Είδος: Power/Speed Metal
Χώρα: Germany
Εταιρία: Miracle Records
Έτος: 1988

Ποιος κερδίζει τη μάχη; Τη μάχη την κερδίζει ο πολυάριθμος στρατός έναντι του ολιγάριθμου αντιπάλου; Ο πιο πνευματικά έτοιμος για αυτή; Ο πιο πιστός στα πιστεύω του και στις αξίες που πολεμάει; Ή ο πιο τυχερός; Στην ιστορία κατά καιρούς έχουν κερδίσει και έχουν χάσει μάχες όλοι οι παραπάνω. Άλλες φορές κέρδιζαν οι μεγάλοι στρατοί που όμως κάποια στιγμή ταπεινώθηκαν από μικρότερους που ήταν πιο πιστοί, και άλλες φορές πιο τυχεροί. Ο κανόνας είναι πως ο καλύτερος συνδυασμός των παραπάνω συνήθως κερδίζει, αλλά όχι πάντα. Αυτά όμως έχουν να κάνουν με το πρακτικό του πράγματος, με το έπαθλο. Με την επιστροφή των νικητών στην γη τους παρέα με τα λάφυρα των ηττημένων.

Υπάρχει όμως μια μάχη που ο μόνος εχθρός σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Η πνευματική μάχη. Το κίνητρο, η αξία, η φλόγα, ο λόγος που επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαθεί ή να ζήσει για πάντα μέσα από την υστεροφημία που έχτισε. Το λοιπόν, αυτή τη μάχη τη θεωρώ πιο σημαντική από όλες. Είναι η μάχη που αν την έχεις κερδίσει, αν έχεις γίνει ένα με τις ιδέες σου και είσαι τόσο πεισμένος ότι αυτό είναι το σωστό, ακόμα και όταν πεθάνεις θα είσαι περήφανος που πέθανες για αυτό. Θα έχεις πετύχει να συμφιλιωθείς με τον θάνατο σε κάθε επίπεδο, από τον επαγγελματικό μέχρι τον φυσικό. Τέτοιες πνευματικές μάχες δίνουμε όλοι μας σε κάθε σχεδόν επιλογή που κάνουμε. Έτσι και ένας μουσικός ή μια μπάντα δίνει αυτή τη μάχη με το ίδιο της το είναι. Αν έχει πειστεί για το υλικό της, για τις ιδέες τις, δεν θα σταματήσει να είναι περήφανη για αυτές ακόμα και αν δεν γραφτούν ή δεν κυκλοφορήσουν επίσημα ποτέ. Μπάντες σαν τους Mephisto έχουν κερδίσει τη πνευματική τους μάχη, και ας έχουν χάσει την επίσημη. Ξέρουν ότι έχουν γράψει έναν κατά την άποψη μου άρτιο δίσκο, (και έναν ακόμη αργότερα) και ας μην «περπάτησε» ούτε ο δίσκος ούτε η μπάντα.

Στα εικαστικά του δίσκου, συναντάμε ένα εξώφυλλο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, καθώς είναι έργο του Faust και έτσι η πρώτη επαφή είναι χάρμα οφθαλμών. Γεωγραφικά ταξιδεύουμε στην Γερμανία, άλλα μουσικά χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε περάσει τον Ατλαντικό. Ο δίσκος έχει πάρα πολλά στοιχεία “US power”, μπάσα που ακολουθούν τα lead σημεία, αρκετή ταχύτητα άλλα όχι πάντα, thrash στοιχεία της εποχής και παράλληλα βγάζει μια σχετικά σκοτεινή ατμόσφαιρα οπού και αυτή είναι με μέτρο. Ο δίσκος έχω την αίσθηση ότι έχει γραφτεί με την λογική των δυο πλευρών, καθώς η δεύτερη είναι πιο λυρική. Τραγούδια όπως τα Save Your Rights, Battle of Kerovnia (αν και instrumental έχει αυτό το κάτι) και Holy Child θα κολλήσουν στο μυαλό σου καθώς είναι από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Τις μουσικές ιδέες τους θα στις δώσουν απλόχερα, θα ακούσεις πολλά riffs σε κάθε τραγούδι χωρίς να φλυαρούν. Θεωρώ πως είναι ένα από τα πολλά διαμαντάκια που ποτέ όμως δεν πήρε αυτό που άξιζε. Ποιος λοιπόν είναι ο πραγματικός νικητής; Αυτός που πραγμάτωσε τις ιδέες του ολοκληρώνοντας έναν δυνατό συνθετικά δίσκο και έσβησε τη μουσική του καριέρα για διάφορους λόγους; Ή αυτός που πραγμάτωσε τις ιδέες του σε έναν είτε δυνατό είτε μέτριο δίσκο και απόλαυσε τους εμπορικούς καρπούς του; Για μένα, αν έχουν κερδίσει τις πνευματικές τους μάχες, τότε ίσως… είναι και οι δύο νικητές.