Είδος: Black Metal
Χώρα: Πολωνία
Εταιρία: Northern Heritage
Έτος: 2019

Οι Mgla, το 2015 κατάφεραν μετά από 10 χρόνια σκληρής δουλειάς να εδραιώσουν το όνομά τους, κυκλοφορώντας ένα από τα καλύτερα black metal άλμπουμ των 10’s.  Το «Exercises In Futility» αγαπήθηκε, σχεδόν λατρεύτηκε και δημιούργησε το κατάλληλο περιβάλλον για να γίνουν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους. Πριν συνεχίσει κάποιος την ανάγνωση (και αρχίσουν πάλι τα μηνύματα χιμπατζήδων και κενού περιεχομένου), να θυμίσω πως το πιθανότερο και λογικότερο σενάριο είναι πως όσοι πάτησαν «κλικ» σε αυτόν τον σύνδεσμο δεν το πάτησαν για να διαβάσουν αν είναι ακροδεξιοί ή ναζιστές οι Mgla ή αν το περιοδικό δίνει βήμα σε ακροδεξιές μπάντες (αν και εφόσον αποδειχθούν οι Πολωνοί ως τέτοιοι). Το πάτησε για να διαβάσει την γνώμη του Invader για το άλμπουμ καθεαυτό, σαν ξεχωριστή οντότητα, διαχωρισμένο από τους δημιουργούς του. Προσωπικά δεν υπήρξα ποτέ οπαδός των Πολωνών, αυτό δεν με απέτρεπε από το Mνα καταλάβω την εξαιρετική ποιότητα των δίσκων τους -και ειδικά του «Exercises In Futility»- και από την άλλη ούτε με τύφλωνε αυτή η ποιότητα για να παραβλέψω το φλερτ των μελών του με επικίνδυνες ιδεολογίες και κυρίως ενοχλητικές και αντίθετες από τα πιστεύω μου και τα ιδανικά μου. Δεν είμαι εδώ για να επιχειρηματολογώ για το πώς κάποιος/α μπορεί ή αν πρέπει να διαχωρίσει τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο ή τον δημιουργό από τον πολίτη. Το ενοχλητικό μοιάζει να είναι η αποδοχή του δίσκου σαν αριστούργημα, όσων δεν τους απασχολεί η ιδεολογική ταυτότητα των μελών του συγκροτήματος ή συμφωνούν με αυτή και η πλήρης απαξίωση του δίσκου σαν σκουπίδι ή ανάξιο αναφοράς σε όσους είναι στο αντίπαλο στρατόπεδο. Τέσσερα χρόνια μετά, και με ένα εντελώς αλλαγμένο στάτους οι Mgla επιστρέφουν με ένα άλμπουμ που μουσικά δεν διαφοροποιείται πολύ από τον προκάτοχό του. Ουσιαστικά στηρίζονται σε όλα τα στοιχεία που τους έκαναν να ξεχωρίσουν, με μια μηδενιστική αύρα που καθηλώνει τους πιστούς τους. Εσωστρεφείς ήχοι, με τα τύμπανα να είναι κυρίαρχα και να δίνουν τον τόνο με τις συνεχείς εναλλαγές στο τέμπο και τις ταχύτητες, με τις κιθάρες μελωδικές, μελαγχολικές και πένθιμες. Οι στίχοι φυσικά δεν παίζουν κάποιο μικρότερο ή δευτερεύοντα ρόλο. Η εκφορά και η άρθρωση της κάθε λέξης έχει την σημασία της και το νόημα κάθε φράσης αποδίδετε με έμφαση, δημιουργώντας ένα αφαιρετικό, κυνικό και μοιρολατρικό μανιφέστο. Αποτελεί από τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς, θα συζητηθεί για αρκετούς λόγους, αλλά στην τελική η απόφαση του καθενός είναι προσωπική υπόθεση και θα εξαρτηθεί από κανόνες και όρους που ο καθένας βάζει στην ζωή του. Η εποχή της δικαιολογίας διαδέχτηκε την εποχή της αθωότητας και οι περισσότεροι απλά υποκρίνονται, όπως πάντα…

5/6