Moonspell, Portugal, Symphonic, Gothic, Black, 2017, Reviews, Albums, Napalm Records

Είδος: Symphonic gothic/black metal
Χώρα: Πορτογαλία
Εταιρεία: Νapalm Records
Έτος: 2017

Μόλις δυο χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι Moonspell κυκλοφόρησαν την πιο πρόσφατη δουλειά τους με τίτλο “Extinct”. Παρόλα αυτά, όμως, έχουν περάσει 9 χρόνια περίπου από τότε που οι κάποτε καταξιωμένοι πρίγκιπες του Βαμπιρικού μεταλ έκαναν ένα αρκετά σκοτεινό άλμπουμ με γοτθική αισθητική όπως το Night Eternal, μεταξύ άλλων εξίσου αξιοσημείωτων έργων όπως το “Wolfheart”, “Memorial” και το “Darkness And Hope’’.

Το ‘1755’ είναι η δωδέκατη κυκλοφορία από την μπάντα. Υπάρχουν όμως ορισμένες ιδιομορφίες εδώ, που το κάνουν να ξεχωρίζει από τα προηγούμενα και δεν είναι το γεγονός ότι όλοι οι στίχοι είναι στα πορτογαλικά. Το 1755 σηματοδοτεί τη χρονιά που ένας καταστροφικός σεισμός στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας επέφερε την καταστροφή άρα και το τέλος μιας εποχής, ενώ έδωσε ζωή σε μια καινούργια εποχή για τη χώρα, αρκετά σκοτεινή.

O νέος ήχος των Moonspell είχε αρχίζει να εμφανίζεται σημαντικά από το ‘Extinct’, ενώ η πατέντα αυτή συνεχίζει ακάθεκτη και εδώ. Ενορχηστρώσεις, βαριά riffs και τρομερά φωνητικά από τον Fernando Ribeiro κάνουν επίσης για άλλη μια φορά την εμφάνισή τους. Όλα αυτά όμως δεν είναι αρκετά για να πείσουν έναν φανατικό του εν λόγω συγκροτήματος ότι η μπάντα ακόμα διέπεται από εκείνη τη σκοτεινή έμπνευση που είχαν στα τέλη του ’90 μέχρι και τα μέσα των ’00. Δεν μπορώ να πω ότι τα 11 κομμάτια που αποτελούν το 1755 είναι απαράδεκτα, αλλά σίγουρα δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η ίδια μπάντα έχει γράψει τα σκοτεινά έπη ονόματι “Full Moon Madness”, “Alma Mater” ή και “Night Eternal”. Δυστυχώς, ακούγονται σαν μια τελείως διαφορετική μπάντα.

2/6