημιούργημα ενός συγκροτήματος μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως αυθόρμητο, συναρπαστικό, μεγαλόπνοο με μια ιδιόρρυθμη, άλλοτε ιδιοφυή και άλλοτε αφελή προσέγγιση ως προς τον συνθετικό τομέα. Όλα εξαρτώνται από το πόσο ικανοί είναι οι δημιουργοί να φέρουν στην «ζωή», να δώσουν σάρκα και οστά, να βάλουν σε σωστή σειρά τις σκέψεις και ιδέες τους. Η σωστή μέθοδος «εξόρυξης» των ιδεών αυτών θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την επίτευξη των στόχων των καλλιτεχνών.
Οι Mausoleum Gate με τον προ τριετίας ομώνυμο δίσκο τους κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή αρκετών οπαδών του κλασικού heavy ήχου. Αυτό και μόνο θεωρήθηκε μεγάλη νίκη από πλευράς των Φιλανδών δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί εδώ και πολλά χρόνια στην μουσική σκηνή με τα χιλιάδες συγκροτήματα τα οποία μάταια προσπαθούν να ακουστούν έστω και μόνο από μια μικρή μερίδα ακροατών. Το «τσιμεντένιο» πάντρεμα του βρώμικου, σκληρού 80’s ήχου με την vintage 70’s αισθητική δικαίως βρήκε μεγάλη απήχηση και εμείς με την σειρά μας εναποθέσαμε στην δισκοθήκη μας ένα ακόμα μικρό διαμάντι το οποίο συντροφεύει μέχρι και σήμερα τα απογεύματα και τα βράδια μας γεμίζοντας τον «κόσμο» μας με αθάνατες, ταξιδιάρικες μελωδίες.
Ήρθε όμως ο καιρός για το συγκρότημα να κάνει το επόμενο βήμα. Το δίλημμα ήταν αν θα συνέχιζαν να δημιουργούν στο ύφος του ντεμπούτου ή να διαφοροποιηθούν ηθελημένα, ως ένα σημείο, από το υλικό που τους ανέδειξε εν δίδοντας στις καλλιτεχνικές ανησυχίες τους. Με το “Into A Dark Divinity” η μπάντα καθιστά σαφές ότι δεν υπάρχει καμία διάθεση επανάληψης η αντιγραφής.
Οδεύοντας τον ήχο τους ακόμη πιο βαθιά στους λαβυρίνθους της 70’s μουσικολογίας, ακούγονται περισσότερο πομπώδεις από το ντεμπούτο με το νοσηρό μειδίαμα των πλήκτρων να έχει υπερκαλύψει τις συνθέσεις αμφισβητώντας πλέον στα ίσα την πρωτοκαθεδρία της κιθάρας ως κύριο μέσω έκφρασης της μουσικής τους και εξωτερίκευσης των συναισθημάτων τους. Με αυτή τους την στρατηγική κερδίζουν σε ατμόσφαιρα και συναίσθημα αλλά υστερούν σε αρκετά σημεία σε δυναμική και σκληράδα, πράγμα που δεν χαρακτηρίζει επ΄ ουδενί λόγω ως άψυχο το υλικό του δίσκου.
Όπως ακριβώς και με τον προκάτοχο του το“Into A Dark Divinity” περιλαμβάνει έξι συνθέσεις συνολικής διάρκειας σαράντα ενός λεπτών. Η διαφοροποίηση, εκτός από τον πυρήνα των συνθέσεων βεβαίως, συναντάται στα μεγάλης διαρκείας τραγούδια τα οποία εδώ είναι τα μισά σε αναλογία, ενώ στο ντεμπούτο είχαμε δύο από τα 6 τραγούδια να ξεπερνούν τα έξι λεπτά. Επί της ουσίας τώρα, ο δίσκος συνθετικά ακούγεται άνισος σε αντίθεση με τον προκάτοχο του όπου υπήρχε συνοχή εξαιρετικών ιδεών και απανωτές εκρήξεις εμπνευσμένων στιγμών. Ας πάρουμε πρώτα τα τρία μικρά σε διάρκεια κομμάτια “Burn the Witches at Dawn”, “Horns” και “Solomon’s Key” . Στα πρώτα δύο συναντάμε απλοϊκό, γρήγορο rock δίχως κανένα στοιχείο έκπληξης και χωρίς την σπιρτάδα που χαρακτήριζε τα παρόμοιας δομής «αδερφάκια» του πρώτου δίσκου. Κάποια σπινθηρίσματα έμπνευσης καραδοκούν κρυμμένα στα solo αλλά οι άκομψες «ψηλές» του V-P. Varpula δεν κολακεύουν και δεν προσδίδουν το κάτι παραπάνω στις ήδη πάσχουσες ιδέες. Στο “Solomon’s Key” «ακούς»την αυτοπεποίθηση αφού είναι ξεκάθαρο ότι το στυλ που τους ταιριάζει γάντι είναι το αργό, μυστηριακό, γεμάτο κλασικότροπες τεχνικές στα solo, τις «πληκτράτες» γέφυρες που δίνουν μια απόκοσμη χροιά και τα ρεφρέν που ξεχειλίζουν μεράκι. Το «ζουμί» της υπόθεσης όμως κρύβεται στα μεγάλης διάρκειας τραγούδια, τα “Condemned to Darkness”, “Apophis” και “Into a Dark Divinity”. Εδώ κρύβεται το μεγαλείο του δίσκου. Ο χρόνος σταματά και τα συναισθήματα που γεννιούνται κατά την ακρόαση φτάνουν μέχρι το μεδούλι της ψυχής. Δημιουργήματα τα οποία δρουν υπογείως στέλνοντας κραδασμούς στους πυρήνες των αισθητηρίων μας. Εδώ οι Φινλανδοί τεκμηριώνουν την αγαθή προσήλωση τους στην μαγεία και τεχνοτροπία των πρωτεργατών του προοδευτικού rock. Μελαγχολικά έπη γεμάτα μεθυστικές μελωδίες τα οποία προβάλουν πρώτα απ’ όλα ως αιχμή του δόρατος τις ευφυής εναλλαγές κιθαριστικών θεμάτων με τις απίστευτα εμπνευσμένες ιδέες των πλήκτρων. Η μεγάλη διάρκεια των συνθέσεων αυτών δεν αποτελεί αρνητικό γεγονός αφού η ομαλότητα της ροής, οι διακυμάνσεις και εναλλαγές στους ρυθμούς κρατούν σε εγρήγορση τον ακροατή.
Με ακόμη ένα θετικό πρόσημο όσον αφορά το εικαστικό μέρος του δίσκου (το οποίο συνδέεται με αυτό του ντεμπούτου) και την ζεστή παραγωγή οι Mausoleum Gate βγαίνουν νικητές στο στοίχημα με τον εαυτό τους. Θαρραλέοι εξερευνητές «περίεργων» ηχοτοπίων για τον μέσο metal οπαδό, οι Φινλανδοί οφείλουν να επενδύσουν περισσότερα στο δύσκολο αυτό ταξίδι. Ως γνωστών ο δεύτερος δίσκος είναι αυτός που αποδεικνύει κατά πόσο είναι σοβαρές η όχι οι προθέσεις ενός σχήματος. Ο τρίτος όμως είναι αυτός που θα αποσαφηνίσει αν όντως πρόκειται για πραγματικά μεγάλη μπάντα. Όλα δείχνουν πως οι Φινλανδοί το κατέχουν, μέχρι να δούμε όμως αρκούμαστε στην ακρόαση δυο εκ των ποιοτικότερων δειγμάτων της σκηνής των τελευταίων ετών. Εξαιρετικό.
4,5 / 6
