“I’m never gonna work another day in my life…”Αυτός ο στίχος!!!! Ναι, αυτός ο στίχος που προς τα τέλη του ’90, έκανε το αυτί μου να κολλήσει επάνω στο ηχείο σαν βδέλλα!!!! Τόσο ευθύς, τόσο απλός, αλλά τόσο επαναστατικός!!! Ήταν η αφορμή να προσέξω αυτή τη μπάντα από το New Jersey με το όνομα Monster…τι??? Monster Μagnet!!! Τι είναι πάλι αυτό;;; Είναι η ανατροπή που έλλειπε από τη rock σκηνή, εκείνα τα χρόνια….Μεσουρανούσε η σκηνή του Seattle, το metal είχε πλέον συγκεκριμένο ύφος και χαρακτηριστικά. Το stoner ήταν είδος σε εξέλιξη, με λίγες μπάντες τότε κι έρχονται αυτοί οι τύποι από την Αμερική που δεν κόλλαγαν πουθενά (μουσικά)…Εντάξει rock, αλλά τι rock; Και από την άλλη εκείνα τα βίντεο κλιπ, υπερπαραγωγή με κορίτσια να λικνίζονται και αυτόν τον εκκεντρικό τραγουδιστή στη μέση με τις περίεργες αμφιέσεις….Πότε φόραγε κρόσσια με ταινίες από κασέτες ή λαμέ κουστούμια, διακοσμημένα με λαμπιόνια, που παρεμπιπτόντως άναβαν!!! Και αναρωτιόμουν τι είναι αυτοί τελικά, ‘η νέα υπερμπάντα μετά τους METALLICA και τους NIRVANA;;; Μπα όχι…είχαν πολύ ψαγμένο ήχο για να γίνουν ear worms…Τελικά τι ήταν;;; “It’s a satanic drug thing that you wouldn’t understand”. Ο Dave Wyndorf, η ψυχή της μπάντας είναι ένας τύπος με πολλά input στο κεφάλι του. Ξεκίνησε κάπως άκομψα με το πρώτο του σχήμα του SHRAPNEL, punk με military στιλ. Μ’ αυτούς τους νεαρούς όμως μπήκαν οι βάσεις για το φαινόμενο που έχουμε σήμερα. Από τότε φάνηκε η άλλη μεγάλη αγάπη του Wyndorf εκτός της μουσικής, ο γοητευτικός κόσμος των κόμικς. Φανατικός των Marvel comics και τότε κ σήμερα, εξακολουθεί να βάζει στους στίχους του απόκοσμα μέρη και τερατώδη διαστημόπλοια που περιπλανώνται στο σύμπαν. Οι πρώιμοι όμως Shrapnel ήταν επίσης η αφετηρία για μια δυνατή συνεργασία που κρατάει μέχρι και σήμερα: Αυτή με τον κιθαρίστα Phil Caivano που είναι σίγουρα αναπόσπαστο κομμάτι της μπάντας. Πάραυτα ο Wyndorf συνέχισε μόνος τους πειραματισμούς στη μουσική. Έφτιαξε ένα τρίο με τους John Mc Bain-κιθάρα και Tim Chronin ντραμς, δοκιμάζοντας διάφορα ονόματα που ίσως κάποια από αυτά να ήταν σοκαριστικά στα αυτιά των γονιών , καταλήγοντας στο γνωστό MONSTER MAGNET. O MONSTER MAGNET ήταν ένα vintage παιδικό παιχνίδι από τα 60’s που για κάποιο λόγο είχε αγαπήσει ο Wyndorf όταν ήταν παιδί. Οι πρώτες δισκογραφικές απόπειρες ξεκίνησαν με Demo κασέτες, γύρω στα 89 με τίτλο “forget about life, I m high on dope / I m stoned, what ya gonna do about it” . Τότε η θεματολογία φλέρταρε ευθαρσώς με τα ναρκωτικά, όσο για τον ήχο ήταν supper trippy αλλά απόλυτα ακατέργαστος, όμως τα στοιχεία που ξεχώρισαν τους MAGNETδιαφαινονταν από τότε. Παρόλο που η πρώτη επίσημη κυκλοφορία του single “Lizard Johny / freakshop USA” έγινε στην Αμερική δεν έχαιρε ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος για μετέπειτα συμβολαίων απο δισκογραφικές. Το ενδιαφέρον ήρθε από πιο μακριά, από την Γερμανία και την ανεξάρτητη Glitterhouse records. Tο επόμενο EP ήταν το ομωνυμο, με τα “snake dance / Nod scene”, λέγεται και the Glitterhouse EP. Κι άρχισε να φαίνεται μια κοντινότερη σχέση με την Ευρώπη παρά με την Αμερική, που μέχρι τις μέρες μας καλά κρατεί. Ίσως ο Dave Wyndorf να είναι πιο κοντά στα Ευρωπαϊκά γούστα, αφού τ ακούσματα των νεανικών του χρόνων (κι ακόμα νομίζω) ήταν οι Black Sabbath, οι Hawkiwind, οι Blue Oyster Cult, ο Iggy με τους Stooges, οι Sir Lord Baltimore, οι MC5, οι Captain Beyond κ ας μην ξεχνάμε τον Dave Gilmoue που είναι από τους εξέχοντες μουσικούς που αγαπάει η μπάντα. Η δισκογραφική πορεία συνεχίζεται σε μεγαλύτερες εταιρίες πια, ενώ τα πρώτα albums “Spine of God” και “Superjudge” είναι γεγονός. Διαπιστώνει κανείς πλέον ότι έχουν βρει το δρόμο τους και έχουν εξελιχθεί σ ένα ποικιλόχρωμο καλειδοσκόπειο ήχων , στίχων και ιδεών: Space rock, psychedelic fuzz, metal στοιχεία και garage…και οι στίχοι μέσα από το ίδιο spectrum, ναρκωτικών, κομικς και φαντασίας, καυτηριάζουν καταστάσεις, παίρνουν πολιτικές θέσεις, αφηγούνται προσωπικές εμπειρίες και αναδύουν έντονο ερωτισμό!!! Ακολουθεί νομίζω η καλύτερη μουσική στιγμή τους με το “Dopes to infinity” και τρία χρόνια αργότερα η καλύτερη εμπορική στιγμή τους “Powertrip” χωρίς να υστερεί σε ποιότητα ή αλλαγή ύφους. Από τότε έχουν περάσει 20 χρόνια, έχουν κυκλοφορήσει επτά albums (“God says No” 2001, “Monolithic baby” 2004, “4-way Diablo” 2007, “Mastemaind” 2010, “Last patrol” 2013). Και ως επί το πλείστον η μπάντα είναι στα «πάνω της». Μέχρι και σήμερα με τελευταίο album “Mindfucker” αποδεικνύουν ότι το rock n roll είναι έμφυτο ή το χεις ή δεν το ΄χεις! Αναμφίβολα οι Monster Magnet είναι άμεσοι, δεν κρύβονται πίσω από το image της απροσπέλαστης super μπάντας, παραδέχονται τα λάθη τους, απορρίπτουν δισκογραφικές πολιτικές, δοκιμάζουν καινούργιες ιδέες και τον περισσότερο καιρό βρίσκονται στον δρόμο κοντά στους οπαδούς τους!!!!