Είδος: Black Metal
Χώρα: Νορβηγία
Εταιρεία: Century Media Records
Έτος: 2019

Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο κομμάτι για την προώθηση του “Daemon”, πολύ γρήγορα πήρε διαστάσεις. Η black metal σκηνή τρελάθηκε στο γεγονός ότι οι Mayhem φαινόταν σα να κινούνται στα πρότυπα του πιο γνωστού τους άλμπουμ, και επίσης του πιο σημαντικού όλου του είδους, “De Mysteriis Dom Sathanas”. Όσο μερικά κομμάτια ακόμα έβγαιναν ένα ένα, ήταν ξεκάθαρο ότι η μπάντα αποφάσισε να τιμήσει το ντεμπούτο της με ένα παρόμοιο δίσκο, και αυτή η κίνηση θα έπρεπε από μόνη της να κινήσει το ενδιαφέρον οποιουδήποτε εκεί έξω ενδιαφέρθηκε ποτέ για το black metal.

Είναι πολύ δύσκολο να συγκρίνεις δίσκους τόσο διαφορετικών εποχών, αλλά όσο και να διαφέρουν οι ιδεολογίες των black metallers, είναι πάνω κάτω αποδεκτό ότι το πρώτο άλμπουμ των Mayhem είναι κυριολεκτικά απλησίαστο. Ταυτόχρονα, είναι 100% ακριβές να πει κανείς ότι το “Daemon” κάνει βήματα στον ίδιο δρόμο, σε όλα του τα χαρακτηριστικά. Το συγκρότημα δε με είχε κερδίσει την τελευταία δεκαετία, ούτε με το “Ordo ad Chao” ούτε με το “Esoteric Warfare”, δίσκοι που έχουν το μοντέρνο ήχο των Mayhemαλλά δεν είναι τόσο αξιομνημόνευτα όσο αυτά που έβγαζαν το 90, παρόλα αυτά είχαν το σεβασμό μου σα μέρη της δισκογραφίας τους. Για την ακρίβεια, κάτι που θα ακουγόταν σαν το “De Mysteriis…” δεν περνούσε ποτέ απ’το μυαλό μου, οπότε το “Daemon” έσκασε σα κεραυνός σε μένα και σε αρκετούς ακόμα από τη σκηνή.

Το άλμπουμ έχει το ίδιο lineupμε το “Esoteric Warfare”, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Necromorbus, με εξώφυλλο του Daniel Valeriani, ένα έργο που ίσως είναι το αγαπημένο μου από όλα όσα είχαν. Το χτίσιμο του δίσκου δούλεψε καλά και θα έπρεπε να έχει τον ακροατή να πατάει το playμε ανοικτές αγκάλες, και να βιώσει την εμπειρία λες και όλοι ήμασταν εκεί από την πρώτη μέρα. Φαντάσματα από το παρελθόν θα χορεύουν συνεχώς όσο παίζει το “Daemon”, ειδικά σε κομμάτια όπως τα “Malum”, “Aeon Daemonium” και “Worthless Abominations Destroyed”, όπου οι ομοιότητες είναι στο Θεό, αν και γενικά ο ήχος του δίσκου είναι καθαρός και δυνατός όσο επιτρέπει το 2019.

Τα φωνητικά του Attilaείναι πανέμορφα, προσφέρει όλη τη γκάμα του από βαριά growls μέχρι αυτά τα παρανοϊκά ψηλά που κάνει, το μπάσο ακούγεται και είναι κι αυτό εξίσου καλό, αλλά το δυνατότερο σημείο είναι η δουλειά στις κιθάρες. Τα riffs είναι καθαρός χρυσός, μια μεγαλειώδης συλλογή από μελωδίες της πιο άγριας μορφής των Mayhem, χτυπούν αλύπητα και δε μένουν σε ησυχία μέχρι το τέλος του δίσκου. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι κακό για το δίσκο, από τους εμπνευστές του είδους, εκτελεσμένο τόσο δυνατά.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς για το κίνητρο από μια τέτοια απόφαση των μουσικών, καθώς ο ήχος είναι τέτοιος που θα ικανοποιήσει όσο περισσότερους οπαδούς γίνεται (και μένα μαζί), και αν ήταν αυτό συνειδητή επιλογή ή ένας συνδυασμός έμπνευσης και πίεσης του κόσμου να σταματήσουν ό,τι κάνουν και να πάνε πίσω σε αυτά που θέλει το κοινό να κάνουν. Ένας τέτοιος συμβιβασμός δε συγχωρείται εύκολα, ειδικά από τους Mayhem, και ίσως θα του έδινα πιο πολύ βάρος αν το “Daemon” δεν τα κατάφερνε, αλλά τα καταφέρνει περίφημα. Η ακρόαση είναι τέλεια και θα παίζει στο repeat για πολύ καιρό, αφού δεν είναι για κανένα λόγο μια φθηνή κόπια του “De Mysteriis”, αλλά το ποιόν του προκύπτει κατευθείαν από το ταλέντο των μελών του. Αν πρόκειται για περίπτωση fan service, είναι το καλύτερο fan service που είχα ποτέ.

Όλα τα κομμάτια είναι άριστα, βάρβαρα και επιθετικά, είναι αρκετά ψηλά στα τεχνικά του σημεία, και ειλικρινά νομίζω ότι αυτό αντιπροσωπεύουν οι Mayhemγενικά. Είναι συνθετικά δυναμικό και γεμάτο από καταπληκτικές κιθαρογραμμές, που δε σε αφήνει να το αγνοήσεις με τίποτα. Ακούστε το “Bad Blood” και πείτε μου μετά αν δε νιώσατε την έντασή του.

Είναι κατανοητό το πώς πρέπει να προωθηθεί, με τον πενηνταενάχρονο πλέον Necrobutcher να δηλώνει ότι κι αυτός ήθελε να σκοτώσει το Euronymous τότε, κάτι που μας βγάζει ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν έχουμε ακόμα συνέλθει από την ταινία και υπάρχουν τέτοιες συνεντεύξεις, όλο αυτό πραγματικά δε χρειάζεται. Η μουσική μιλάει από μόνη της, και το “Daemon” είναι υπέροχο. Όλο το σούσουρο γύρω από αυτό, ακόμα και όταν προέρχεται από την ίδια τη μπάντα, είναι απλά θόρυβος. Θα μπορούσατε να ακούσετε το άλμπουμ σαράντα φορές συνεχόμενα και να δε θα σας ενοχλούσε. Ας συγκεντρωθούμε στο περιεχόμενο αυτό καθαυτό και τότε θα πειστούν όλοι.

4.5/6