των Σόφη Βακίδου και Γιώργο Τσέκα

Οι Γάλλοι ιμπρεσιονιστές δεν ήταν οι πρώτοι που το παρατήρησαν πάντως ήταν οι πρώτοι που το είπαν δυνατά προς όλους πως τα χρώματα έχουν διαφορετική επίδραση και αίσθηση στο ανθρώπινο μάτι ανάλογα με το ποιο χρώμα βρίσκεται δίπλα τους η γύρω τους. Σε μεταλλικό παραλληλισμό μπορείς να δεις την αξία ενός άλμπουμ ή πως αντανακλάται αυτή αν βάλεις δίπλα του την υπόλοιπη δισκογραφία του η παρεμφερείς δίσκους του υπό είδους ή άλμπουμ που κυκλοφόρησαν την ίδια περίοδο με αυτό. Ακόμα μπορείς να τσεκάρεις ποσό δυνατός μοιάζει αυτός ο δίσκος, αν σταθεί πλάι σε εμβληματικές κυκλοφορίες, είτε σε αριστουργήματα που έχουν ηχογραφήσει καλλιτέχνες που επηρέασαν τους δημιουργούς του. Ο ιμπρεσιονισμός σαν κίνημα είχε κάποια χαρακτηριστικά και τεχνικές μια εξ αυτών ήταν η αποφυγή χρήσης του μαύρου. Αν το σκεφτείς λίγο περισσότερο το μαύρο σαν χρώμα είναι το μόνο που φαντάζει πάντα ίδιο στο ανθρώπινο μάτι ανεξάρτητα πιο άλλο χρώμα το πλαισιώνει. Το μαύρο αντλεί την μεγαλοπρέπεια του από το ίδιο του το σκοτάδι.

Το Black ‘n Roll γεννήθηκε στα 80’s με όλη του την δόξα και την γκροτέσκα αισθητική για να εμποδίσει το Rock ‘n Roll από το να καταντήσει η προσωποποίηση της παρακμής της λευκής αστικής νεολαίας. Τώρα σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, παρά τα σκαμπανεβάσματα όλα αυτά τα χρόνια, το (υπο)είδος – μουσικό παρακλάδι του Black ‘n Roll στέκεται όρθιο και ψηλά, βάναυσο και ανίερο, βίαιο και γενναίο ενάντια στην πολιτιστική πολτοποίηση και την ψυχική κατάρρευση της ανθρωπότητας, συμβάλλοντας στην καταστροφή του καταρρέοντος πολιτισμού, μια ώρα αρχύτερα. Σίγουρα οι Midnight δεν μπορούν να τοποθετηθούν δίπλα στο Monet ή να τραγουδήσουν το soundtrack του ιμπρεσιονισμού, δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η μουσική τους είναι εντυπωσιακή (impression), καθώς το στυλ τους είναι πιο κοντά στον ακατέργαστο, γαμημένα ακατέργαστο ηδονιστικό ρεαλισμό.

— …Ποιήτρια δεν με λες και σίγουρα το να περιγράφω πράγματα δεν είναι το ατού μου, εξού και το ότι δεν γράφω reviews για albums τόσο συχνά. Δεν το ‘χω καθόλου να βάζω ζουμιά και σάλτσες σε αυτό που θέλω να πω, θέλω να μπω στο ψητό και να πω ότι έχω να πω, γρήγορα και στα ίσα. Θα μπορούσε κανείς να πει πως εγώ και το “Satanic Royalty”, έχουμε πολλά κοινά…

Ερχόμενοι από το Cleveland, οι Midnight κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ το 2011, 8 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους ντέμο. Με τον Athenar να τα κάνει.. όλα και να συμφέρει, το άλμπουμ ξεκινάει με το ομότιτλο κομμάτι Satanic Royalty, που σου δίνει κατευθείαν Cronos vibes. Οι φήμες λένε πως αν παίξεις την εισαγωγή ανάποδα θα ακούσεις το κομμάτι να λέει “I LOVE VENOM”. Όχι εντάξει, αλλά για να ‘μαι ειλικρινής σε βάζει κατευθείαν στο mood για την black n roll συνέχεια που έπεται. Ο δίσκος είναι γρήγορος, βρώμικος, βασικά γαμάει, πως αλλιώς να το πω, σας είπα δεν είμαι ποιήτρια.

Το δεύτερο κομμάτι “You can’t stop steel” το αναφέρω τιμητικά γιατί είναι το χιτ του άλμπουμ και ένα από τα χιτ της μπάντας γενικώς, δυναμικό και ξεσηκωτικό, σε κάνει -όπως λένε και οι στίχοι-  να θες να “get off your knees and fight”! Άμα δεν στο βγάζει αυτό, τζάμπα με διαβάζεις, δεν ταιριάζουν οι απόψεις μας. Όσοι γουστάρουν Venom και Motorhead, σίγουρα θα περάσουν ευχάριστα με αυτό το album παρέα. Δεν θα κάνω λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια του άλμπουμ, κυρίως γιατί μου αρέσουν όλα, αλλά και επειδή δεν θέλω να γίνω βαρετή, γιατί ούτε το Satanic Royalty είναι, και θέλω να συνεχίσω να είμαι ασορτί με το άλμπουμ. Ο Athenar κατάφερε να αναμείξει λίγο r ’n ‘r, λίγο NWOBHM, λίγο punk και λίγο πρώτο κύμα Black, στην σωστότερη αναλογία για “lust, filth and sleaze” mix! Εύγε.